tag:blogger.com,1999:blog-222365742011-06-08T09:34:56.468+03:00Ο τοίχος του κόσμουGlobernoreply@blogger.comBlogger861100tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-88805398890736238592008-02-21T12:14:00.002+02:002008-02-21T12:35:46.610+02:00Γιατί ασχολούμαστε με το όνομα των Σκοπίων ή της Μακεδονίας και δεν ασχολούμαστε με πιο κοντινά μας θέματα;<br /><br />Για παράδειγμα <span style="font-weight: bold;">με το όνομα της χώρας μας</span>:<br />Εμείς τη λέμε <span style="font-weight: bold;">Ελλάδα </span>αλλά όλοι οι άλλοι τη λένε <span style="font-weight: bold;">Greece</span>. Mε εξαίρεση τους Τούρκους βέβαια που μας πρωτοβάφτισαν Γρεκούς και μας δευτεροβάφτισαν <span style="font-weight: bold;">Yunanistan</span>.<br />Αλλά δε βαριέσαι, στα πρώτα 100 χρόνια ξεχάσαμε πολλά και κάναμε άλλα 300 να θυμηθούμε, στα επόμενα 200 που πέρασαν ακόμα δεν ξεχάσαμε όσα φυτεύτηκαν βαθιά μέσα μας και μας πήρε περίπου 16 χρόνια να ξεχάσουμε το Μακεδονικό (10 είχε προβλέψει ο επίτιμος, αλλά περιέργως ήταν αισιόδοξος) και να προτείνουμε τώρα αυτά που τότε δεν διαπραγματευόμασταν.<br /><br />Αλλά δε βαριέσαι, αυτά δεν θα τα ξεχάσουμε ποτέ:<br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=v0--s3I_3YU">Scoppia, scoppia mi sco...</a><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=7sU-kQjqy5g">scoppia scoppia mi scoppia il cuor</a><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=lhjhlSoQAR8"></a><br />Και να τα ξεχάσουμε.... θα μας τα θυμήσουν τα <a href="http://www.youtube.com/watch?v=lhjhlSoQAR8">κανάλια</a>.<br /><br />Σαβούρρρρρρρ... στην επόμενη κάλπη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-8880539889073623859?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-37942086629307075302007-10-15T20:22:00.000+03:002007-10-15T20:23:53.540+03:00Ένοιωσε την ανάγκη να επικοινωνήσει με το περιβάλλον του. Είχε τόσες μέρες κλειστεί στο σπίτι και αισθανόταν εγκλωβισμένος στους τέσσερις τοίχους. Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά και τα σκουπίδια που είχαν μαζευτεί σωρός στην κουζίνα έβγαζαν μια απαίσια μυρωδιά.<br />Σκέφτηκε πως ήρθε στο χωριό για να ψηφίσει, πάει ένας μήνας τώρα, και να γυρίσει την άλλη μέρα στη δουλειά. Το ατύχημα όμως το βράδυ των εκλογών των κράτησε πίσω. Ένα επιπόλαιο χτύπημα που έμοιαζε να έχει γίνει ο εφιάλτης του τις τελευταίες μέρες.<br />Θυμήθηκε το σκηνικό του ατυχήματος και ανατρίχιασε.<br />...<br /><<Η νίκη του κόμματος τον είχε βρει στην πλατεία να χοροπηδά μέσα σε μια ατμόσφαιρα πανηγυρισμού. Όταν όμως εμφανίστηκαν οι άλλοι, η αλλαγή του κλίματος στην πλατεία ήταν ραγδαία. Την ατμόσφαιρα χαράς, διαδέχτηκε ένα ψυχρό κλίμα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα. Κανείς δεν μιλούσε. Όλοι κοιτούσαν αδρανείς ένα πράσινο χαλί να απλώνεται στην άλλη άκρη της πλατείας. Η κινητοποίηση των αντπάλων ήταν πρωτοφανής.<br />Ούτε η πορεία των bloggers για τα καμμένα δάση δεν είχε τόση αμεσότητα.<br />Άνθρωποι με πράσινες σημαίες κατεύθαναν από παντού και άρχιζαν να τους σπρώχνουν προς τα στενά γύρω από την πλατεία. Ο ενδεχόμενος κίνδυνος ανάφλεξης ήταν πλέον ορατός. Η ατμόσφαιρα είχε υπερθερμανθεί.<br />Την κατάλληλη στιγμή, από την άλλη μεριά της πλατειας εμφανίστηκε "Το ιππικό". Τα παιδιά της Ελλάδας άρχισαν να εκτοξεύουν δακρυγόνα και άλλα χημικά αυξάνοντας στο λεπτό την τοξικότητα της ατμόσφαιρας.<br />Τη χαρά και την υπερθέρμανση ακολούθησε ο πανικός. Όσοι είχαν καρδιακά και αναπνευστικά προβλήματα έφευγαν τρέχοντας. Οι υπόλοιποι, ανεξαρτήτως χρώματος άρχισαν να στολίζουν τον ουρανό με πέτρες που έπεφταν βροχή στα κεφάλια όλων.<br />Εκεί έγινε και το ατύχημα. Ένα δακρυγόνο αντί να πάει ευθεία και λίγο προς τα κάτω, πήγε ευθεία μόνο.<br />Πέρασε μέσα από το χέρι του και του άνοιξε μια τεράστια τρύπα, πιο μεγάλη κι από την τρύπα του όζοντος!<br />Για πρώτη φορά που ένιωσε τον πλανήτη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια του>><br />...<br />Τώρα, 4 βδομάδες μετά, Κοίταξε το χέρι του και είδε τη μόλυνση να έχει υποχωρήσει και το τραύμα του να έχει επουλωθεί. Όλες αυτές τις μέρες κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους έγραφε μια παρουσίαση για τον προιστάμενο στο γραφείο, κοιτούσε τις φωτογραφίες που είχε βγάλει με την καρέτα καρέτα στο νησί και ετοίμαζε άρθρα στο blog για την προστασία του περιβάλλοντος.<br />Είχε φτάσει κιόλας 15 Οκτώβρη 2007.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-3794208662930707530?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-47879403233292977922007-09-15T13:03:00.000+03:002007-09-15T13:04:13.416+03:00Γύρω στις 4 είχε φτάσει στην παραλία. Είχε αφήσει το αυτοκίνητο στο πάνω στενό και περπατούσε προς το ταβερνάκι που θα έβρισκε τον Κώστα. Ο Κώστας ήταν καλός φίλος από το στρατό. Τον έβλεπε βέβαια μια φορά στα 5 χρόνια- συγκεκριμένα είχε να τον δει από το στρατό- αλλά μιλούσαν που και που στο irc. Ο Κώστας δεν είχε skype, αυτοδίδακτος με τα κομπιούτερ, έμπαινε που και που στο irc να σκοτώνει την ώρα του με καμιά virtual γκόμενα και κανένα virtual φιλαράκι. Τα ίδια που του έλεγε τόσο καιρό ηλεκτρονικά του έλεγε και σήμερα από κοντά. Μια γενικότερη βαρεμάρα, μιζέρια, ανασφάλεια για το κάθετι. Κάτι λεφτά που πηγαινοέρχονται από το ένα blue chip στο άλλο και αποτελούν τις εγκλωβισμένες οικονομίες του Κώστα, κάτι γυναίκες που δεν ξέρουν τι θέλουν, κάτι δουλειές του ποδαριού που τις αλλάζει κάθε τρίμηνο.... αυτός είναι όλος κι όλος ο μικρόκοσμος του κώστα. Δεν ξέρει και δεν θέλει να ξέρει πιο πέρα από εκεί. Αν κι έχει σπουδάσει ηχολήπτης σε μια ιδιωτική σχολή, ακόμη δεν έχει μπει ποτέ του σε στούντιο να δει πως είναι και δεν πρόκειται να μπει ποτέ. Μόνο κάνει τον ξύπνιο σε κανέναν άσχετο όταν η κουβέντα γυρίζει στη μουσική. Μέχρι εκεί. Αν τον ρωτήσεις για τα καθημερινά προβλήματα, για τα θέματα της καθημερινότητας, για πολιτική... ο Κώστας δεν ξέρει, δεν είναι από δω.Το μόνο που ξέρει είναι να γκρινιάζει και να απορρίπτει κάθετι και καθένα.<br />Λίγο πριν σηκωθούν από το τραπέζι προσπάθησε να τον πείσει να προσπαθήσει λίγο περισσότερο για όλα όσα τον απασχολούν και να μην τα ρίχνει όλα στην κοινωνία και στους άλλους. Του θύμισα πόσα χωριά θα καιγόντουσαν αν δεν υπήρχε η ατομική πρωτοβουλία των κατοίκων, πόσε ληστείες θα είχαν γίνει στη χώρα αν ορισμένοι πολύπαθοι πολίτες δεν οπλοφορούσαν, πόσα νοσοκομεία δεν θα υπήρχαν αν δεν κάναμε τηλεμαραθώνιους, πόσες φώκιες θα είχαν απομείνει πάνω στη γη αν δεν υπήρχε η Greenpeace.<br />- Από φώκιες άλλο τίποτα, μου απάντησε. Απαξιώνοντας με μιας όλους τους ακτιβιστές, όλους τους πυροσβέστες και όλους τους αστυνομικούς που διόρισε αυτή η χώρα και όλους τους προϋπολογισμούς της χώρας για την υγεία, το περιβάλλον και την παιδεία.<br /><br />Το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής ήταν και το δυσκολότερο. Όχι τόσο γιατί είχε βραδιάσει, εξάλλου ήταν ακόμη πολύ μεγάλη η μέρα, όύτε γιατί ένας ακόμη περίφημος αυτοκινητόδρομος ήταν σε κατασκευή και εξυπηρετουνταν από παρακαμπτήριες. Κυρίως γιατί αυτή η διαδρομή του είχε γεμίσει το κεφάλι με εικόνες... μυρωδιές και σκέψεις. Σκέψεις κριτικές, σκέψεις απολογιστικές που δεν είχαν ισοζύγιο.<br />Δεν έβλεπε τίποτε καλό να συμβαίνει γύρω του, εκτός βέβαια από το γεγονός ότι αυτός είχε πλέον διοριστεί στην άλλη άκρη της χώρας και είχε βρει την ησυχία του. Αλλά μήπως και η άλλη άκρη στην ίδια χώρα δεν ανήκει; Κι ο παράδεισος, δεν μπορεί, κάπου θα γειτονεύει με την κόλαση. Και αν η φωτιά δεν μπορεί να διασχίσει τη θάλασσα και να κάψει το νησί, μήπως το μπορούν οι ίδιοι οι ασυνείδητοι που το συντηρούν.<br />Έφτανε και είχε αρχίσει να σουρουπώνει. Είχε πάρει πλέον τον επαρχιακό δρόμο για το χωριό και πήγαινε αργά και προσεκτιkά. Είχε πάρει και μια απόφαση και έψαχνε να βρει χώρο για να την κάνει πράξη. Στην πρώτη εσοχή του δρόμου κατέβηκε και πήγε στο πορτ μπαγκαζ. Άνοιξε με προσοχή και έψαξε τις δύο σημαίες. Τις πήρε, τις τύλιξε καλά και τις πέταξε μακριά....<br />Αποφάσισε να πετάξει μαζί με αυτές κάθε κομματική ταμπέλα από πάνω του. Εξάλλου αρκούσε να ψηφίσει τον βουλευτή, δε χρειαζόταν να μπει στο χωριό με παντιέρες και λάβαρα. κράτησε μόνο την ελληνική σημαία μήπως και τη χρειαζόταν αν πηγαίναμε τελικό.<br />Μπήκε στο αμάξι και συνέχισε προς το χωριό....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-4787940323329297792?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-13433417898505803912007-09-13T19:36:00.000+03:002007-09-13T19:40:14.963+03:00Ξεκίνησε να πάει να ψηφίσει. Θυμόταν ακόμη εκείνο το βουλευτή που τον είχε βοηθήσει με τον ΑΣΕΠ. Του το είχε τάξει πριν τις προηγούμενες εκλογές και μόλις ήρθε στην κυβέρνηση ξεμπλόκαρε τις διαδικασίες, έκοψε κανένα δύο που προηγούνταν στη λίστα και τελικά τον διόρισε.<br />Κι εκείνος και η οικογένειά του, του χρωστούσαν πάρα πολλά.<br />Δεν το πολυσυζητούσε βέβαια με τους άλλους στο νησί. Σε όλους είχε πει, ή είχε αφήσει να εννοηθεί ότι διορίστηκε κανονικά - χωρίς καμία παρέμβαση - <span style="font-weight: bold;">Με την αξία του</span>.<br />Δεν ξεχνούσε όμως ποτέ το χρέος του και γι' αυτό θα πήγαινε και τώρα να τον ψηφίσει.<br />Τι κι αν έπρεπε να διασχίσει όλη την Ελλάδα για να φτάσει από το νησί μέχρι τον Έβρο. Εξάλλου, στη διαδρομη θα μπορούσε να χαζέψει όλες τις αλλαγές που έγιναν τα τρία αυτά χρόνια.<br />"Τρία χρόνια;" Είχαν περάσει κι όλας τρία χρόνια από τότε που διορίστηκε και κατέβηκε στο νησί. Από τότε είχε να ταξιδέψει πίσω στα μέρη του. Εξ' άλλου κάθε γνήσιος ετεροδημότης στη χώρα πηγαίνει στο χωριό του κάθε πάσχα με τους γονείς όταν είναι μικρός, κάθε φορά που έχει εκλογές (νομαρχιακές κυρίως) όταν είναι νέος και εργαζόμενος και κάθε πάσχα όταν κάνει οικογένεια και παιδιά και δεν έχει λεφτά να πάει κάπου αλλού.<br />Φόρτωσε λοιπόν στο αμάξι τον ίδιο σάκο που είχε φέρει και όταν ήρθε στο νησί και ξεκίνησε. Στρίμωξε και κάπου στην άκρη του πορτ μπαγκάζ δύο πλαστικά σημαιάκια με τρόπο που να μην φαίνονται και ξεκίνησε.<br />Καθώς ήταν ακόμη καλοκαίρι, τα δρομολόγια στο φέρυ που σε περνούσε απέναντι ήταν συχνά κι έτσι δεν είχε πολύ ουρά. Φόρτωσε το αυτοκίνητο και ανέβηκε στο κατάστρωμα να χαζέψει.<br />Καθώς το φέρυ ξεμάκραινε το λιμάνι άρχισε να χωράει σε μια μόνο ματιά. Αυτό που έβλεπε του έφερνε στο μυαλό όλα όσα είχε περάσει αυτά τα τρία χρόνια.<br />Θυμόταν το απρόσμενο τηλεφώνημα, τις πρώτες μέρες στο νησί, τις βόλτες στην αγορά του νησιού και τις ατέλειωτες ώρες στο καφενείο παρέα με τους ψαράδες που είχαν αναδουλειές.<br />Το φέρυ άρχισε να αλλάζει ρότα και στα αριστερά του νησιού άρχισε να φιγουράρει ο φάρος... Τι βράδια κι εκείνα που πέρασε... Η πρώτη γνωριμία με το νησί και τα μυστήριά του.<br />Σε λίγα λεπτά το φέρυ έδεσε κι εκείνος ανέβηκε στο αυτοκίνητο να ξεκινήσει για το ολοήμερο ταξίδι του. Στις πρώτες στροφές το τοπίο ήταν ίδιο όπως το άφησε τρια χρόνια πριν, ξερότοπος και ερημιά. Μετά από καμιά ώρα οδήγησης όμως, το τοπίο άρχιζε να αλλάζει... Είχε ακούσει στο ράδιο για την καταστροφή από τις τελευταίες φωτιές αλλά αυτό που έβλεπε να απλώνεται μπροστά του δεν του θύμιζε τίποτε από αυτά που είχε δει μέχρι τώρα.<br />Η μυρωδιά που είχε γεμίσει τον αέρα τα τελευταία λεπτά ήταν ένα προμήνυμα.<br />Σίγουρα όμως δεν έφτανε να τον προετοιμάσει γι'αυτό το μαύρο χαλί που ήταν στρωμένο μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι. Άρχισε να οδηγεί ακόμα πιο γρήγορα μήπως και ξεφύγει αδιάφορα από αυτό που τον περιτριγύριζε.<br />Μία ώρα μετά το τοπίο είχε αλλάξει. Η πρώτη μεγάλη πόλλη που συνάντησε στο δρόμο του ήταν ίδια όπως την άφησε. Μόνο που τα σπίτια πλέον άρχιζαν πριν την πινακίδα που τον καλωσόριζε και τα σπίτια γύρω από την κεντρική πλατεία ήταν λίγο πιο παρατημένα. Και οι άνθρωποι φαίνονταν λίγο πιο ταλαιπωρημένοι και μίζεροι. Μπορεί να ήταν και η ιδέα του, μιας κι αυτός περνούσε τόσο καλά στο νησί.<br />Σε λίγη ώρα θα έφτανε στο νέο κομμάτι του αυτοκινητόδρομου. Θυμάται το είχαν παραδόσει λίγο πριν τις προηγούμενες εκλογές σε κυκλοφορία και ήταν σχεδόν έτοιμο. Σχεδόν δηλαδή, χωρίς φώτα, διαγραμμίσεις και ανακλαστήρες αλλά με άσφαλτο στο μεγαλύτερο μέρος του. Τώρα, τρία χρόνια μετά περίμενε να το βρει έτοιμο. Έψαχνε μάλιστα χρήματα για να δώσει στα διόδια που είχε ακούσει ότι θα φτιάχνονταν. Φτάνοντας στη διασταύρωση και προς μεγάλη του έκπληξη διαπίστωσε ότι δεν θα πλήρωνε διόδια, μιας και διόδια δεν υπήρχαν. Δεν είχαν φτιαχτεί ή κι αν είχαν φτιαχτεί ήταν στο "νέο" κομμάτι του αυτοκινητόδρομου.<br /><br />Εκείνο που είχαν παραδόσει στις προηγούμενες εκλογές "σχεδόν" έτοιμο, και που τώρα δεν ήταν καθόλου έτοιμο. Χάρηκε βέβαια που δεν πλήρωσε διόδια αλλά χαλάστηκε λίγο που έπρεπε να οδηγήσει για μια ακόμη φορά όλο αυτό το σαλίγκαρο για να ανέβει το βουνό...<br />- Μα καλά εκείνο το νέο κομμάτι τι απέγινε;<br />Μια ώρα μετά είχε φτάσει πλέον στον πραγματικό αυτοκινητόδρομο. Έβαλε πέμπτη και πάτησε λίγο περισσότερο το γκάζι. Τα βάσανά του είχαν τελειώσει. Σε άλλες δύο ώρες είχε φτάσει πλέον έξω από την πρωτεύουσα την οποία ούτε ζωγραφιστή δεν ήθελε πλέον να τη δει. Μπήκε γρήγορα γρήγορα στον περιφερειακό αυτοκινητόδρομο και σε 15 λεπτά έβαλε πλώρη για βόρεια. Είχε φτάσει στο 1/3 της διαδρομής του και δεν ήταν ακόμη μεσημέρι. Σταμάτησε στο επόμενο βενζινάδικο για ανεφοδιασμό σε όλα τα επίπεδα και ανανεωμένος ξεχύθηκε στην εθνική οδό.<br />Το τοπίο από εδώ κι επάνω ήταν διαφορετικό. Τα καμμένα δέντρα και χωράφια είχαν δώσει πλέον τη θέση τους στην ξεραϊλα που περίμενε υπομονετικά να είναι το επόμενο θύμα των εμπρηστών. Τρόμαξε και μόνο στην ιδέα και έσβησε γρήγορα το τσιγάρο του στο μισοάδειο ποτήρι του φραπέ. Από εδώ και πάνω τίποτα το σημαντικό δεν είχε αλλάξει. Οι παρακάμψεις στους δρόμους έδιναν κι έπαιρναν, οι λακούβες στις δεξιές λωρίδες είχαν μεγαλώσει και πληθύνει ανεπάίσθητα και ευτυχώς γι' αυτόν οι τροχαίοι είχαν εξαφανιστεί. Ίσως ψηφίζουν κι αυτοί, σκέφτηκε και πάτησε λίγο παραπάνω γκάζι.<br />Για τις επόμενες 3 ώρες, έτρεξε, προσπέρασε, φρέναρε, έβρισε, πάτησε διαχωριστικές, έκανε φώτα, άνοιξε παράθυρα, έβαλε κλιματισμό, τραγούδησε κι ούτε μια στιγμή δεν ελησμόνησε τα λόγια...<br />Τα χιλιόμετρα κυλούσαν βαρετά και το μόνο που έμοιαζε να αλλάζει ήταν το τοπίο γύρω του. Είχε ανέβει αρκετά βόρεια πλέον και τα πράγματα άρχιζαν να αλλάζουν, να πρασινίζουν και να ζωντανεύουν. Τα ποτάμια εδώ έχουν νερό, νερό που κυλάει, και καλαμιές και κάμπους και όλα τα σχετικά. Καθώς είχε περάσει τρείς και το στομάχι του άρχισε τα προεκλογικά συνθήματα αποφάσισε να κάνει μια παράκαμψη. Ήταν η πρώτη παράκαμψη που έκανε με τη θέλησή του σήμερα. Και η μεγαλύτερη....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-1343341789850580391?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-128413968235060882007-08-29T14:14:00.000+03:002007-08-29T14:31:13.875+03:00Σήμερα Τετάρτη 29/8/2007 (Σύνταγμα ώρα 19:00) από τους χρήστες του διαδυκτύου όπως τους αποκαλούν τα μέσα, και συγκεκριμένα από τους bloggers αυτής της χώρας θα γίνει άλλη μια συγκέντρωση διαμαρτιρίας.<br /><a href="http://www.flickr.com/photos/migan/1235227634/" title="suvvefa_kapnou_3"><img src="http://farm2.static.flickr.com/1410/1235227634_0c40d3d161_m.jpg" alt="suvvefa_kapnou_3" align="right" height="180" hspace="15" vspace="5" width="240" /></a><br />Για άλλη μια φορά η χώρα θα δέιξει ότι υπάρχει κόσμος που καταλαβαίνει, που θρηνεί, που δεν χωρά σε κανένα κόμμα, ακόμα και αν το ψηφίζει, που δεν θέλει να του βάλουν λεφτά στην τσέπη, αλλά Θέλει να μπορεί να πει ότι υπάρχει κάποιος που θα βοηθίσει σε αυτό το κράτος.<br /><br /><br /><br />Το κείμενο που έχει κυκλοφορίσει είναι το εξής:<br /><br /><span id="ctl00_cph1_sd1_story"><p><strong><em><u>Συγκεκριμένα το μήνυμα για τη διαδήλωση τονίζει: </u></em></strong> </p><p>«<em>ΑΦΗΣΑΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΑΧΤΗ. ΓΙΑΤΙ; </em> </p><p><em>ΟΛΟΙ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ. </em> </p><p><em>Τετάρτη 29 Αυγούστου, στις 7 το απόγευμα.<br /><a href="http://www.flickr.com/photos/migan/1234367799/" title="Photo Sharing"><img src="http://farm2.static.flickr.com/1246/1234367799_b5635a0a60_m.jpg" alt="700_3704_1" align="right" height="180" hspace="15" vspace="5" width="240" /></a><br />Στην πλατεία Συντάγματος και σε κάθε κεντρική πλατεία κάθε πόλης σε ολόκληρη τη χώρα. Φορώντας μαύρα. </em> </p><p><em>Αποδοκιμάζουμε το αίσχος χωρίς πολύχρωμες σημαίες. Πενθούμε για την απώλεια των συνανθρώπων μας χωρίς να συνδέουμε την πρωτοφανή καταστροφή με προεκλογικές σκοπιμότητες. Δίνουμε το παρόν και στεκόμαστε απειλητικά απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την τραγωδία για οποιοδήποτε όφελος. </em> </p><p><em>ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ</em>».</p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-12841396823506088?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>migahttp://www.blogger.com/profile/10181324187552957907noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-64302707821677093082007-06-01T11:45:00.000+03:002007-06-01T12:05:30.361+03:00<font style="font-family: trebuchet ms;" size="2"><font size="2"><b face="courier new"><font style="font-weight: bold;">«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»<br /></font></b> </font>(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992) <b face="courier new"><font style="font-weight: bold;"><br />«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...» </font></b><br />(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)<br /><br /><br />Μόλις πριν δύο μέρες έμαθα την ιστορία της Αμαλίας. Μιας κοπέλας συνομίληκής μου, που αντίθετα με τους περισσότερους έζησε μια ζωή μέσα στον πόνο, την αδιαφορία και τα ιατρικά λάθη που τελικά της στοίχισαν τη ζωή. <br /><br />Δεν έχω να πω πολλά, μόνο ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ? Γιατί να χάνονται άδικα άνθρωποι τον 21ο αιώνα? Γιατί να μένουν ατιμώρητοι αυτοί που φταίνε? Και γιατί να επιτρέπουμε όλοι εμείς με την αδιαφορία ή τη σιωπηλή συνενοχή μας να γίνονται αυτά τα πράγματα?<br /><br />Αμαλία δυστυχώς δεν σε γνώρισα, δεν άκουσα την ιστορία σου παρά μόνο όταν ήταν πολύ αργά. Μακάρι το λιθαράκι που έριξες να γίνει βράχος και να παρασύρει αυτά που σε σκότωσαν, ώστε να μην υπάρξουν άλλα παιδιά, άλλοι άνθρωποι που να περάσουν όσα εσύ...<br /><br /></font><font style="font-family: trebuchet ms;" face="Times New Roman" size="2"><a href="http://fakellaki.blogspot.com/" target="_blank" onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)">http://fakellaki.blogspot.com/</a></font><font style="font-family: trebuchet ms;" size="2"><br />http://www.enet.gr/online/online_hprint?id=96109740<br /><br />Ακολουθούν δύο μηνύματα που έλαβα με mail.<br /><br /></font><p style="font-family: trebuchet ms;"><font size="2">*********<br /></font></p><p style="font-family: trebuchet ms;"><font size="2">Οι <font>bloggers</font> της Ελλάδας θα τιμήσουν την Παρασκευή 1η Ιουνίου τη μνήμη της Αμαλίας <font>Καλυβινού</font>, η οποία εξιστόρησε στο <font>ιστολόγιό</font> της την τραγική περιπέτειά της με τον καρκίνο, τον οποίο οι γιατροί καθυστέρησαν 17 χρόνια να διαγνώσουν.<br /></font></p><p style="font-family: trebuchet ms;"><font size="2">Η Αμαλία έφυγε τα ξημερώματα της Παρασκευής...</font></p> <p style="font-family: trebuchet ms;"><font size="2">Η 30χρονη φιλόλογος έμαθε μόλις πριν από πέντε χρόνια ότι πάσχει από καρκίνο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεκάδες γιατροί έλεγαν ότι πρόκειται απλώς για ιδιοπάθεια, ένας χρόνιος πόνος που δεν μπορούσε να εξηγηθεί. </font></p> <p style="font-family: trebuchet ms;"><font size="2">Ένας καλοήθης όγκος στο πόδι της- ένα <font>νευρίνωμα</font>- δεν διαγνώστηκε και δεν αντιμετωπίστηκε ποτέ, με αποτέλεσμα να εξελιχθεί σε καρκίνο που οδήγησε στον ακρωτηριασμό του ποδιού της, αναφέρουν Τα Νέα της Τρίτης.</font></p> <p style="font-family: trebuchet ms;"><font size="2"><strong><b>Γραφειοκρατία</b></strong></font></p> <p style="font-family: trebuchet ms;"><font size="2">Από το 1984, όταν ήταν μόλις 8 χρόνων, μέχρι το 2001 είχε επισκεφθεί δεκάδες γιατρούς για τους αφόρητους πόνους στο πόδι της. Το τελευταίο διάστημα η Αμαλία έδινε μάχη με τον καρκίνο του πνεύμονα- 47 όγκους είχαν εντοπίσει οι γιατροί. </font></p> <p style="font-family: trebuchet ms;"><font size="2">Πριν από ενάμιση χρόνο, η Αμαλία έφτιαξε ένα <font>blog</font>, όπου μοιράστηκε όλο τον πόνο της ζωής της και περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια τις εξετάσεις και τους γιατρούς που μιλούσαν για «ιδιοπάθεια». </font></p> <p style="font-family: trebuchet ms;"><font size="2">«Εξαιτίας σου, γιατρέ μου, έχω χάσει απολαύσεις αμέτρητες, έχω διακόψει τις σπουδές μου πάνω από τρεις φορές, έχω στερηθεί ταξίδια, δεν φόρεσα ποτέ μίνι φούστα λόγω της ατροφίας, έχω αντιμετωπίσει παράλογη γραφειοκρατία, έχω υπάρξει θύμα οικονομικής εκμετάλλευσης από γιατρούς, έχω υπάρξει υποψήφιο θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από γιατρό, έχω νοσηλευθεί σε βρώμικα νοσοκομεία με αδιάφορους γιατρούς και νοσοκόμες, έχω περιμένει άπειρες ώρες σε ουρές νοσοκομείων ή <font>ΙΚΑ</font> για μία σφραγίδα», έγραφε στις 7 Απριλίου η 30χρονη φιλόλογος.</font></p> <p style="font-family: trebuchet ms;"><font size="2">Η άτυχη Αμαλία εξιστορεί την απίστευτη ταλαιπωρία της στο <font>ΙΚΑ</font> και τον <font>ΕΟΦ</font> για να πάρει έγκριση για το μόνο φάρμακο που θα μπορούσε να την βοηθήσει. Τελικά, όμως, αποδείχθηκε ανεπαρκές.</font></p> <p style="font-family: trebuchet ms;"><font size="2">Η Αμαλία έγραψε το τελευταίο μήνυμα στο <font>blog</font> στις αρχές Μαΐου. Καθημερινά δεχόταν στο <font>fakellaki</font>. <font>blogspot</font>. <font>com</font> εκατοντάδες μηνύματα συμπαράστασης από όλη τη χώρα</font></p> <p style="font-family: trebuchet ms;"><font size="2">Στη μνήμη της Αμαλίας, την ερχόμενη Παρασκευή, όλοι οι <font>bloggers</font> θα αφιερώσουν τις σελίδες τους στην «Ημέρα Αμαλίας», με σύνθημα «<em><i>Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...».</i></em> </font></p> <p style="font-family: trebuchet ms;"><font size="2">Για όσους ήθελαν να κάνουν κάτι παραπάνω από το να γράψουν απλώς ένα ηλεκτρονικό μήνυμα, η οικογένεια της Αμαλίας έδωσε την ιδέα της προσφοράς στην ίδρυση του ογκολογικού νοσοκομείου για παιδιά και σε όποια άλλη προσπάθεια αφορά τον καρκίνο.</font></p><p style="font-family: trebuchet ms;"><font size="2">**********</font></p><p style="font-family: trebuchet ms;"><font size="2"> Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.<br /><br />Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.<br /><br />Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.<br /><br />Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση <a href="http://fakellaki.blogspot.com/" target="_blank" onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)">http://fakellaki.blogspot.com</a>, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.<br /><br /><b><font style="font-weight: bold;">«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.» </font></b><br /><br />(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)<br /><br />Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:<br /><b><font style="font-weight: bold;">«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»</font></b><br /><br />Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:<br /><br /><b><font style="font-weight: bold;">* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ<br />* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ<br />* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ<br />* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.<br />* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ<br /><br /><br />ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.<br /><br />* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ<br />* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ<br />* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ<br /><br /><br />ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. </font></b><br /><br /><b><font style="font-weight: bold;">Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων </font></b><br /><br />(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: <font title="Change country code ..."><img src="" style="margin: 0px; padding: 0px; width: 1px;" border="0" height="1" width="1"><img src="" style="margin: 0px; padding: 0px; width: 1px;" border="0" height="1" width="1"><img src="" style="margin: 0px; padding: 0px; width: 1px;" border="0" height="1" width="1"><img src="" style="margin: 0px; padding: 0px; width: 1px;" border="0" height="1" width="1"></font><img src="" style="margin: 0px; padding: 0px; width: 1px;" border="0" height="1" width="1"><font title="Call this phone number in Greece with Skype: +302107757153"><img src="" style="margin: 0px; padding: 0px; width: 1px;" border="0" height="1" width="1"><img src="" style="margin: 0px; padding: 0px; width: 1px;" border="0" height="1" width="1"><img src="" style="margin: 0px; padding: 0px; width: 1px;" border="0" height="1" width="1"><img src="" style="margin: 0px; padding: 0px; width: 1px;" border="0" height="1" width="1">210-7757153 </font>, e-mail: infο@<a href="http://elpida.org/" target="_blank" onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)">elpida.org</a>, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").<br /><br />ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ<br /></font> <font size="2"><font size="12"></font></font></p><p style="font-family: trebuchet ms;"><font size="2"><font size="12"><br /></font></font></p><font size="2"><br /><font face="trebuchet ms"> </font></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-6430270782167709308?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>patehttp://www.blogger.com/profile/00409843993237908354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-89945567118562772612007-03-25T21:03:00.000+03:002007-03-25T21:11:25.200+03:00Καθόταν εκεί ορθός κι αγέρωχος και έμοιαζε έτοιμος για ένα ακόμη ταξίδι. Είχε φτιάξει τη βαλίτσα, είχε ελέγξει τα λάστιχα, είχε φουλάρει βενζίνη και ήταν με το ένα πόδι στα διόδια.<br />Τον έβλεπε κάθε φορά που ξεκινούσε από τα χαράματα μες στην καλή χαρά, την ώρα που ο ήλιος δεν είχε ακόμη ζεστάνει την πόλη, την ώρα που όλοι γύριζαν με εκνευρισμό πλευρό για λίγα ακόμη λεπτά. Και κάθε φορά τον ρωτούσε:<br />- Πώς μπορείς να είσαι πάντα έτοιμος, πάντα όρθιος και πάντα δυνατός; Δεν κουράζεσαι ποτέ; Ποτέ δε θες να ακουμπήσεις πάνω μου και να ξεκουραστείς; Γι' αυτό είμαι εγώ εδώ.<br />και έπαιρνε πάντα την ίδια απάντηση:<br />- Ευχαριστώ, να ακουμπήσω αν θες, αλλά να ξέρεις πως δε θα το ευχαριστηθώ. Θα ξέρω, πως πρέπει να φύγω, και θα μετρώ την ώρα.<br />Τελικά είναι καλύτερο να περιμένω και να ακουμπήσω μια και καλή.<br />Καληνύχτα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-8994556711856277261?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1173815640928379282007-03-13T22:43:00.000+02:002007-03-13T22:54:00.943+02:00Μάλλον με ακολουθει μια κατάρα σε σχέση με τα blogs. Όποιο blog ανακαλύψω και μου αρέσει, μετά απο λίγο κάτι παθαίνει!<br /><br />Το πρώτο που είχα βρει, λεγόταν "Από το γραφείο" γιατί ο δημιουργός του άρχισε να γράφει ιστορίες από τη δουλειά του. Μετά άρχισε να γράφει και άλλες ιστορίες, πολύ χαριτωμένα γραμμένες. Δυστυχώς, κάποιος επέλεξε να φτιάξει μια εφημερίδα με τον κόπο των άλλων, βάζοντας αποσπάσματα από διάφορα blogs (χωρίς φυσικά τη συγκατάθεση των δημιουργών του). Απ'ολα τα post του blog, διάλεξε ένα "από το γραφείο". Μια free press εφημερίδα τη διαβάζουν πολλοί που πάνε στο γραφείο τους το πρωι, οπότε.... τον ανακάλυψαν και έτσι αποφάσισε να κατεβάσει όλο το blog. <br /><br />Το δεύτερο ("σουξουμουξου κτλ") μου το είχε προτείνει μια φίλη. Ο τύπος έγραφε φανταστικά (εννοώ από την φαντασία του) διηγήματα. Πολύ καλά και "μαύρα" μερικά από αυτά. Ε, μόλις χτες ανακοίνωσε ότι "πούλησε" το blog του σε έναν άλλο...<br /><br />Το τρίτο ("george is your man") που είναι και το πρώτο που ανακάλυψα, δεν έχει πάθει ακόμα τίποτα και έχω αρχίσει να ανησυχώ. Δηλαδή, κάτι έχει πάθει και αυτό. Οι τωρινές του ιστορίες δεν είναι τόσο καλές όσο οι πρώτες του, ο δημιουργός έχει σοβαρέψει/μεγαλώσει/βαρεθεί? Δε ξέρω....<br /><br /><br /><br />Και τώρα που λέω για blogs...<br />ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!!!!!!!!!!!! Πού πήγατε όλοι???????????????<br />Πήζετε? Κι εγώ....<br /><br />ΥΓ: Glober κάτι περίεργα μου βγάζει το blogger (το οποίο μάλλον αγόρασε η google) και μου ζητάει να αλλάξω password, και να μπω με google account μεσα και κάτι τέτοια... Μπόρεσα να μπω για μια τελευταία φορά με τον παλιό τρόπο, αλλά ίσως πρέπει να μπεις εσύ πρώτος με τον νέο τρόπο...Δεν θέλω να κάνω κάποια ζημιά ΚΑΙ σε αυτό το blog.. 0:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-117381564092837928?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>kloklohttp://www.blogger.com/profile/07097451747384130824noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1171526632304349822007-02-15T09:59:00.000+02:002007-02-15T10:03:52.326+02:00Σνφμύωα με μια έυρενα στο Πιοηναπιμετο του Κμτρπιαίζ, δεν πεαίζι ρλόο με τι σριεά ενίαι τοθοπεμετενα τα γταμάμρα σε μια λξέη, αεκρί το πώτρο και το ταελείτυο γάμρμα να ενίαι στη στωσή θσέη. Τα υλοπιόπα μροπούν να ενίαι σε τχίυεας θίέεσς και μροπετίε να δαβαιάεστε τις λιεξές χρωίς πλβημόρα. Ατυό γνίταει γαιτί ο απρώνθονις εκέγλφοας δεν δαεβζιάι γάμρμα γάμρμα κθάε λξέη αλλά τη λξέη σαν σνύλοο.<br />Ατίπτσυεο, ε;<br /><br /><a href="http://www.focusonchild.gr">www.focusonchild.gr</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-117152663230434982?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>nev17http://www.blogger.com/profile/02959592480718431806noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1170453037615092922007-02-02T23:46:00.000+02:002007-02-02T23:51:54.506+02:00Καταπληκτικό! Κάτι (πολύ ταλαντούχοι) τύποι, είχαν την εξής ιδέα: τριγυρνάνε στην ελληνική blog-όσφαιρα, και ότι τους αρέσει, το κάνουν ταινία!<br /><br /><a href="http://www.cpil.info/theseries/"><br />http://www.cpil.info/theseries/</a><br /><br />(PS: Το #3, που ονομάζεται monitor, είναι πραγματική ιστορία. Ήταν ένας blogger ο οποίος είχε φτιάξει κάτι σαν digest διάφορων ενδιαφεροντων blogs, και μια τύπισσα, η οποία απ'ότι φαίνεται, είχε φτιάξει blog για να αναδειχθεί "επαγγελματικά" (ως δημοσιογράφος), αποφάσισε μια μέρα ότι δεν ήθελε να δίνει τα rss feed της σε αυτόν... H συνέχεια στο καταπληκτικά γυρισμένο φιλμάκι)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-117045303761509292?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>kloklohttp://www.blogger.com/profile/07097451747384130824noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1170158615554535682007-01-30T14:03:00.000+02:002007-01-30T20:03:51.823+02:00Ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι μπουπ. Να ‘μαι κι εγώ. Δεν είχα καταλάβει πόσο κοντά είναι ο τοίχος. Ελπίζω να μην τον χάλασα. Αν τον χάλασα συνώμηηηηηη.<br /><br />Τι ακούω???? Μιλάτε για ταινίες? Και μένα μου αρέσουν οι ταινίες, αλλά με παίρνει ο ύπνος. Παρόλα αυτά ούτε στο Requiem For a Dream, ούτε στο Δαμάζοντας τα Κύματα κοιμήθηκα. Αντίθετα μου είχε κοπεί για πολλές μέρες ο ύπνος. Και επίσης δε θα τις δείξω στα παιδιά μου!!! Δεν έχουν να τους προσφέρουν τίποτα νομίζω. Τα ίδια μηνύματα μπορώ να τα περάσω με καλύτερο τρόπο, χωρίς να τα αγριέψω. Τα ζουζουνάκια μου…<br /><br />Φοβερή ταινία είναι το 2046. Πραγματικά αξιόλογο έργο γεμάτο εκπλήξεις, δολοπλοκίες και σκηνές τρόμου. Στις 5 ή 6 προσπάθειες το είδα όλο. Συνίσταται σε ανθρώπους με χρόνιες αϋπνίες.<br /><br />Τελευταία ταινία που είδα είναι το Αποκαλύπτω. Εξίσου σημαντική δουλειά που δεν πρέπει να χάσετε. Είναι σα να παρακολουθείς τον τελευταίο των Μοϊκανών με πρωταγωνιστή το Μόγλη. Εκτός από τις γνωστές σκηνές ζούγκλας, φεύγει τόσο κεφάλι σε αυτό το έργο που κρατάς και το δικό σου ε το φόβο μη στο πάρουνε μαζί. Η καλύτερη σκηνή είναι η γέννηση βρέφους μέσα το πηγάδι, το οποίο έρχεται να επιβεβαιώσει τον ισχυρισμό πολλών μαιευτήρων ότι η γέννα στο νερό είναι ευκολότερη και ασφαλέστερη.<br /><br />Αυτά…. Σας ευχαριστώ. Θα ξαναγράψω. Μου άρεσε. Εσάς???<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-117015861555453568?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>xionatihttp://www.blogger.com/profile/01026320715424451788noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1170111292312923242007-01-30T00:47:00.000+02:002007-01-30T00:54:52.326+02:00Βλέπω στη ΝΕΤ το "Lola Rennt" και θυμάμαι για μια ακόμη φορά πόσο μου αρέσει αυτή η ταινία. Κάτι μου κάνει κάθε φορά που τη βλέπω. Είπα να βάλω το tuner να παίζει και κόλλησα. Περίεργο. Και το ακόμα πιο περίεργο είναι ότι δεν καταλαβαίνω γρι γερμανικά.<br /><br />Κάνω παραλληλισμούς που δεν τους έκανα τις προηγούμενες φορές και παρατηρώ λεπτομέρειες που μου είχαν ξεφύγει. Αφήνω μερικές να μου ξεφύγουν, έτσι, για την επόμενη φορά.<br />Παρατηρώ πόσο όμορφα ο Tykwer δείχνει το καλό και το κακό και την κατάλληξη για το καθένα.<br /><br />Όπως είχα πει και παλιότερα κάτι παθαίνω με τα διλλήματα. Κολλάω.<br /><br />Έβαλε διαφημίσεις. Ώρα για δουλειά.<br /><br />Adios amigos! Hasta luego!<br /><br />Και να μην το ξεχάσω... για εκείνο το cartoon που λέγαμε Nev, μπορώ να έχω τη Lola?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-117011129231292324?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1169515773151217612007-01-23T03:07:00.000+02:002007-01-23T03:29:33.166+02:00Να ξεκινήσω από τα βασικά: έχω μνήμη χρυσόψαρου. Ότι βλέπω/ακούω/διαβάζω τώρα τελευταία μένει στον εγκέφαλό μου για 1 ώρα το πολύ. Το είχα το προβληματάκι από παλιά (πχ Ιστορία δεινοπαθούσα να μάθω απ'έξω ονόματα/ημερομηνίες κτλ) αλλά όχι τόσο έντονο. Με τα ανέκδοτα, κάτι έκανα, αλλά ούτε τέτοια θυμάμαι πια. Και το χειρότερο μου είναι ονόματα/πρωταγωνιστές/υπόθεση από ταινίες. Το οποίο είναι και καλό μερικές φορές (γιατί κάθε φορά που βλέπω μια ταινία είναι μια ολοκαίνουρια εμπειρία) αλλά συνήθως κακό (γιατί δεν μπορώ να συμμετέχω σε μια κουβέντα με συγκεκριμένες πληροφορίες, και ενώ ξέρω ότι έχω δεδομένα, δεν μπορώ να τα βάλω σε σειρά). <br /><br />Στο ζουμί λοιπόν. Την ταινία (του τίτλου) την είχα δει όταν πρωτοβγήκε στις αίθουσες, νομίζω ήταν το 2001. Το να θυμάμαι λοιπόν, εν έτει (έτσι γράφεται?) 2007, πολλές λεπτομέρειες, θα ήταν απίθανο (λόγω του προβλήματος που προανέφερα). Όπως όμως θυμάμαι αν μια ταινία τη λάτρεψα ή τη μίσησα (κάτι είναι κι αυτό), έτσι θυμόμουν ότι και αυτή ήταν μια από τις αγαπημένες μου. Το soundtrack απίστευτο (ε, με τη μουσική τα πάω κάπως καλύτερα), και το ίδιο θυμόμουν και για τη σκηνοθεσία, όπως και για το πόσο δένει μουσική-εικόνα. Και ότι η ταινία είναι αρκετά βαριά, και μιλάει για ναρκωτικά και εθισμό γενικότερα. <br /><br />Ε, και είχα τη φαεινή ιδέα να την ξαναπάρουμε για να την δω μαζί με τον καλό μου που δεν την είχε δει. Και την είδαμε. Και πάθαμε σοκ. Πραγματικό σοκ. Μας γύρισε το στομάχι. Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε. (είδαμε 5-6 sitcoms μετά για να μπορέσουμε να συνέλθουμε). Πολύ ωραία ταινία ναι. Καλά το θυμόμουν. Και η μουσική, και η σκηνοθεσία, και οι ηθοποιοι. Αλλά δε θυμόμουν τη σκληρότητα των εικόνων. <br />Και ο Α. να μην μπορεί να καταλάβει ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗ ΘΥΜΟΜΟΥΝ...<br /><br />Μνήμη χρυσόψαρου? Έτσι είπα στην αρχή. Αλλά το "Δαμάζοντας τα κύματα" πχ, που θεωρώ επίσης εξαιρετική ταινία, θυμόμουν ότι είχα πει "πολύ ωραία, αλλά τόσο μαύρη που δε θέλω να την ξαναδώ". <br />Και μετά όλα εξηγήθηκαν. Την ταινία την είχα πρωτοδεί 7 χρόνια πριν. Ήμουν στο άνθος της νιότης μου, σε μια εποχή που τόσο οι παρέες μου, τα ενδιαφέροντά μου, όσο και ο τρόπος διασκέδασης ήταν άλλος: Εξάρχεια, μαθήματα φωτογραφίας στον ΠΟΦΠΑ, φεστιβάλ κουλτουριάρικου/εναλλακτικού κινηματογράφου και σεάνς με 4 ταινίες στη σειρά, Decadence κτλ κτλ. <br />Και το κυριότερο: ήμουν 23 και τώρα είμαι 30. Σοκαρίστηκα λίγο όταν το σκέφτηκα. Τελικά όντως βλέπεις τον κόσμο με άλλο μάτι όσο μεγαλώνεις. Χειρότερο? όχι, απλά διαφορετικό. Γιατί ακόμα κάνω μερικά πράγματα που έκανα και τότε. Απλά στα 7 χρόνια που μεσολάβησαν έζησα και διάφορα άλλα και μερικά πράγματα είναι αλλιώς, ή μάλλον, τα βλέπεις σε διαφορετικό context. Ή, ακόμα πιο απλά, τότε είχα περισσότερες "αντοχές" σε τέτοιου είδους ερεθίσματα, ή επικεντρωνόμουν σε άλλα πράγματα (σκηνοθεσία, χρώματα, μουσική κτλ). <br /><br />Τέλος πάντων, μάλλον γίνομαι λίγο βαρετή, οπότε σταματάω εδω.<br /><br />Το μόνο που θυμήθηκα (εκ των υστέρων) είναι ότι τότε είχα πει πως αυτή τη ταινία θα τη δείξω στα παιδιά μου για να μη πέσουν στα ναρκωτικά. Συμφωνώ ακόμα, και θα το κάνω (αν το θυμηθώ!) :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-116951577315121761?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>kloklohttp://www.blogger.com/profile/07097451747384130824noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1169147644528126742007-01-18T21:12:00.000+02:002007-01-18T21:14:04.560+02:00Πήγες φαντάρος; Και τι κατάλαβες. Ο ομαδικός παροξυσμός δε μετράει θα μου πεις.<br />Αυτές γιατί δεν ήρθαν; Δεν μπορούσαν να φυλάττουν την πατρίδα; Αφού κάθε βράδυ εκεί ήταν, σου ζέσταιναν καρδιά, μυαλό και υπνόσακο.<br />Σπούδασες; Γιατί; Για να μην πας φαντάρος ε; Νόμιζες! Άρπα τη τώρα.<br />Και τι έχασες; Τουλάχιστον 6-7 καλοκαίρια που διάβαζες Στερεοκατάσταση, Μικρομάκρο ή Λατινικά αντί να πίνεις φραπέ σε καμιά παραλία.<br />Καφέδες ήπιες, αλλά ελληνικούς γιατί ήταν φτηνότεροι και πιο ψαγμένοι. Δεν σε πείραζαν στο στομάχι, όπως άλλα κι άλλα. Το στομάχι σου βέβαια το χάλασες έτσι κι αλλιώς γιατί καφές, τσιγάρο, ξενύχτι και διάβασμα πάνε μαζί και πιάνουν πάτο.<br />Ζούσες βέβαια με τα λεφτά του μπαμπά. Μπα; Και τότε γιατί δούλευες παράλληλα;<br />Τι τα ήθελες τόσα ιδιαίτερα; Με τα παιδάκια να σου πρήζουν το συκώτι, να κοιμούνται όσο εσύ τους αναλύεις το άγνωστο και εσύ να ταξιδεύεις στο άγνωστο και να αναλώνεσαι στα γνωστά.<br />Και μετά.... χάλασες το συκώτι σου με τα ξύδια στα φοιτητικά πάρτυ, στα σκυλάδικα και στα μπαράκια στη Μύκονο. Ωραία ήταν, ώσπου πήγες καλοκαίρι και νόμιζες ότι δεν έχεις ξαναπάει ποτέ.<br />Ώστε πήγες και Μύκονο ε; Μπράβο. Κολωνάκι έχεις πάει; Φυσικά. Da cappo έ; Μπράβο και πάλι. Είσαι πρώτος. Χώρεσες; Θηρίο. Η μάλλον γιόγκι βουντού.<br />Τσαντίστηκες; Όχι ακόμη;<br />Εγώ ναι! Βαρέθηκα κιόλας φιλαράκι.<br />Πάω να τα πιω! Να 'ξημερωθώ! Και μετά να ακουμπήσω στον τοίχο και .... ξέρεις εσύ.<br />Φιλιά! bb.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-116914764452812674?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1168937514298876012007-01-16T10:08:00.000+02:002007-01-19T16:17:58.433+02:00Ξεκίνησε ξαφνικά.<br />Όπως σχεδόν κάθε τραγωδία.<br />Μία μέρα.<br />Μία μέρα όπως όλες οι άλλες.<br />Όπως όλες οι άλλες;<br />Φαινομενικά ναι.<br />Ίσως όμως όχι.<br />Στο μυαλό και στο ημερολόγιο όλων πλησίαζαν οι χριστουγεννιάτικες γιορτές.<br />Αρχικά είπα ‘‘δε μπορεί, τυχαίο είναι’’.<br />Στη συνέχεια ‘‘θα ξανάρθουν όταν τελειώσουν οι γιορτές’’.<br />Τώρα ‘‘ωχ, δεν ξαναήρθαν’’.<br />Και η αγωνία έδωσε τη θέση της στην απελπισία...<br />Τους τελευταίους 15 μήνες αποτελούσαν μέρος της καθημερινότητας μου.<br />Τώρα... ερημιά!<br /><br />Δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται.<br />Ήταν δίπλα μου στα εύκολα και στα δύσκολα.<br />Μου στάθηκαν σαν πραγματικοί φίλοι.<br />Γέλιο στις χαλαρές στιγμές.<br />Χαλάρωση στις στρεσαρισμένες.<br />Παρηγοριά στις δύσκολες.<br />Τι άλλο μπορεί να ζητήσει κανείς;<br /><br />Μονολογώ...<br />‘‘Η δουλειά πρέπει να φταίει.<br />Σίγουρα η δουλειά.<br />Λόγω εορτών.<br />Αυτό είναι.<br />Δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο.<br />Δεν μπορεί να με ξέχασαν.<br />Και αν είναι λόγω εορτών, γιατί άρχισαν να ξανάρχονται τώρα που αυτές τελείωσαν;<br />Μάλλον είναι απλό...<br />Το 2007 μας πάει όλους με πολύ δουλειά, όπως και οι γιορτές... ’’<br /><br /><br />Ανοίγω το e-mail μου.<br />Ένα νέο μήνυμα.<br />Δεν το πιστεύω!<br />Δεν είναι η ‘‘άσπρη λέξη’’ της ημέρας!<br />Δεν είναι από το πανεπιστήμιο!<br />Δεν είναι καν από τη Μαγδαληνή!<br />Είναι ένα funny e-mail!<br /><br />Με κοιτάζει ντροπαλά...<br />Πλησιάζω...<br />Μαζεύεται...<br />Χαμογελάω και το ανοίγω.<br />Ένα βιντεάκι... ένας μπαμπάς και ένα παιδάκι...<br />μια αθλητική εφημερίδα... ένα αστείο βιντεάκι...<br />Μια ακτίδα ελπίδας...<br />Θα περιμένω...<br />Θα περιμένω μέχρι να γυρίσουν...<br />Θα περιμένω όσο χρειαστεί...<br />Όσο χρειαστεί...<br /><br /><br />ΥΓ. Ωραία όλα αυτά, αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι μάλλον οφείλεται στο ότι ο Μάνθος (που η αλήθεια είναι ότι με κατέκλυζε με funnies) πήγε φαντάρος!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-116893751429887601?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Diego Pavlato Maradonahttp://www.blogger.com/profile/01528102849684186224noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1168103218884025372007-01-06T18:29:00.000+02:002007-01-11T14:47:08.136+02:00Σήμερα επέστρεψα στα παλιά...<br /><br />Έριξα μια γρήγορη ματιά στα πρώτα σημάδια του τοίχου! Πολύχρωμα σπρεϊ κ έξυπνα γεμάτα κέφι λόγια. Χαμογέλασα! Κάπου εκεί είδα κ την δική μου πρώτη εμφάνιση! Πριν λίγες μέρες είχα γνωρίσει τον πιο όμορφο άνθρωπο κ δεν το ήξερα, αλλά κάτι μου έλεγε ότι είναι ιδιαίτερος κ δεν έπεσα έξω! Σε αυτή την αναδρομή έπιασα το παλιό μου -πλέον- ημερολόγιο κ ξεκίνησα την απογραφή του 2006.<br /><br />Διάβασμα κ εξετάσεις. Τι κράτησα; Θεωρίες, μύθους κ πρακτικές πάνω στις οποίες στηρίζεται ο τόσο "ανώτερος" πολιτισμός μας. Σοκαριστικές εικόνες γυναικών, καταπιεσμένων κ κακοποιημένων σε όλη την πορεία της ανθρώπινης φυλής. Την καθηγήτρια μου, Χριστίνα Ντόκου, που μου έδειξε τι σημαίνει παιδαγωγός.<br /><br />Γιώργος κ Αριστείδης -τα δύο πιτσιρίκια μου! Ο ένας με δυσκόλευε με τις έξυπνες ερωτήσεις του κ ο άλλος με έκανε να ψάχνω για διαφορετικούς τρόπους παράδοσης του ίδιου ακριβώς πράγματος! Όπως κ να 'χει, ξεσκόνισα τις γραμματικές μου γνώσεις τις Αγγλικής, που είχαν φωλιάσει μέσα μου σαν κάτι φυσιολογικό! Γιατί κυρία να βάλω Present Simple κ όχι Present Continuous? Κυρία - Γιατί έτσι παιδί μου!!!<br /><br />De La Guarda! Ό,τι καλύτερο έχω δει! Μουσική, ένταση, χορός, γέλιο, αγκαλιές με αγνώστους, συναίσθημα που σε κάνει να δακρύσεις -δεν το έπαθα εγώ! Για κάτι γνωστούς μου μιλάω! Και στην ακριβώς προηγούμενη παράσταση ένα όμορφο πρόσωπο!<br /><br />Τον γνωρίζω την επόμενη μέρα κ το πρώτο που σκέφτομαι είναι " Είναι καλός ή είμαι θολωμένη; Καλός φαίνεται. Λίγο το μαλλί του είναι 'λαϊκό' αλλά έχει υπέροχα δόντια! Πέπη αυτός εκεί με κοιτάζει! Καλός είναι ή είμαι θολωμένη;" Καλύτερα να σιγουρευτώ! "Κουστούμι κ μπουζούκι! Τι σχέση έχω εγώ μ'αυτά; Έχει όμως πολύ ωραία δόντια!!!" Γειά! Σμααααααααααααααααααααατττςςςςςςςςςςςςς<br />Μέχρι που τα χείλη μου κοκκίνησαν κ πρήστηκαν κ η μαμά μου, με ρωτούσε την επομένη, τι έπαθα? Από τότε κυκλοφορώ με liposan στην τσάντα!<br /><br />Μαζί του κ ένα τσούρμο από περίεργους κ ενδιαφέροντες ανθρώπους-<br />ΚΤΗΝΟΣ- ή αλλιώς ο ΑΚΑΜΠΤΟΣ με το χαρακτηριστικό γέλιο του Άγιου Βασίλη! Ho! Ho!<br />DAVID HASSELHOF- Αυτό είναι το sexy βλέμμα μου! Πως σου φαίνεται κούκλα?<br />ΒΑΒΥ Ο- Γνώρισα μια Πολωνέζα σήμερα!<br />ΤΟ ΓΕΛΑΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ( αδελφή του David)- Ιιιιιιιιιιιι!!! Χιχιχιχιιχιχιχι! Ας ρίξω καμία κ στον αδερφό μου, για να μην ξεχνιώμαστε! Το κολόπαιδο, δεν μου δίνει κ το αυτοκίνητο του! Τί πειράζει να καβαλάω κ κανά πεζοδρόμιο που κ που?<br />Ο ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΣ- Ας χτίσω έναν τοίχο για να γράφουν, οι φίλοι μου κ εγώ, αυτά που σκεφτόμαστε κ νιώθουμε! Είδατε; Δεν είμαι τόσο τρομακτικός τώρα! Είμαι ευαίσθητος, με τάσεις ποιητή κ λατρεύω το Γελαστό Παιδί!- Είδες βρε; Μου μετέδοσες λίγη ποιητική έμνευση κ γράφω κ εγώ ρίμες!<br />Η ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ- Γλυκιά σαν σοκολάτα ακόμη κ αν με ξεγελάει μαζί με τον αδερφό της στο 'Πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο'!!<br />Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ- Έπεσε θύμα της Ευαίσθητης! Ξελογιάστικε, θα έλεγε κανείς, κ την παντρεύτηκε!<br />Ο ΚΟΙΛΙΟΔΟΥΛΟΣ- Όνειρο μου είναι να ρίξω παϊδάκια στην ψησταριά κ να το κάψουμε με τους φίλους μου βλέποντας μπάλα! Όνειρο Νο2, πότε θα κανονίσουμε μπουζούκια;<br />Η ΑΓΙΑ- Μωρό μου πάλι θα φάς; Καλά! Μόλις τελειώσεις πλύνε τα χέρια σου γιατί θα με λερώσεις πάλι!<br /><br />Μαζί με την δουλειά, το διάβασμα, τα πιτσιρίκια κ τις εμφανίσεις μου σε ένα συνέδριο κ στο Gamics, ανάμεσα στις εξόδους μου κ τα ξενύχτια με τις φίλες μου, χώρεσαν πολλές μαγικές εκδρομές, ταινίες που σιγά-σιγά άγγιξαν τον κουλτουροκινηματογράφο ( με βήματα χελώνας όμως, γιατί μου είναι δύσκολο να τις καταλάβω!),μουσικές, φωτογραφίες λατρεμένες, κρασιά που σε ζαλίζουν με την ανάσα του στο πρόσωπο σου. Εκλογές, αγωνία, στεναχώρια κ απογοήτευση. Γέλια κ δάκρυα για να κλείσουν τον χρόνο που έφυγε. Φαγητά μαγειρεμένα με φαντασία περισσότερο κ λιγότερο γνώση. Κ η αίσθηση ότι αγαπήθηκα πραγματικά.<br /><br />Λοιπόν;<br />Ένας μαγικός χρόνος πέρασε κ δεν θέλω να πετάξω τίποτα απ'αυτον! Ανοίγω τα μάτια κ βλέπω έναν καινούριο να ξεκινά κ εύχομαι στην επόμενη απογραφή κανένας μας να μην θέλει να πετάξει κάτι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-116810321888402537?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>nev17http://www.blogger.com/profile/02959592480718431806noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1167248485490604662006-12-27T21:00:00.000+02:002006-12-29T22:13:56.063+02:0025 Δεκεμβρίου 2006...Κρατάω αυτή την ημερομηνία γιατί είναι πραγματικά πολύ σημαντική για μένα. Ο λόγος; πήγα για πρώτη φορά σε κέντρο παραγωγής πολιτισμού, τα κοινώς γνωστά μπουζούκια ή πίστες. Το σχήμα περιλάμβανε Μητροπάνο, Διονυσίου, Γλυκερία και Ασλανίδου. Ποιοτικός ο Μητροπάνος, άξια η Γλυκερία, στα χνάρια του πατέρα του ο Διονυσίου (περίπου), όλα καλά μέχρι εδώ. Ο κόσμος πολύς το κέφι πηγαίο και σε καλά ύψη ενώ το αλκοόλ είχε αρχίσει να ρέει στις φλέβες του κόσμου. Οι τραγουδιστές εμφανίζονταν στην πίστα ένας ένας και η διάθεση ήταν ανεβασμένη. Και ξανά μέχρι εδώ όλα καλά.<br />Κάποια στιγμή λοιπόν το κέφι πρέπει να χτύπησε κόκκινο και ξάφνου ένα μπουλούκι κόσμου αρχίζει να τρέχει προς τη πίστα. Τι γίνεται ρε παιδιά; Γιατί τέτοιος συνοστισμός; Λες και αμόλυσαν εμάς τους πικραμένους τους βάζελους και εμείς ξεχυθήκαμε να τα κάνουμε λαμπόγυαλο. Το κέφι όμως ΕΚΕΙ. ΨΗΛΑ. Ο κόσμος στην πίστα να χορεύει (= να ποδοπατιέται), να διασκεδάζει (= ξύλο έπεφτε), να περνάει καλά (= να ιδρώνει) κτλ. Κατά τα άλλα η κεφάτη διάθεση ΕΚΕΙ. ΣΤΑ ΥΨΗ... κ.ο.κ.<br />Κάποτε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Γιαννόπουλος είχε πει πως αυτά τα κέντρα παράγουν πολιτισμό. Καμία αντίρρηση. Πολιτισμό παράγουν. Δυστυχώς παράγουν ένα άλλο είδος πολιτισμού, αυτό της υποκουλτούρας. Πρέπει να είμαστε περήφανοι γι αυτό το είδος πολιτισμού; Μπορεί. Ίσως. Μάλλον. Παίζεται.<br />Το δικό μου το μυαλό δεν μπορεί να εξηγήσει τί το ωραίο έχουν τα μπουζουξίδικα και ο Έλληνας κάνει τόσες θυσίες στο βωμό τους. Γιατί περί θυσιών πρόκειται. Θυσίες σε χρήμα, ενέργεια, αντοχή, ιδρώτα, μόχθο. Για μια νύχτα στους εκάστοτε Ναούς ο Έλληνας δουλεύει μία ολόκληρη εβδομάδα. Για ένα μπουκάλι ουίσκι πρέπει να δουλεύεις ώρες. Πρέπει δηλαδή να δουλεύω σαν το σκυλί μόνο και μόνο για να πάω να στριμοχτώ με τον όχλο, το μπουλούκι και να προσποιούμαι ότι περνάω καλά. Και το πράγμα δεν σταματάει εδώ. Υπάρχει και συνέχεια. Αν δεν πας και εσύ να καταθέσεις τον οβολό σου στα λαμπρά αυτά κέντρα πολιτισμού κινδυνεύεις να προσελκύσεις και χαρακτηρισμούς του τύπου: ξενέρωτος, παλιομοδίτης, στενόμυαλος και άλλα.<br />Άποψή μου και πιστεύω μου είναι ότι δεν πηγαίνω σε τέτοια καταστήματα διασκέδασης λόγω "ιδεολογίας". Δεν τα βρίσκω in ούτε και μου προσφέρουν κάτι. Αυτό είναι.<br />Τέλος, θα ήθελα να αναφερθώ και σε κάτι ακόμα. Υπάρχουν άνθρωποι που λίγο πολύ διατυπώνουν τις ίδιες σκέψεις με εμένα αλλά είναι παρόντες σε πολλές από τις λειτουργίες αυτών των εκκλησιών σε συχνή βάση ενώ προφασίζονται δικαιολογίες του στιλ:<br />- Εεε δεν φταίω εγώ...αφού με κάλεσαν...<br />ή<br />- Είπαμε μια φορά να πάμε και εμείς...<br /><br />και πολλές άλλες φτηνές, κατά τη γνώμη μου, δικαιολογίες. Κατά τα άλλα δεν τους αρέσει να επισκέπτονται τέτοια κέντρα. Τελικά το ¨IN¨ μετράει ή δεν αντέχουν να τους θεωρούν ξενέρωτους ή παλιομοδίτες ή στενόμυαλους κτλ κτλ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-116724848549060466?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Pettyhttp://www.blogger.com/profile/06635887886210255828noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1167215373058514032006-12-27T12:25:00.000+02:002006-12-27T13:32:23.606+02:00<div style="float: right; margin-left: 10px; margin-bottom: 10px;"> <a href="http://www.flickr.com/photos/crab/162233814/" title="photo sharing"><img src="http://farm1.static.flickr.com/74/162233814_fd07f086c6_m.jpg" alt="" style="border: 2px solid rgb(0, 0, 0);" /></a><br /><span style="margin-top: 0px;font-size:0;">Originally uploaded by <a href="http://www.flickr.com/people/migan/">migan</a>. </span></div><br /><br /><span style="font-style: italic;"> Καλές Γιορτές σε ούλους</span><br /><span style="font-style: italic;"> Σε οχτρούς μα και σε φίλους</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;"> Καλώς να μας εβρεί ο νέος χρόνος</span><br /><span style="font-style: italic;"> Δυνατούς, να μην μας πιάνει ουδής πόνος</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;"> Κιαι η ευτυχία που ο κάθε εις προσμένει</span><br /><span style="font-style: italic;"> Περαστική καρδιά μου να μην είναι, να παραμένει.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-116721537305851403?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>migahttp://www.blogger.com/profile/10181324187552957907noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1166892817126939102006-12-23T18:32:00.000+02:002006-12-23T18:53:37.140+02:00Είναι ωραία να γυρίζεις σπίτι. Γιατί είναι πλέον κόκκινο και μπλε και έχει παντού κεράκια, και ψαράκια στο μπάνιο, και περίεργες λάμπες, και μαξιλάρες στο πάτωμα, και sin city πίνακα στον τοίχο, και φωτογραφίες, και πάνω απ'όλα την αγάπη και το κέφι αυτών που επί ένα μήνα το είχαν βάλει σκοπό να είναι έτοιμο και να μας περιμένει. <br /><br />Είναι ωραία να γυρίζεις σπίτι. Γιατί οι γονείς χαίρονται, το ίδιο και οι φίλοι. Γιατί και φέτος θα φάω απο τα μελομακάρονα της μαμάς, νιώθοντας τύψεις που δεν τη βοήθησα (ευτυχώς υπάρχει η θεία Πίτσα). Γιατί ο μπαμπάς περνάει δύσκολες στιγμές και θέλω να ξέρω ότι βοηθάω κι εγώ στο να χαμογελάει. Γιατί είδα το νεογέννητο Χαρούλη πριν μεγαλώσει και δεν είναι πια ένα μικροσκοπικό πλασματάκι που επικοινωνεί με τον έξω κόσμο μόνο με κλάματα-νιαρουρίσματα. Γιατί θα βρεθούμε όλοι γύρω από το θορυβώδες οικογενειακό τραπέζι τα Χριστούγεννα, και φέτος θα είμαστε κι εμείς εκει, και όχι στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής. Γιατί θα δω τους φίλους μου που τόσο μου λείπουν, ίσως όχι τόσο όσο θα ήθελα, αλλά ακόμα και το λίγο θα μου δώσει ευχάριστες αναμνήσεις για τις -όχι και τόσο κρύες- νύχτες του χειμώνα που ακολουθούν. Γιατί όσα φωτάκια κι αν έχει εκεί, τα εδώ, είναι πιο οικεία, πιο γνώριμα. <br /><br />Είναι ωραία να γυρίζεις σπίτι. Ακόμα και όταν έχεις ξεμάθει να οδηγείς στο χάος, και τα πάντα μοιάζουν στην αρχή σαν video-game. Ακόμα και όταν η πωλήτρια στο μαγαζί που έχεις πάει με μεγάλη χαρά να πάρεις ακόμα ένα δωράκι έχει κάτι μούτρα μέχρι κάτω, επειδή την έβαλαν να δουλεύει Σάββατο (ας μη γινόταν πωλήτρια). Ακόμα και όταν λες "συγνώμη" ή "ευχαριστώ" και οι άλλοι σε κοιτούν σαν εξωγήινο. Ακόμα και όταν τρέχεις σαν τρελλός από επίσκεψη σε πότο και από τραπέζι σε καφέ και οι φίλοι σου που ίσως δεν πρόλαβες ακόμα να πάρεις τηλέφωνο παρεξηγούνται ότι τους ξέχασες κι εσύ, όχι, δεν τους ξέχασες, απλά ο χρόνος είναι λίγος και οι δουλειές πολλές. <br /><br />Είναι ωραία να γυρίζεις σπίτι. Γιατί το βλέπεις στα μάτια τους, ότι τους έλειψες, και ότι σε αγαπάνε. Και ότι, ακόμα κι αν "χάσεις" μερικά Χριστούγεννα, αυτοί θα έιναι πάντα εδώ, μαζί με τον 'Αγιο Βασίλη, να σε περιμένουν. <br /><br />Αντε, και του χρόνου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-116689281712693910?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>kloklohttp://www.blogger.com/profile/07097451747384130824noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1166689743237259622006-12-21T09:59:00.000+02:002006-12-21T20:08:05.756+02:00Άγιες μέρες, μου έλεγαν από παίδι κ τους πίστεψα! Δώρα, τραγούδια, καθισιό κ πολλά παιδικά στην τηλεόραση! Κάλαντα κ σοκολατάκια, μελομακάρονα κ καινούρια ρούχα! Ήταν ωραία όταν ήμασταν παιδιά! Ζούσαμε το παραμύθι!<br />Ξυπνάω στις 4.30 κ χαίρομαι! Οι δρόμοι είναι άδειοι, ήρεμοι κ τα λαμπάκια με διασκεδάζουν (ακόμη κ όταν σκέφτομαι την σπατάλη της ενέργειας κ των χρημάτων κ την καταστροφή του περιβάλλοντος).<br />Στις 6.30 το σκηνικό αλλάζει. Βγαίνουν οι πρώτοι νυσταγμένοι κ κουρασμένοι οδηγοί. Ο καθένας με 2007 πράγματα στο μυαλό του που πρέπει να κάνει σε αυτή τη καινούρια μέρα. Να φτάσω γρήγορα στη δουλειά μήπως κ καταφέρω να πιώ έναν καφέ. Να μην ξεχάσω να πάω να ξοδέψω τα μαλλιοκέφαλα μου για να πάρω άπειρα δώρα για να ικανοποιήσω τα κακομαθημένα αλλά κ παραμελημένα παιδιά μου (πως άλλωστε θα τα ξεγελάσω έτσι ώστε να μην καταλάβουν ότι λείπω όλη μέρα). Τι να κάνω? Πρέπει να δουλεύω απ' το πρωί ως το βράδυ για να πληρώσω το νοίκι, το νερό, το ρεύμα, τα κοινόχρηστα, την ασφάλεια του αυτοκινήτου, την ασφάλεια του σπιτιού, την ασφάλεια ζωής, την πιστωτική, τον οδοντίατρο, την βενζίνη, το συνεργείο (αφού μου το χτύπησαν χθες που το πάρκαρα άτσαλα στο Κολωνάκι), το super market, τα έξοδα των παιδιών, τα δώρα, τα ρούχα.... ουφ! Κουράστηκα ήδη! Μα τι κάνει κ αυτός ο μπροστινός μου? Δεν είδε ότι πριν από 1'' άναψε το φανάρι? Τον <a href="mailto:μ@λ@κ">μ@λ@κ</a>@! Μπιιιιιιιιιιιιιιιιπ Μπιιιιιιιιιιιιιιιπ! Άντε ξύπνα ρε <a href="mailto:βλ@κ">βλ@κ</a>@! Έχω τόσα πράγματα να κάνω!<br />Και οι δρόμοι γεμίζουν με κάθε καρυδιάς καρυδι. Ο γρήγορος, ο φωνακλάς, ο στον κόσμο του, ο turbo, η όμορφη με το lip gloss στο χέρι, ο κοιμισμένος, ο κομπιναδόρος, ο έξυπνος κ άλλοι πολλοί. Σχηματίζεται ένα υπέροχο πάρτυ σε όλους τους δρόμους που αν είχαμε δυνατή μουσική κ ποτά θα περνάγαμε μούρλια! Αυτά βλέπουν τα μάτια μου κάθε μέρα κ πολλά περισσότερα αυτές τις άγιες μέρες που οι 24 ώρες τις ημέρας δεν αρκούν!<br />Το βράδυ πρέπει να παώ στην θεία Πολυξένη που μας έχει καλέσει. Μην ξεχάσω να πάρω κ σε αυτήν δώρο! Μετά ίσως προλάβω να δω κ τα παιδιά στο στέκι μας. Πάλι λιώμα θα είμαι βέβαια αλλά τι να κάνω? Έχω να πάρω κ εκείνο το καταπληκτικό συνολάκι των 1500 euro. Είναι λίγο ακριβό αλλά θα λάμπω σαν το πιο λαμπρό αστέρι- σαν την Βουγιουκλάκη ένα πράμα! Μια φορά τον χρόνο είναι η καινούρια χρονιά! Πρέπει κ να κλείσω τραπέζι στον Πλούταρχο! Ελπίζω να με βάλουν κάπου κοντά στην πίστα να απολαύσω αυτό το καλό παιδί- ίσως μου δώσει κ το χέρι του! Αχ! Αυτή την εκπληκτική βραδιά του χρόνου θα την περάσω υπέροχα! Ας πληρώσω κ κάτι παραπάνω! Γιατί να μην πλουτίσει κ αυτό το καλό παιδί? Του αξίζει άλλωστε!<br />Έχω όλα τ' άλλα, έχω κ αυτόν τον περιέργο Άγιο Βασίλη που μου ζητάει να γράψω κάτι στον τοίχο! Ας είναι! Θα προλάβω να το κάνω κ αυτό!<br />Καλές γιορτές κ ευτυχιμένος ο καινούριος Πάσχας!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-116668974323725962?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>nev17http://www.blogger.com/profile/02959592480718431806noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1166521528932601962006-12-19T11:32:00.000+02:002006-12-19T11:45:28.963+02:00Άγιε Βασίλη,<br />Αυτή τη φορά αποφάσισα να στο γράψω στον τοίχο μήπως και το δεις.<br /><span style="font-weight: bold;"><br />ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΖΑΚΙ</span><br /><br />Στο είχα γράψει και πέρυσι στο γράμμα που σου έστειλα αλλά μάλλον το ξέχασες.<br />Μένω στη Αθήνα, κέντρο καράκεντρο, ανάβω καλοριφέρ συνολικά μια βδομάδα το χρόνο και θεώρησα λογικό να μη βάλω τζάκι.<br />Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να πάρω δώρα, ούτε ότι θα πρέπει να σκάσεις στον τοίχο όπως πέρυσι.<br />Επειδή δεν έχω καμινάδα για να περάσεις από μέσα, και επειδή δε θέλω να αφήσω καμιά πόρτα ανοιχτή στο σπίτι τώρα που είναι και γιορτές και μπορεί κανείς να μας νοικοκυρέψει αποφάσισα να σου ζητήσω κάτι εύκολο (για σένα δηλαδή, γιατί γενικά δεν ξέρω αν είναι και πολύ εύκολο).<br />Θέλω άγιε μου Βασίλη να πεις σε όλους αυτούς που περνούν από αυτό τον τοίχο και τον διαβάζουν και καμιά φορά τον μουτζουρώνουν κι όλας, τώρα που έρχονται γιορτές να καθήσουν και να γράψουν που θα περάσουν τα χριστούγεννα ή πώς πέρασαν τα χριστούγεννα, να θυμηθούν τα καλύτερα χριστούγεννα που έχουν περάσει και τέτοια.<br />Πες τους μάλιστα, ότι αυτή η πράξη τους θα βοηθήσει στο χαμόγελο του παιδιού, του κάθε παιδιού που θα τα διαβάσει αλλά και στο δικό τους που θα τα γράψουν.<br /><br />Να πεις σε όλους καλές γιορτές και να τους θυμήσεις ότι καλό είναι να πάρουν και κανένα τηλέφωνο τους φίλους τους και να πάνε για καφέ, για ψώνια και άλλα για να κινηθεί λίγο και η αγορά. Α! και να αγοράσουν και γαλοπούλα γιατί ακούω παράπονα στη Βαρβάκειο.<br /><br />Φιλιά Άγιε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-116652152893260196?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1164915080417721842006-11-30T21:26:00.000+02:002006-11-30T21:31:20.466+02:00Είχε σχολάσει από τη δουλειά και γύριζε σπίτι. Ήταν μόλις 2 το απόγευμα και σε 5 λεπτά θα έφτανε σπίτι. Φαγητό, συμμάζεμα, ύπνος και μετά βόλτα, καφές, τηλεόραση, ύπνος και φτου κι από την αρχή. Και η ώρα δεν περνά και η μέρα δεν περνά κι ολο ξανά τα ίδια και τα ίδια.<br />Αποφάσισε να αλλάξει λίγο τις ισορροπιες της ημέρας του.<br />Έστριψε στο πρώτο στενό που βρήκε και κατευθύνθηκε προς την αγορά. Ήταν Πέμπτη και τα μαγαζιά ήταν όλα κλειστά, οι δρόμοι άδειοι και οι ντόπιοι σπίτια τους. Οι τουρίστες στις πατρίδες τους, στα γραφεία τους, στο φόρτε της δικής τους ημέρας στη δουλειά.<br />Εδώ όμως ο χρόνος κυλούσε διαφορετικά.<br /><br />Θυμήθηκε και πάλι τότε που γύριζε για μία περίπου ώρα στα στενά του Παγκρατίου για να βρει πάρκινγκ για το αυτοκίνητο πριν πάει στη δουλειά. Τέτοια ώρα ήταν και πάλι, μόνο που τότε βρισκόταν στη μέση της μέρας του, σήμερα η μέρα έχει τελειώσει. Τότε μόλις που προλάβαινε να στριμώξει τις τρεις δουλειές μέσα στις 18 ώρες της ημέρας, τώρα είχε 18 ώρες να γεμίσει. Σε 2 λεπτά είχε διασχίσει όλη την αγορά. Έκανε άλλο ένα γύρο, πήρε μια εφημερίδα, μίλησε με τον περιπτερά για τα σημαντικά γεγονότα του νησιού. Είχε πάει 2:20. Γύρισε σπίτι.<br /><br />Άναψε το θερμοσίφωνα να ζεστάνει νερό για μπάνιο, βγήκε στο μπαλκόνι να χαζέψει λίγο τη θέα στο διπλανό κήπο με τις πορτοκαλιές. Στο βάθος έβλεπε το στρατόπεδο που πάντοτε του θύμιζε τις ατέλειωτες ώρες βαρεμάρας από μια άλλη φάση της ζωής του. Προσπάθησε να βάλει το μυαλό του σε κίνηση. Είχε σκουριάσει τόσο καιρό και με πολύ μεγάλη δυσκολία κατέβαζε ιδέες. Θυμήθηκε τότε που δούλευε στο τμήμα Έρευνας και ανάπτυξης της εταιρίας το βομβαρδισμό από ιδέες για νέα προϊόντα και υπηρεσίες. Τότε το μυαλό του κόντευε να απογειωθεί από τις στροφές που έπαιρνε, δεν μπορούσε να μιλήσει πάνω από ένα λεπτό για το ίδιο θέμα, σκεφτόταν, έλυνε και προχωρούσε. Σήμερα, χάζευε τις πορτοκαλιές και αναπολούσε. Την τελευταία φορά που μια ιδέα φώτισε το μυαλό του, βιάστηκε να τη σβήσει μέσα σε ένα ποτήρι σούμα στο παλιό λιμάνι. Τωρα πια, μόνο ένα λευκό φόντο, στολισμένο με την καθημερινότητα των ειδήσεων και τη μονοτονία της υπηρεσίας, φόνοι, πόλεμοι, έντυπα και υπογραφές. Τότε αποζητούσε την Ιθάκη και χαιρόταν με τις δυσκολίες της διαδρομής προς αυτή. Σήμερα ήταν έτοιμος να ξαναπάει στην Τροία, ακόμη κι αν ήταν να μη γυρίσει ποτέ πίσω.<br /><br />Είχε καταλάβει ότι αυτό που του άρεσε ήταν η διαδρομή και οχι ο προορισμός. Όπως μια πέτρα που χαίρεται να κυλά και να κάνει θόρυβο στο πέρασμά της έτσι κι αυτός προτιμούσε τώρα να έφευγε γι'αλλού, παρά να στέκεται στη θέση του και να χορταριάζει.<br />Αργά αργά ξαναγύρισε μέσα, έσβησε το θερμοσίφωνα και ετοιμάστηκε για μπάνιο. Ούτε 3 δεν ήταν και δεν είχε κανονίσει τίποτε για το απόγευμα. Στο τραπέζι με τις εφημερίδες πρόσεξε το DVD που είχε πάρει δώρο με την κυριακάτικη:<br />Funny Lady, Barbara Streisand, διάρκεια 140'.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-116491508041772184?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1163877174812533712006-11-18T21:03:00.000+02:002006-11-18T21:12:54.830+02:00"Man is essentially alone, that even his <strong>I</strong> is a stranger, a <strong>me</strong> to his consiousness."<br />I am capable of everything and I just don't know it! Magical life is!<br />How can I say that I know someone since I don't even know myself?<br />Just lies to make us feel better. Lies, the truth for ourselves.<br />What a big joke!<br />Don't take anything for granted. It's not!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-116387717481253371?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>nev17http://www.blogger.com/profile/02959592480718431806noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1162844959538432552006-11-06T21:49:00.001+02:002006-11-06T22:57:33.266+02:00Τα τελευταία χρόνια, και πολύ περισσότερο τους τελευταίους μήνες, η οικογένειά μου δέχτηκε μια απίστευτη επίθεση λάσπης, για προεκλογικούς σκοπούς. Έχουμε βρεθεί με δεκάδες σπίτια και διαμερίσματα ανά την επικράτεια, ακριβά αμάξια (όλα φυσικά με δισεκατομμύρια που έχουμε υπεξαιρέσει από τον δήμο), και μέλη της οικογένειας είναι κατά καιρούς αλκοολικοί, κερατάδες, βαριά άρρωστοι στο νοσοκομείο (εγώ ήμουν αυτή) και άλλα τέτοια ευχάριστα. Αρχικά είχε τη πλάκα του να μαθαίνουμε κάθε φορά και διαφορετική περιοχή της Αθήνας όπου -υποτίθεται- έχουμε σπίτι. Μετά έγινε κάπως ενοχλητικό, όταν π.χ. άρχισαν να ασχολούνται όχι μόνο με τον κύριο στόχο τους (τον πατέρα μου), αλλά και με εμάς τους υπόλοιπους. Τον τελευταίο καιρό έγινε επικύνδινο και απέβη, όπως όλα δείχνουν, μοιραίο για την εκλογή.<br /><br />Είναι λυπηρό (και με τρομάζει ως γεγονός) ότι τα ξεκίνησαν (σαν φήμες) άνθρωποι που ήξεραν ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι. "Σταύρωσαν" έναν άνθρωπο, προσπάθησαν να τον βγάλουν ψεύτη/κλέφτη/λωποδύτη μόνο και μόνο για να πάρουν αυτοί τους χαμένους πόντους. Ο "κανονικός", έντιμος αγώνας πρέπει να περιέχει προτάσεις, ή έστω, αντιπροτάσεις σε αυτά που προτείνουν οι άλλοι. Ελλείψει τέτοιων προτάσεων, πολιτικού λόγου, και ενός ξεκάθαρου πλάνου, κάποιοι προσπάθησαν απλά να αποδομήσουν ένα πολύ ισχυρό προφίλ ώστε να κερδίσουν τις εντυπώσεις.<br /><br />Είναι εξίσου λυπηρό ότι ο κόσμος τα πίστεψε. Αναμενόμενο ίσως, έως κάποιο σημείο, γιατί ζούμε στην εποχή της Τατιάνας και της Λαμπίρη. Ο κόσμος διψάει για κουτσομπολιά. Ζούμε για να μαθαίνουμε τις "βρωμιές" των άλλων. Ίσως έτσι αισθανόμαστε ότι "ανεβαίνουμε" εμείς ως άνθρωποι. Και αυτό είναι θλιβερό...<br /><br />Τέλος, βρίσκω πολύ λυπηρό το γεγονός ότι κάποιοι από αυτούς που ξεκίνησαν αυτό το "κόλπο" συνεχίζουν (μαθαίνουμε) ακόμα και σήμερα να αναπαράγουν τέτοια ψέματα. Περιμέναμε ότι τώρα που πέτυχαν τον στόχο τους, θα σταμάταγαν τουλάχιστον και θα μας άφηναν ήσυχους. Φαίνεται όμως ότι συνεχίζει να τους πειράζει που δεν κατάφεραν να μας κάνουν να πέσουμε στο (πολυ χαμηλό) επίπεδό τους.<br />Απλά ο πολύς κόσμος συνεχίζει να τα πιστεύει και είναι λίγο άσχημο να προσπαθείς συνέχεια να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας.<br /><br />Όλα αυτά δεν τα έγραψα για να μας λυπηθείτε.<br />Ό,τι έγινε, έγινε. Ελπίζουμε απλά να μας δικαιώσει η ιστορία, και να κριθεί αυτός ο άνθρωπος για το πραγματικό έργο του και τη συνεισφορά του κατά τη διάρκεια της θητείας του.<br />Τα γράφω για να σας επιστήσω τη προσοχή. Όταν ξανακούσετε ότι κάποιος τραγουδιστής/ηθοποιός/celebrity/πολιτικός/αθλητής ή ακόμα και κάποιος από το δικό σας κύκλο ανθρώπων πλούτισε/πτώχευσε/απάτησε τη γυναίκα του/έπεσε στα ναρκωτικά/είναι ετοιμοθάνατος/είναι δίγαμος κτλ κτλ, προσπαθήστε να μην τα πιστέψετε και να τα αναπαράγετε κι εσείς στους φίλους σας χωρίς δεύτερη σκέψη.<br />Ψάξτε το λίγο παραπάνω.<br />Μερικές φορές υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά.<br /><br />Κι εγώ υπόσχομαι να σας καλέσω σε ένα από τα σπίτια μου στη Κηφισια/Πολιτεία/Εκάλη/Γλυφάδα/Βούλα/Βουλιαγμένη/Ν.Σμύρνη/Ηλιούπολη (στα δύο τελευταία μας "έριξαν" λίγο είναι η αλήθεια) ή, ακόμα καλύτερα σε ένα από τα ενοικιαζόμενα που (μάθαμε ότι) θα λειτουργήσουμε από φέτος το καλοκαίρι σε γνωστο νησί του Αιγαίου, ή σε ένα από τα πεντάστερα ξενοδοχεία που διαθέτουμε στη Κρήτη (έχουν φυσικά όλα πισίνες).<br /><br />Σας αφήνω τώρα γιατί με έχει καλέσει η Μαριάννα σπίτι της Αγάπης. Θα μαζευτούμε εκεί όλοι οι δισεκατομυριούχοι για brunch. Τα βαριέμαι όλα αυτά, αλλά έμαθα ότι θα είναι και η Αθηνά, και έχουμε να τα πούμε καιρό, από τότε που παντρεύτηκε τον Αλβάρο. Να μου πει αυτή τα δικά της, να της πω κι εγω πώς τα κατάφερα και αποπλάνησα τον καθηγητή μου, και τον παντρέυτηκα, σε φαντασμαγορική τελετή και δεξίωση που κάναμε σε ένα από τα 5άστερα ξενοδοχεία μας στη Κρήτη (αυτό, με τις τρεις πισίνες), όλα φυσικά με έξοδα του δήμου.<br /><br />Aurevoir!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-116284495953843255?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>kloklohttp://www.blogger.com/profile/07097451747384130824noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1162589005587821722006-11-03T23:23:00.000+02:002006-11-03T23:23:25.710+02:00<a href="http://believe-or-not.blogspot.com/2006/08/german-car-parking-garage.html">believe or not: German Car Parking Garage</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-116258900558782172?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1162035357878091032006-10-28T14:35:00.000+03:002006-11-03T23:26:44.693+02:00Σου 'χει τύχει ποτέ να σου έρχονται σκέψεις στο μυαλό και να φεύγουν και να χάνονται κι εσύ να μην έχεις ένα κομμάτι χαρτί να τις τυλίξεις; Σου 'χει τύχει εκεί που όλα σε στριμώχνουν εσύ να θέλεις να φωνάξεις και να διαπιστώνεις ότι δεν πρόκειται να σε ακούσει κανείς;<br />Κι αν αυτά ποτέ δε σου ΄τυχαν, μήπως βρέθηκες ποτέ μπροστά σε ένα λευκό τοίχο, μ' ένα κάρβουνο στο χέρι και το χέρι σου να μη μπορεί να κινηθεί; Να μην μπορεί γιατί το μυαλό δεν έχει κάτι να το διατάξει να κάνει; Οι σκέψεις σου έχουν στερέψει και το μόνο που κάνεις είναι να στέκεσαι και να κοιτάς τον τοίχο.<br />Αν σου 'χει τύχει κάποιο από αυτά τότε θα με καταλάβεις.<br />Θα καταλάβεις γιατί αυτά που σκεφτόμουν την τρίτη το πρωϊ, την τρίτη το απόγευμα, την τετάρτη το μεσημέρι και χτες όλη μέρα, όσο ωραία κι αν ήταν, ποτέ δε θα τα μάθεις. Δεν πρόκειται να τα μάθεις γιατί το χαρτί μου τελείωσε, το μελάνι στέγνωσε και το χέρι μου δεν πρόλαβε να τα καταγράψει πριν ξεθωριάσουν.<br />Είναι ωραίο να σκέφτεσαι, αλλά δε φτάνει. Είναι ωραίο να μιλάς αλλά πρέπει και να υπάρχει κάποιος να σε ακούσει. Είναι ωραίο να ακούς αρκεί να υπάρχει κάποιος να σου πει κάτι. Είναι ωραίο να μαθαίνεις αρκεί να είσαι έτοιμος να μάθεις... Δυστυχώς όμως..<span style="font-style: italic;">tabula non est rasa</span><br />Για καλό όλων μας κάτι πρόλαβα να κρατήσω καθώς το άκουγα στο ραδιόφωνο:<br /><span style="font-style: italic;">Γιάντα γυρνάς όταν με δεις<br />αλλού το πρόσωπό σου<br />αφού κατέχεις ότι ζω<br />για ένα χαμόγελό σου</span><br />Και μια σκέψη που θέλω να μοιραστώ μαζί σας<br />Έχει κάτι το παλιό λιμάνι στα χανιά και με διώχνει;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-116203535787809103?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1161428092568509542006-10-21T13:02:00.000+03:002006-11-03T23:24:58.026+02:00Invictus<br /><br />Out of the night that covers me,<br />Black as the Pit from pole to pole,<br />I thank whatever gods may be<br />For my unconquerable soul.<br /><br />In the fell clutch of circumstance<br />I have not winced nor cried aloud.<br />Under the buldgeonings of chance<br />My head is bloody, but unbowed.<br /><br />Beyond this place of wrath and tears<br />Looms but the Horror of the shade,<br />And yet the menace of the years<br />Finds, and shall find me unafraid.<br /><br />It matters not how strait the gate,<br />How charged with punishments the scroll,<br />I am the master of my fate;<br />I am the captain of my soul.<br /><br /> William Ernest Henley<br /><em>dedicated to an honourable family</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-116142809256850954?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>nev17http://www.blogger.com/profile/02959592480718431806noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1156759725627419172006-08-28T13:06:00.000+03:002006-08-28T13:08:45.646+03:00Είχαν περάσει σχεδόν τρεις μήνες από τότε που πάτησε το πόδι του στο νησί.<br />Το νησί που στην αρχή δεν τον χωρούσε έμοιαζε να τον έχει καταπιεί και ετοιμαζόταν να τον χωνέψει.<br />Καθόταν στο καφενείο του Μπατή στο παλιό λιμάνι και προσπαθούσε να ζαλίσει μια ελιά με το πηρούνι του. Ταυτόχρονα έπαιζε ένα παιχνίδι στο κινητό και έμπαινε για πρώτη φορά στη 10η πίστα.<br />Είχε κανένα μήνα τώρα που το ξεκίνησε και είχε φτάσει κιολας στη 10η πίστα. Παλιά ούτε να τα δει δεν ήθελε. Τώρα όμως που είχε χρόνο... <br />Ξάφνου του ήρθε στο μυαλό η ατάκα από το Μπραζιλέρο: <br /><span style="font-weight:bold;">"Time there is... money there is not...". <span style="font-style:italic;"></span></span><br />Και άρχισε να κάνει απολογισμό.<br />Τρεις μήνες τώρα στο νησί είχε χρόνο να φαν' κι οι κότες, λεφτά δεν είχε πολλά. Από την άλλη βέβαια δεν είχε και έξοδα. 350 ευρώ το σπίτι, ρεύμα, νερό, κινητό και όλα τα άλλα ότι έτρωγε εδώ κι εκεί. Και που να τα φάει δηλαδή αφού το πιο ακριβό πράγμα στο καφενείο έκανε 10 ευρώ, και λεγόταν κέρνα όλο το μαγαζί. <br />Το χρόνο τώρα, του τον έτρωγαν οι κότες. Και αυτό ήταν που τον στενοχωρούσε. Τόσα χρόνια στην Αθήνα έτρεχε σαν τρελός, πάνω από το τηλέφωνο για να κλείνει δουλειές και πάνω από τον υπολογιστή να τελειώνει projects. Λεπτό δεν πήγαινε άχρηστο. Μέχρι και τις ταινίες σε ffw τις έβλεπε. Όποτε βέβαια αποφάσιζε να δει μεγάλου μήκους ταινία. Και τώρα στο νησί λες και ρέταρε ο κινητήρας.<br />Ξυπνούσε το πρωί, έπινε ένα καφέ στου Μπατή, πήγαινε στη δουλειά μέχρι το μεσημέρι, πίσω για φαί και ύπνο, απόγευμα μια βόλτα στην αγορά (άνοιγε κάθε Τετάρτη) και το βράδυ για κανένα κρασί στου Μεζά.<br />Και αύριο πάλι τα ίδια. Τα σαββατοκύριακα; Ύπνος μέχρι αργά, εφημερίδες και καφές μέχρι πιο αργά, φαγητό μέχρι πολύ αργά και κανένα ποτάκι αργά... αργά...<br />Είχε περάσει 10 πίστες σε τρεις μήνες και όμως από το νησί δεν είχε δει τίποτε. Δεν εύρισκε και παρέα, δεν είχε και καλό καιρό... δεν πειράζει κι όλας, το συνήθισε.<br />- Που 'σαι κυρ Γιάννη, πιάσε άλλη μια σούμα.<br />Tada!!!! <span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">Level 11</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-115675972562741917?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1154601144102165052006-08-03T13:02:00.000+03:002006-08-03T13:32:34.130+03:00Έμοιαζε γεννημένη να τρέχει για ότι αγαπά και να στενοχωριέται για ότι της παίρνουν μακριά. Εκτός από το τραγούδι και τη ζωή είχε άλλη μιαν αγάπη που δεν την έκρυβε από κανένα. Άλλοι ήξεραν γιατί, άλλοι το καταλάβαιναν κι άλλοι το μάθαιναν με την πρώτη ευκαιρία. Δεν δίσταζε να το λέει πόσο την αγαπούσε. Γνωρίστηκαν πριν από πολλά χρόνια και μεγάλωσαν μαζί. Είχε στολίσει η μια την άλλη αρκετές φορές και την είχε φανταστεί ευτυχισμένη πολλές περισσότερες. Από την άλλη είχαν σταθεί δίπλα-δίπλα και στα δύσκολα, όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως τα είχαν φανταστεί, όταν οι αποφάσεις των άλλων διασταυρώνονταν με τις επιθυμίες τους, όταν αυτοί που τους αγόραζαν παιχνίδια τους τα έπαιρναν από τα χέρια την άλλη στιγμή.<br />Πάντοτε μαζί στα δύσκολα και στα χαρούμενα. Έτσι λοιπόν ήταν δεδομένο ότι και τώρα θα ήταν μαζί. Θα αναλάμβανε κι αυτό το στόλισμα. Την φρόντισε, την οργάνωσε, τη βοήθησε, την ευχήθηκε και τελικά την περίμενε εκεί στα σκαλιά μαζί με το γαμπρό.<br />Χάρηκε μαζί της, τη γέμισε με χαμόγελο και ένιωσε τη χαρά της μέχρι το κόκκαλο. Έβγαλε όλη την κούραση της προετοιμασίας λίγο πριν τελειώσει η τελετή και πάλι σε απόλυτη αρμονία με τη φίλη της. Κόντεψε να κοιμηθεί... ώσπου ανέλαβε δράση... στέφεται ο δούλος του Θεού... <br />Ζήτησε να πιεί κρασί από το ίδιο ποτήρι, αλλά αρκέστηκε στο ουίσκι της προθέρμανσης. Εξ'άλλου είχαν κοινωνήσει τόσες φορές όλα αυτά τα χρόνια...<br />Χαιρέτησε, ευχήθηκε, της ευχήθηκαν, πόζαρε και το χάρηκε όσο ποτέ άλλοτε. Έκανε το χαμό της και ξεκίνησε για τα επόμενα.<br />Έφτασε στο γλέντι χαρούμενη όσο ποτέ, με τόση χαρά που δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Μόνο που η χαρά αυτή χτύπησε σε τείχος. Σε τείχος σκληρό και απόρθητο όλο αυτό τον καιρό. Προσπάθησε με παιδική αφέλεια να τον διαπεράσει χωρίς να κάνει βήμα πίσω. Χτύπησε πάνω με τόση δύναμη που σωριάστηκε κάτω ανήμπορη να συνεχισει. Για λίγες στιγμές όλοι νόμισαν ότι κάτι δεν πάει καλά. Και πράγματι κάτι δεν πήγαινε καλά αλλά μέχρι εκεί. Σηκώθηκε όρθια, γύρισε την πλάτη στο τείχος και άρχισε να ξεμακραίνει... <br />Είχε πάρει την απόφασή της. Θα γλεντούσε αυτή τη μέρα σαν να μην υπήρχε επόμενη, δεν θα προσπαθούσε άλλο το τείχος θα γκρέμιζε με τον καιρό. Δεν ήξερε γιατί δεν προσπαθούσε, απλά είχε βαρεθεί να τρέχει, να χτυπιέται και να πονά. Και μάλιστα όχι μια τέτοια ημέρα. Εξάλλου είχε απογοητευτεί κιόλας.<br />Μπήκε στο χορό και άρχισε να χορεύει χωρίς σταματημό. Σαν άλλος Ζορμπάς άρχισε να στριφογυρίζει τον κόσμο γύρω της, σαν να την τσίμπησε ταραντέλα και να θελε να ξορκίσει το δηλητήριο χοροπηδούσε δω και κει. Και τελικά τα κατάφερε....<br />Το <b>ελαφρύ της πάτημα</b> κατάφερα να κουνήσει όλη τη γη και μαζί και το τείχος. Το είδε από μακριά καθώς ήταν και διαπίστωσε ότι δεν ήταν ατέλειωτο όπως νόμιζε. Αντίθετα είχε περάσματα στις άκρες και από πάνω του μπορούσε να δεί όπως πηδούσε ψηλά. Και αυτά που έβλεπε ήταν καλά, απλά λίγο θολά και ζαλισμένα. Το έφερε κοντά της και πάλι και σαν από θαύμα μπόρεσε να το αγκαλιάσει. Το άρπαξε και το παρέσυρε στο χορό της. <br />Κάτι είχε συμβεί... όλα πήγαιναν και πάλι καλά. Τόσο καλά που δεν μπορούσε να το πιστέψει. Δεν την έννοιαζε και να το πιστέψει βέβαια. Ήταν τόσο χαρούμενη με όλα τα άλλα που θα μπορούσε να κουνήσε και ολόκληρη τη γη και να μην το πάρει χαμπάρι.<br />Ακόμη δεν το έχει πιστέψει, αλλά δεν την πολυνοιάζει. Περνά καλά και αισθάνεται ότι τα δίνει όλα και αυτό έχει σημασία. <br />Δεν ξέρει ξένες γλώσσες αλλά μιλά τη δική της πολύ καλά και με σιγουριά. Και το γλέντι συνεχίζεται.<br />πάντα Άξια λοιπόν<br />και ότι επιθυμείς.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-115460114410216505?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1153921769622953992006-07-26T16:48:00.000+03:002006-07-26T16:52:52.820+03:00Έχουν περάσει 10 μέρες στο νησί. Ο Ήρωας μαζεύει τα τελευταία πράγματα από το μικρό δωματιάκι και τα βάζει στη βαλίτσα του. Ήρθε η ώρα του αποχωρισμού. Σε λίγο θα πρέπει να αφήσει αυτό το ζεστό και φιλόξενο σημείο του νησιού και να πάει πλέον στο νέο του σπίτι στη χώρα. <br />Όλες αυτές τις μέρες τον είχαν φάει η δρόμοι. Οι δρόμοι, τα τηλέφωνα και οι αϋπνίες. Πώς να κοιμηθεί αφού το μυαλό του ήταν κομμένο στα δυο.<br />Για μια ακόμη φορά έπρεπε να διαλέξει. Πειρασμός ή μαρασμός. <br />Όχι πάντως μοιρασμός. Είχε κουραστεί να μοιράζεται.<br />- Αυτή είναι εντάξει μαζί μου. Και εσύ είσαι πάλι πολύ μακριά.... Τι να κάνω; Γιατί να συμβαίνουν σε μένα αυτά; <br />Από την άλλη βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά. Ούτε κι η δεύτερη βέβαια. Πάντα η ίδια ιστορία, χιλιετίες τώρα. Ο ένας με την Αρετή, ο Άλλος με τη Μαγδαληνή, άλλοι με το Μήλο και άλλες με τον Κρίνο. Πάντα το ίδιο δίλημμα. Τώρα όμως ήρθε η ώρα να αποφασίσει, με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει.<br />Αλήθεια ο Οδυσσέας από ποιο δρόμο πήγε στην Τροία. Που ήταν η Κίρκη, οι Σειρήνες και οι Κύκλωπες; Που ήταν όλοι αυτοί όταν πήγαινε προς την Τροία να τον γύρισουν 10 χρόνια νωρίτερα στην Ιθάκη; Αλλά βλέπεις έτσι είναι. Πρέπει να βγεις στον πηγαιμό για να εκτιμήσεις το γυρισμό.<br />Έτσι κι αυτός σας άλλος εκλεκτός έπρεπε να φτάσει μέχρι τα Κήθυρα, να πολιορκήσει και να πολιορκηθεί για να καταλάβει την Αθήνα που άφησε πίσω του 10 μέρες πριν.<br /><br /><br /><br />Ποτέ δεν του άρεσαν τα διλήμματα και ποτέ δεν ήθελε να πατά από δω κι από κει. Και διάλεξε. Αποφάσισε να περιμένει. Mέχρι την επόμενη έκπληξη.<br /><br /><br />&lt;Τα ονόματα που αναφέρονται στο παρόν επεισόδιο, ουδεμία σχέση έχουν με πραγματικούς ανθρώπους, νησιά και άνθη και αποτελούν προϊόν συνωνυμίας&gt;.<br />Εξάλλου, μια απλή συνωνυμία δεν μεταμόρφωσε το Βέγγο από απλό υπάλληλο σε μεγάλο γυναικοκατακτητή στο <a href="http://shopping.pathfinder.gr/trackproduct/872332">"Τύφλα να 'χει ο Μάρλον Μπράντο"</a>;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-115392176962295399?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1153535172000813562006-07-22T05:15:00.000+03:002006-07-22T05:26:12.013+03:00Άρχιζε να σκαλίζει με μανία τον τοίχο. Δεν προλάβαινε να σκεφτεί γιατί το κάνει. Απλά αισθανόταν μια ανεξάντλητη ενεργητικότητα να θέλει να της τινάξει τα σωθικά. Ήθελε να έχει ολα τα χρώματα του ουράνιου τόξου να ζωγραφίσει από την αρχή τον κόσμο, αλλά ήξερε πώς δεν τα κατάφερνε. Ήθελε να μάθει όλες τις νότες, τις συγχορδίες και τους δακτυλισμούς για να παίξει αυτό που ήθελε και να ξεσπάσει, αλλά δεν ήξερε καν να πιάνει τα τάστα.<br />Ήθελε να τρέξει, να κόψει πρώτη το νήμα, να πετάξει μακριά και ψηλά, αλλά δεν είχε καιρό.<br />Τα γνώριζε όλα αυτά πολύ καλά και τα άκουγε συνεχώς μέσα της όσο σκάλιζε τον τοίχο. Δεν μπορούσε πλέον να βλέπει τα χρώματα να σκεπάζουν το ένα το άλλο και τα μηνύματα να μπλέκονται αρμονικά δίνοντας το νόημα της ζωής.<br />Η επιθετικότητα της εφηβείας άρχιζε να ξαναζωντανεύει και να την κυριεύει. Θυμήθηκε τότε που χτυπούσε με μανία τα doc martens στον ίδιο τοίχο για να τα κάνει να φαίνονται παλιά. Θυμήθηκε πέρσι που κολλούσε αφίσες στον ίδιο τοίχο δημιουργώντας ένα στρώμα προστασίας. Αλλά και τότε που με το σπρέυ έγραφε με περηφάνεια "Μην πατάτε τον τοίχο". Τον ίδιο τοίχο που τώρα κεντούσε με τον κοφτερό σουγιά. Και ο τοίχος σαν άλλο μαστιχόδεντρο δάκρυζε και τη συνέπαιρνε στα δάκρυά του.<br /><br />Άκουσε θόρυβο και έφυγε βιαστικά....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-115353517200081356?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1153227000851001322006-07-18T14:47:00.000+03:002006-07-25T13:44:23.916+03:00In Dr. Norman Cameron's book <em>Peronality Development and Psychology</em>, the chapter referring to Fetishism goes like this: <em>Fetishists are nearly always men; and their commonest fetish is a woman's shoe.<br /></em>I cannot read this sentence without feeling sorry for the poor men! How many men, along the history have been "victims" of this little trick, which is well- adopted by most of women?<br />Great books have been written about femmes fatales, movies, songs, poems but men seem to be unable to protect themselves from their..selves! I feel sorry for the men that can be thought as high- heel slaves!<br />You have to know... The feminin trainning begins at a young age and its title is "How to get married"! Don't laugh! It's a serious and painfull task, I can assure you! Little girls have to know their goal as long as to learn to lllll0ve it! Voices echo in my mind "You have to be attracted to men", which can be interpreted as "You are defined as a person by men"!<br />While boys are playing (like children should), girls are occupied by learning to be Beautiful! Since I couldn't say it better, I quote from the essay <em>Being a Man</em> by Theroux : "Mothers are encouraging little girls to say (to adults) "Do You like my New dress?" In a sense, little girls are traditionally urged to please adults with a kind of coquettishness. The nine-year old coquette proceeds to become womanish in a subtle power game in which she learns to be sexually indispensable, socially decorative and always alert to a man's sense of inadequacy." And as my "friend" Paul Theroux well-states "Femininity -being ladylike- implies needing a man as witness and seducer".<br />And the teaching goes on in higher levels! Here the tv and fashion industry take the teacher's role. Beautiful women inundate shows, series, videoclips and commercials. Always dressed in the latest fashion and of course expossing their beautiful long legs, breasts and a$$es! You have to do the same (the voices are still in my mind) in order to be attracted to men! It doesn't matter if you are considered a Barbie. It doesn't matter if your role is simply decorative. It doesn't matter if your feet are aching from the hard high-heel shoes... they are making your legs pretty! It doesn't matter if you literally have to be trained to walk on long sticks. You are a Woman! This is what a woman is! Be beautiful and get married! All of these, of course, under the shadow of having a good taste and taking care of yourself! It doesn't matter if you are working, taking care of your children and do the house works. You have to find time to go around the shops and buy. You have to follow the fashion, spend money, spend energy and personal time in order to please your males. In order not to be accused of not looking after yourself (i.e. dressed fashionably, being slim, etc) .<br />I wonder, who is that woman who really likes to have blisters on her feet? No, no, no... She really LIKES it! She is taught to like it!<br />In any case, she has to get married! To fulfil her goal as a woman...<br />So go on sisters... Please men's desires, even if you have to sacrifice your true nature, which is not that of walking on sticks!<br />You can always call for culture, for sure, or else we would be climbing trees, right? Well, I think culture evolution has to do with making life easier AND interesting... not uncomfortable!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-115322700085100132?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>nev17http://www.blogger.com/profile/02959592480718431806noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1151327969075267202006-06-26T15:58:00.000+03:002006-06-26T16:19:29.086+03:00Είχαν περάσει αρκετά χρόνια από τα μάτια του αλλά δεν του φαινόταν καθόλου. Σε άλλες εποχές θα τον έλεγαν γεράκο ή παππού, μα αυτός έμοιαζε με το ζόρι θείος. Άντε πεθερός.<br />Ήταν ο ιδιοκτήτης του τοίχου. Για πολλά χρόνια, από τον πόλεμο και μετά, κυνηγούσε τα παλιόπαιδα της γειτονιάς που του λέρωναν τον τοίχο με τα βρωμομηνύματά τους.<br />Τον άσπριζε κάθε καλοκαίρι, τον έβαφε πιο σκούρο τους χειμώνες. Αλλά πάλι του τον λέρωναν. Είχε στήσει ατέλειωτα καρτέρια πίσω από το ξύλινο πατζούρι που έβλεπε στο δρόμο, αλλά πάντοτε, γύρω στις 11, 11 μιση τον έπαιρνε ο ύπνος. Το άλλο πρωί ο τοίχος είχε πάλι κάτι να του πεί. Η ιστορία αυτή είχε καταντήσει λερναία ύδρα και αυτός δεν ήταν ηρακλής για να κάψει κεφάλια.<br />Τελευταία όμως, κάτι είχε αλλάξει μέσα του. Έβλεπε στις ειδήσεις τα γεγονότα για τους φοιτητές που φώναζαν στους δρόμους και έσπαζαν βιτρίνες, για τους μετανάστες που έβαζαν φωτιές στα αυτοκίνητα, για τους ανθρώπους σε όλα τα μέρη του κόσμου που κάτι είχαν να πουν αλλά το έλεγαν καταστρέφοντας και καίγοντας.<br />Αποφάσισε λοιπόν κι αυτός, χωρίς να πολυκαταλάβει γιατί, να κάνει το ίδιο. Και επειδή ποτέ δεν του άρεσε να χαλάει τα πράγματα των άλλων, επειδή τόσα χρόνια δεν είχε ποτέ πειράξει κανένα και δεν είχε εκδικηθεί τα παιδιά που του λέρωναν τον τοίχο, αποφάσισε να γράψει ότι είχε στο δικό του τοίχο.<br />Στην αρχή έβαλε μουσική, ένα παλιό CD των Buena Vista που τον μετέφερε αστραπιαία στην Αβάνα την εποχή του Κάστρο. Πήρε ένα κουτί κόκκινη μπογιά που είχε στην αποθήκη και ένα ξεραμένο πινέλο και βγήκε στο δρόμο.<br />Ο τοίχος ήταν γεμάτος με ονόματα παιδιών, με συνθήματα, με χαρά και μελαγχολία. Η γωνιά που τόσο καιρό είχε σταμπάρει δεν ήταν πλέον άδεια. Έγραφε 'pate' και η μπογιά ήταν ακόμη νωπή. Είχε δει ποιος το έγραψε αλλά και πάλι δεν ήταν σίγουρος. Αυτό άλλωστε ήταν και το ωραίο με αυτό τον τοίχο, αλλά και με κάθε τοίχο.<br />Αυτή τη φορά λοιπόν δεν διέγραψε τίποτα.... Πάτησε πάνω σε ένα καφάσι που βρήκε πεταμένο στη γωνιά και με σταθερή και συνεχόμενη γραφή έγραψε μια λέξη. Ψηλά ψηλά, για να μη σβήσει το μήνυμα κάποιου άλλου, και με μεγάλα αλλά ντροπαλά-κατακόκκινα γράμματα.<br /><br /><span style="font-family: lucida grande; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;font-size:180%;" >L i b e r t a d </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-115132796907526720?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1150891993906345542006-06-21T15:09:00.000+03:002006-06-21T15:13:13.920+03:00Μια μέρα έλαβα ένα μήνυμα από ένα φίλο που έλεγε "Πήγαινε σε εκείνο το δρόμο, έγραψα κάτι σε έναν τοίχο!...". Περίεργη καθώς είμαι πήγα και είδα. Αναγνώρισα το κομμάτι που είχε γράψει ο φίλος μου, είδα όμως κι άλλα. Εικόνες, σκέψεις, ιστορίες, γεύσεις, συναισθήματα, ήχοι, μυρωδιές, όλα πάνω στον τοίχο, κομμάτια διαφορετικών ανθρώπων, που καθώς πέρασαν από μπροστά άφησαν κι από κάτι. Ο τοίχος δεν είχε τη δική του ιστορία, είχε τις ιστορίες των ανθρώπων που πέρασαν από εκεί... Έμεινα αρκετή ώρα να χαζεύω τον τοίχο, μέχρι που κατάλαβα ότι είχα αργήσει να φτάσω στον προορισμό μου. Μου άρεσε όμως ο τοίχος, και πέρναγα συχνά από εκεί για να δω τι καινούριο είχε γραφτεί.<br /><br />Ώσπου μια μέρα παρατήρησα ένα παρατημένο σπρέι εκεί παραδίπλα και σκέφτηκα να γράψω κι εγώ κάτι. Έπιασα λοιπόν το σπρέι στα χέρια μου, το κούνησα και βάλθηκα να κοιτάζω τον τοίχο προσπαθώντας να εμπνευστώ κάτι πρωτότυπο, να εντυπωσιάσω τον επόμενο περαστικό που θα το δει. Μάταια όμως, ποτέ δεν ήμουν καλή στις εκθέσεις, ούτε στη ζωγραφική. Άσε που δεν είχα ξαναγράψει σε τοίχο, πόσο μάλλον με σπρέι... Τελικά αποφάσισα για πρώτη φορά να γράψω το όνομά μου, να αφήσω μια προκαταβολή και την υπόσχεση ότι σύντομα θα ξαναπεράσω για να γράψω κάτι άλλο, κάτι "καλό". Άλλωστε πάντα όταν θέλουμε απλά να γεμίσουμε ένα χαρτί, να δοκιμάσουμε ένα στυλό, να μουτζουρώσουμε την ώρα που μιλάμε στο τηλέφωνο, το όνομά μας δεν γράφουμε? Τι πιο απλό για πρώτη φορά? Κάτι σαν "γεια σας, είμαι κι εγώ εδώ, καιρό σας βλέπω, είπα να μπω κι εγώ στην παρέα του τοίχου".<br /><br />Ξανακούνησα το σπρέι, έσκυψα λίγο και πάτησα το κουμπί διστακτικά. Λίγο μπλε χρώμα δημιούργησε μια μικρή τελεία στον τοίχο, σε ένα μικρό λευκό σημείο χαμηλά, κοντά στο πεζοδρόμιο. Δεν ήταν και τόσο δύσκολο τελικά. Ξαναπάτησα το κουμπί με περισσότερη δύναμη, και σχημάτισα τέσσερα στρογγυλεμένα γράμματα, σχεδόν παιδικά: pate.<br /><br />Τη στιγμή που το έγραψα το ψιλομετάνιωσα, ντράπηκα, ήταν όμως αργά... Άφησα το σπρέι και απομακρύνθηκα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-115089199390634554?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>patehttp://www.blogger.com/profile/00409843993237908354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1150356129821827242006-06-15T10:01:00.000+03:002006-06-15T10:22:09.836+03:00Όταν ακούτε Jim Carey τι σας έρχεται στο μυαλό; Το Mask, το Dumb and Dumber, άντε το Truman Show. Σίγουρα όμως όχι το Man on the Moon ή το Majestic.<br />Όταν ακούτε το όνομα Yann Tiersen τι σας έρχεται στο μυαλό; Το Amelie, άντε και το Good Bye Lenin αν το 'χετε ψάξει πιο πολύ.<br />Αυτό έπαθα κι εγώ (και άλλοι 1000 μαζί μ' εμένα) στο Λυκαβητό χτες. Περίμεναμε να ακούσουμε πιάνα, βιολιά και ακορντεόν. Είχα πάρει και μαξιλαράκια μαζί -ένα για να κάθομαι κι ένα για προσκέφαλο. Όμως ο Yann είχε άλλη άποψη:<br />Ξεκίνησε τη συναυλία με τον ήχο της αγαπημένης όλων μας: ...στον επόμενο τόνο.... η ώρα θα είναι.... 21 και 50 και 10 δευτερόλεπτα.....<br />Συνέχισε με ηλεκτρικές, κιθάρες, μπάσα, ντραμς και πλήκτρα με αέρινα samples για χαλί.<br />Ένας ήχος που θύμιζε Matmatah και Noir Desir και ένα βιολί που έμπαινε σφήνα για να θυμίσει Louise Attaque. Λίγα λόγια, πολλή μουσική.<br />Κι όμως, πάγωσε λίγο τον κόσμο που άλλο περίμενε και άλλο του 'ρθε. Σε τραγούδια που κανείς θα περίμενε το κοινό να χοροπηδά και να εκστασιάζεται, όσοι ήταν όρθιοι μπροστά στη σκηνή, απλά 1-2 άτομα μπροστά στη σκηνή κουνούσαν το κεφάλι άρυθμα. Ανάγκασε και τους τύπους στα βράχια να διαμαρτυρηθούν για τα λεφτά που δεν έδωσαν και να φωνάξουν "Αμελιιιιιιι"...., γενικά.<br />Ώσπου -οργή λαού φωνή θεού- ο Yann έπιασε το βιολί και άρχισε να παίζει ένα βαλσάκι. Τα κινητά πήραν φωτιά, οι ανταποκρίσεις σε όλους όσους δεν ήταν εκεί, έδινα κι έπαιρναν. Και πάλι όμως, το βαλσάκι γρήγορα εκφυλίστηκε και το βιολί έγινε περίστροφο στα χέρια του Yann. Σαν άλλος Neo προσπαθούσε για 2-3 τραγούδια να ξορκίσει τους πράκτορες με τα μπάσα, και να διώξει τον κακό ντράμερ από τη σκηνή.<br />Τελικά τα κατάφερε, ο κόσμος άρχισε να γουστάρει, χειροκρότησε πολλές φορές, κουνήθηκε και τελικά τον ανάγκασε να υποκλιθεί στο Αθηναϊκό κοινό.<br />Έπαιξε για 2 σχεδόν ώρες, μπήκε και ξαναμπήκε στη σκηνή 2-3 φορές και πολύ το γούσταρε.<br /><br />Λέτε να ξανάρθει; Μπορεί;<br /><br />Γι'αυτό την άλλη φορά να πάρουμε, να ακούσουμε κανένα cd και να βάλουμε και το ράδιο να παίζει, αυτά που θέλει ο καλλιτέχνης και όχι αυτά που εμείς ξέρουμε και αγαπάμε.<br />Μέχρι τότε: <a href="http://www.yanntiersen.com/">Yaaaaaaannnnnnn</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-115035612982182724?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1149974242391272492006-06-10T23:54:00.000+03:002006-06-11T05:07:17.240+03:00Βράδυ Σαββάτου και χαζολογάω στο net!!<br />Πού είναι ο παλιός -καλός ??- εαυτός μου? Το έχετε πάθει κι εσείς??<br />Από τότε που η μαμά μου μού επέτρεψε να βγαίνω μόνη μου, δεν μπορώ να θυμηθώ - εκτός από μερικές ιδιαίτερες περιπτώσεις ( ε Παυλάκο μου? ) - ένα Σάββατο που να μην έχω βγεί! Τι συμβαίνει σήμερα? Μήπως γερνάω???<br />Α! Το τηλέφωνο ακούγεται! Ποιος είναι? Ποιός είναι?<br />Λές να είναι οι φίλες μου? Λές να είναι το μωρό μου? μπλα μπλα μπλα... Ναι!!!!<br />Τελικά δεν ήρθε ακόμη το Σάββατο εκείνο, που δεν θα βγω!!!<br />Αν ποτέ νιώσετε μοναξιά.. βαρεμάρα... νύστα... αντισταθείτε!! ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΠΙΤΙ!<br />Καλή διασκέδαση και σε εσάς.. γιατί εγώ είναι σίγουρο ότι θα περάσω γαμάτα -και όχι γάματα-!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114997424239127249?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>nev17http://www.blogger.com/profile/02959592480718431806noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1149694070698868432006-06-07T18:24:00.000+03:002006-06-07T18:27:50.713+03:00Ή αλλιώς για να θυμούνται οι νέοι και να μαθαίνουν οι νεώτεροι... *<br /><br />H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια<br />γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε<br />να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες<br />μεσημεριανό<br />ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί<br />όλο<br />το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την<br />αναμονή.<br /><br /><br />Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα<br />ζωντανοί.<br />Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.<br />Κάναμε<br />ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από<br />το<br />«σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια<br />και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα<br />χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες<br />χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές<br />γωνίες.<br />>>><br /><br />Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.<br />Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε<br />κόντρες<br />κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε<br />ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν<br />έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε<br />όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα<br />φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν<br />κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας<br />νόμος<br />για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο<br />με<br />πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά<br />και<br />όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να<br />κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα<br />ο<br />ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.<br /><br /><br />Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως<br />κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν<br />μπουκάλια<br />νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.<br />Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το<br />αντιμετώπιζαν<br />πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.<br /><br />Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια,<br />βιντεοταινίες<br />με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε<br />να<br />βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά<br />βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό,<br />κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα<br />μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.<br />Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη<br />βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.<br />Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι<br />ήμασταν<br />ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!<br /><br />Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και<br />τους<br />φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από<br />τους<br />γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν<br />υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;<br /><br />Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος<br />έπρεπε<br />να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές<br />όσο<br />άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για<br />να<br />περάσουν όλοι. Τι φρίκη!<br /><br />Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες<br />στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς<br />μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα<br />στην<br />άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια<br />κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο<br />chat room και γράφοντας ; ) : D : P<br /><br />Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα<br />αυτά<br />μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά<br />παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.<br /><br />Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να<br />μεγαλώσεις σαν παιδί...<br /><br /> Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980<br /> <span style="font-size:78%;">*τα credit στην Έλενα</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114969407069886843?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1149595221661826472006-06-06T14:52:00.000+03:002006-06-06T15:00:21.683+03:00Μια τέτοια μέρα, κάθε τοίχος που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να βάλει τα καλά του, να στολιστεί, να βαφτεί... Και όχι όπως σε όλες τις γιορτές, αλλά όπως βάφονται στις συναυλίες των Cure. Μαύρα ρούχα, μαύρα μαλιά, μαύρα μάτια. 'Η έστω λίγο πιο γιορταστικά και κοροϊδευτικά όπως ο Mairilyn Manson, οι Kiss ή οι Lordie.<br />Ο τοίχος του κόσμου λοιπόν, τηρώντας αυστηρά την παράδοση, ντύνεται στα μαύρα για να σατανίσει τη γιορταστική αυτή ημερομηνία.<br />Αλήθεια? Σήμερα θα βγει και κανένας παλιοημερολογίτης παπάς να ξορκίσει τη μέρα?<br />Με τις υγείες σας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114959522166182647?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1149066547121331952006-05-31T11:29:00.000+03:002006-05-31T12:09:07.136+03:00<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><b style=""><u><span style="font-family: Arial;" lang="EL"></span></u></b><span style="font-family: Arial;" lang="EL"><br />Με αφορμή το χαρακτηρισμό</span><span style="font-family: Arial;" lang="EL"> από τον Υπουργό Αμύνης</span><span style="font-family: Arial;" lang="EL"> </span><span style="font-family: Arial;" lang="EL">του Έλληνα πιλότου του F16,<br />που έπεσε προ ημερών μετά από σύγκρουση με τούρκικο μαχητικό, ως </span><span style="font-family: Arial;" lang="EL">‘ήρωα</span><span style="font-family: Arial;" lang="EL">’</span><span style="font-family: Arial;" lang="EL"><o:p></o:p>,<br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="font-family: Arial;" lang="EL">αντιπαραθέτω μία φράση του </span><span style="font-family: Arial;" lang="EN-US">Bertold Brecht </span><span style="font-family: Arial;" lang="EL">:<br /> <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="font-family: Arial;" lang="EN-US">‘‘Glüklich sind die Völker, die keinen Helden brauchen.’’</span><span style="font-family: Arial;" lang="EL"><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="font-family: Arial;" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="font-family: Arial;" lang="EL"></span><span style="font-family: Arial;" lang="EL"><span style=""> </span></span><span style="font-family: Arial;" lang="EL">και για όσους δεν γνωρίζουν γερμανικά:<br /><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="font-family: Arial;" lang="EL"><br />‘‘Τυχεροί είναι οι λαοί, που Ήρωες δεν χρειάζονται.</span><span style="font-family: Arial;" lang="EL">’’<br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="font-family: Arial;" lang="EL"><br />Ας σταματήσει επιτέλους η πολιτική τάξη της χώρας να παίζει κρυφτούλι με τα εθνικά μας θέματα, ντύνοντας το κρυφτούλι αυτό με το μανδύα της διπλωματίας,<br />ας θέσει τα προβλήματα σε μία βάση και ας προσπαθήσει επιτέλους να αναζητήσει πραγματικές λύσεις ΜΑΖΙ με τους ‘φίλους’ μας τους Τούρκους...</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="font-family: Arial;" lang="EL">Δεν ξέρω αν αυτό πρέπει να γίνει μέσω του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης<br />ή άλλου οργανισμού - διαιτητή.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="font-family: Arial;" lang="EL">Δεν είμαι νομικός, ούτε γνωρίζω θέματα διπλωματίας.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="font-family: Arial;" lang="EL">Γνωρίζω όμως ότι...</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="font-family: Arial;" lang="EL"><br />Λύση δεν είναι ο εξοπλισμός.<br />Λύση δεν είναι τα όπλα.<br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="font-family: Arial;" lang="EL">Λύση δεν είναι η υποχωρητικότητα.<br />Λύση - γενικότερα σε όλα τα προβλήματα - βρίσκεις ΜΟΝΟ όταν έχεις τη διάθεση να τα αντιμετωπίσεις...<br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="font-family: Arial;" lang="EL"><br />Γιατί πολύ φοβάμαι ότι ο κατάλογος με τους ‘Ηρωες‘ - θύματα της πολιτικής των πολιτικών και της εθνικής ψευτοϋπερηφάνιας θα συνεχίσει να μεγαλώνει...<br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /><br /><span style="font-family: Arial;" lang="EL"></span><span style="font-family: Arial;" lang="EL"><span style=""></span></span><span style="font-family: Arial;" lang="EL"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114906654712133195?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Diego Pavlato Maradonahttp://www.blogger.com/profile/01528102849684186224noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1148980510192678492006-05-30T12:13:00.000+03:002006-05-30T12:15:10.206+03:00- Από δω παληκάρι μου η κόρη μου. Μένει μαζί μου όλα αυτά τα χρόνια, με φροντίζει και με βοηθά όσο δε φαντάζεσαι. Το καλύτερο κορίτσι.<br />- Γεια σου. Καλώς ήρθες.<br />Ο Ήρωας έχει χάσει το λόγια του. Με πολύ κόπο καταφέρνει να χαμογελάσει ευγενικά και να αρθρώσει ένα "χάρηκα", δήθεν αδιάφορο και τυπικό. Έχει πάθει ένα μικρό σοκ.<br />- Ο λεβέντης από δω θα μείνει μερικές μέρες μαζί μας. Ήρθε σήμερα στο νησί μας και από αύριο πιάνει δουλειά στη Νομαρχία.<br />Η κόρη ήταν αυτό που όλοι θα ορίζαμε σαν την απόλυτη ομορφιά. Καμιά περιγραφή, καμιά εικόνα, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να το μοιραστεί με τον άλλο γιατί είναι αυτό το διαφορετικό που ο καθένας μας έχει στο μυαλό του. Όλα αυτά τα διαφορετικά, που όμως περιγράφουν το ίδιο πράγμα ήταν η κόρη.<br />Και για τον Ήρωα αυτό ήταν, μόνο που πλέον δε χρειαζόταν να το περιγράψει σε κανέναν, το έβλεπε μπροστά του.<br />- Έλα θα σου δείξω το δωμάτιο σου, είπε και κινήθηκε προς την είσοδο του φάρου.<br />Το είχε δει ένα καλοκαίρι, σε μια ταινία, δε θυμάται πως λεγόταν, αλλά έμοιαζε σαν όνειρο που γινοταν πραγματικότητα. Όπως και η κόρη έτσι και ο φάρος, εμοιαζαν να βγαίνουν από το μυαλό του. <br />Τσίμπησε βιαστικά το αριστερό του μπράτσο, και πόνεσε με ευχαρίστηση. Χαρούμενος πλέον έτρεξε πίσω από την κοπέλα και μπήκε στο φάρο.<br /><br />Η συνέχεια έχει γυριστεί σε πολλές ταινίες, έχει γραφτεί σε πολλά βιβλία και σίγουρα έχει περάσει από πολλά μυαλά -σε ύπνο ή όχι. Θα χαλάσει η μαγεία αν προσπαθήσω να την περιγράψω με κάθε λεπτομέρεια. Ένα καλό τραγούδι και πολλά πλάνα μακρινά και κοντινά, εσωτερικά και εξωτερικά βοηθούν να φανταστούμε τι έγινε αυτές τις 10 πρώτες ώρες της ζωής στο φάρο. Ο Ηρωας, ο ψαράς και η κόρη. Ώσπου νύχτωσε και όλοι πάνε στα δωμάτιά τους για ύπνο.<br /><br />Καθώς ακουμπά το κεφάλι του στο μαξιλάρι, αισθάνεται το αίμα του να μαζεύεται όλο μαζί προς τα πάνω. Η κοπέλα του!!!<br />Είχε μιλήσει με την κοπέλα του χαράματα, μόλις το καράβι έδενε στο νησί. Από τότε έχουν περάσει 15 ώρες και δεν έχουν μιλήσει καθόλου. Εκείνη δεν τον έχει πάρει, αυτός δεν έχει προλάβει να σκεφτεί οτιδήποτε. Πετάγεται να δει το τηλέφωνο. <br />Δεν έχει σήμα!!!!<br />Γι' αυτό δεν είχε χτυπήσει τόσην ώρα. Χωρίς πολύ σκέψη τρέχει στον ψαρά, χτυπά την πόρτα και περιμένει.<br />- Τι έγινε ρε λεβέντη, είδες καμιά αράχνη;<br />- Όχι απλά θέλω να πάρω ένα τηλέφωνο και το δικό μου δεν έχει σήμα.<br />- Χα! Βέβαια. Μια εταιρία πιάνει εδώ μόνο. Σταθερό δεν έχουμε μονο τηλεγραφο για τη χώρα. Κάτσε να σου δώσω το δικό μου.<br />Μάλιστα. Τηλεγραφος και κινητό. Η μάχη των τεχνολογιών. Από πότε θα χει να χρησιμοποιήσει τον τηλεγραφο άραγε;<br />- Ευχαριστώ.<br />- Μπράβο παιδί μου, πάρε τους δικούς σου να τους πεις ότι έφτασες καλά.<br />- Ναι, ναι, ένα λεπτο θα κάνω. Έφυγε προς το δωμάτιο πατώντας βιαστικά τα νούμερα.<br /><br />Μετά από πολλά χτυπήματα, μια νυσταγμένη φωνή από την άλλη μεριά απαντά. Είναι η κοπέλα του, που απογοητευμένη έχει πέσει για ύπνο. Βλέπεις το δημόσιο απαιτεί πρωινό ξύπνημα από τα άγρια χαράματα. Που καιρός για ρομαντισμούς.<br />Μιλά για λίγα δευτερόλεπτα και δίνει τη διαβεβαίωση ότι αύριο θα μιλήσουν πιο πολύ. Σε δυο φράσεις έχει πει όσα θα πρέπει να ξέρει, και όσα θέλει να συγκρατήσει. Νησί, έφτασα καλά, ύπνο, αύριο, μου λείπεις. Τόσες φορές το 'χε πει στη ζωή του που κόντευε να τα πιστέψει. <br />Για πρώτη φορά όμως σήμερα, μόλις έκλεισε το τηλέφωνο, αισθάνθηκε σαν την πρώτη φορά που το 'χε πει στη ζωή του. Του έλειπε πραγματικά και του κακοφάνηκε που δεν το άκουγε και από εκείνη. Κάτι είχε γίνει.<br />Έδωσε το τηλεφωνο στον ψαρά, κάτι του είπε και γύρισε στο δωμάτιο.<br />Ύπνο... αύριο... μου λείπεις...<br />Άρχισε να αμφιβάλλει και για τα τρια.<br /><br />Στα τελευταία 3 λεπτά χαλί σε ότι συμβαίνει είναι το τραγούδι των "Κόρε Ύδρο" "Όχι πια έρωτες", μεταφέροντας μια επτανησιακή ατμόσφαιρα ελαφρότητας και ωχ αδερφισμού.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114898051019267849?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1148575613937504842006-05-25T19:45:00.000+03:002006-05-25T19:46:53.950+03:00Ok. Na to kanw pio dyskolo....<br />Poia ta onomata twn 7 nanwn!<br />Psaxte opou thete<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114857561393750484?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1148558667114848692006-05-25T15:01:00.000+03:002006-05-26T09:35:48.726+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><b style=""><u><span style="" lang="EN-US"></span></u></b><b style=""><u><span style="" lang="EN-US"><br /></span><o:p></o:p></u></b>Οι αδερφοί Γουατσόφσκι το έκαναν και πάλι το θαύμα τους. Με ιδεολογική συνταγή <span style="" lang="EN-US">ala</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Matrix</span> (Ελευθερία ή θάνατος! - Ξυπνάτε αδέρφια!), ειδικά εφφέ (μετρημένα αυτή τη φορά, να μη χάνεται η ουσία), δράση (που σε κρατάει) και ένα χαρακτήρα που υποκινείται από μια ιδέα και εμπνέει, με στοιχεία υπεράνθρωπα αλλά και ανθρώπινες αδυναμίες (βλ. Χριστός), να οδηγεί την επανάσταση. Βέβαια αυτή τη φορά μας το έκαναν πιο λιανά: </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">‘‘Ο <span style="" lang="EN-US">V</span><span lang="EN-US"> </span>είσαι εσύ, ο <span style="" lang="EN-US">V</span><span lang="EN-US"> </span>είμαι εγώ, ο <span style="" lang="EN-US">V</span><span lang="EN-US"> </span>είμαστε όλοι…’’</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Με ικανοποίηση είδα χθες το βράδυ άλλη μια πολιτικοποιημένη ταινία που απευθύνεται στη μάζα. Κεκαλυμμένη (ελάχιστα σε σχέση με το <span style="" lang="EN-US">Matrix</span>) υπό το μανδύα της περιπέτειας επιστημονικής φαντασίας, κλείνει το μάτι στο ευρύ κοινό και – παρόλο που τα μηνύματα της (για όσους ασχολούνται) είναι απλά και χιλιοειπωμένα – συμβάλλει πολύ περισσότερο στη διάδοση αυτών των ιδεών από τις διάφορες πολιτικοποιημένες ‘‘κουλτουριάρικες’’ ταινίες, που τις παρακολουθούν ο σκηνοθέτης, η μάνα του, οι κριτικοί και όσοι φίλοι του αντέξουν και δεν τους πάρει ο ύπνος. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">‘‘Οι καλλιτέχνες συχνά λένε ψέματα για να πούνε την αλήθεια’’.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Διδακτική Μυθοπλασία λοιπόν…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Τρομολαγνεία, φόβος ως μέσο ελέγχου αλλά και Προκρούστης ατομικών δικαιωμάτων, παρακολούθηση ιδιωτικής ζωής, λογοκρισία, <span style="" lang="EN-US">TV</span><span lang="EN-US"> </span>- προπαγάνδα, φανατισμός, θρησκοληψία, εθνικισμός, τρομοκρατία, χτύπημα εντός των πυλών, χαφιέδες, ανήθικη πολιτική και θρησκευτική ηγεσία, καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, βασανιστήρια, αυθαιρεσία της εξουσίας… </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Ο κατάλογος είναι μακρύς και συνεχίζεται…</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">‘‘Αυτά συμβαίνουν μόνο στην Αμερική’’.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Ρίξε μια πιο προσεκτική ματιά στα δελτία ειδήσεων και θα αναγνωρίσεις <span style="" lang="EN-US">all</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">of</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">the</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">above</span>!</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Δίπλα σου…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Ωραία μας τα λέει λοιπόν η ταινία αυτή, όπως και άλλες με παρόμοια ή διαφορετική προσέγγιση, αλλά κοινή θεματολογία (πχ. <span style="" lang="EN-US">Fahreneit</span> 9/11 του <span style="" lang="EN-US">Michael</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Moore</span>). Φοβάμαι όμως ότι ασχολούνται πολύ με τη συμπτωματολογία και αδυνατούν να φωτίσουν τη ρίζα του προβλήματος και να προτείνουν ουσιαστικές λύσεις.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Σου λένε:</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">«Πρόσεχε! Χρησιμοποιούν το φόβο για να σε ελέγξουν! Για να παραιτηθείς σιγά – σιγά από τα δικαιώματα σου ‘‘για το καλό σου‘‘. Για να μπορέσουν να προωθήσουν τις πολιτικές και κατ’ επέκταση τα συμφέροντα τους!»</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Η προειδοποίηση αυτή μου φαίνεται παρόμοια με:</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">«Πρόσεχε! Το πιστόλι του τύπου που σε σημαδεύει είναι γεμάτο! Και ο τύπος αυτός θέλει να σε σκοτώσει!» </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Και προτάσσουν ως μοναδική – και εύπεπτη - λύση την αφύπνιση αρχικά και τη μαζική αντίσταση στη συνέχεια. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Σα να σου λένε ‘‘όρμα και τους φάγαμε’’, αντί να σου μάθουνε τεχνικές προστασίας, αφοπλισμού και – ίσως – αντεπίθεσης.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Ας δεχτούμε, όμως, ότι αυτό μπορεί να πετύχει… </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Και μετά τι;;; </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Μικρή περίοδος χάριτος μέχρι να εμφανιστεί ο επόμενος τύπος με πιστόλι να σε σημαδεύει.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Δες την ιστορία και θα καταλάβεις τι εννοώ.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">‘‘Ο κόσμος δεν χρειάζεται ένα κτίριο. Ο κόσμος χρειάζεται ελπίδα’’, λέει η πανέμορφη – ακόμα και με ξυρισμένο κεφάλι – <span style="" lang="EN-US">Natalie</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Portman</span> και ανατινάζει το <span style="" lang="EN-US">House</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">of</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Parliament</span> μαζί με τον <span style="" lang="EN-US">Big</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Ben</span>.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Μια ιδέα πανίσχυρη, μια ελπίδα για το μέλλον, μία ηγετική φυσιογνωμία να εμπνέει και η επανάσταση είναι πραγματικότητα.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Επανάσταση: Το μεσοδιάστημα μεταξύ δύο εξουσιών ή, αλλιώς, το μέσο για να αλλάξει χέρια η εξουσία.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">(Όπως ο έρωτας, το μεσοδιάστημα μεταξύ δύο σχέσεων. Αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση…)</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Κούβα, Ρωσία, Γαλλία, Ελλάδα…</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Άλλος ένας μακρύς κατάλογος…</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Για άλλη μια φορά τονίζω ότι δεν έγινα αντιεξουσιαστής στα γεράματα. Δεν πιστεύω ότι θα ήταν ποτέ βιώσιμη μια κοινωνία χωρίς ίχνος ιεραρχίας. Αυτά είναι, κατά τη γνώμη μου, πνευματικά πονήματα φιλοσοφικού αυνανισμού, για να λέμε «τι ωραία που θα ’τανε…» και απευθύνονται σε όντα ανώτερα από τον άνθρωπο.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Αλλά η πιο δυνατή ιδέα του <span style="" lang="EN-US">V</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">for</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Vendeta</span> είναι:<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">‘‘Οι πολίτες δεν πρέπει να φοβούνται την εξουσία. Η εξουσία πρέπει να φοβάται τους πολίτες.’’<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Πως μπορεί όμως να γίνει αυτό;</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Με αντίσταση; Με ξύλο; Με χάος; Πως;</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Μήπως, αντί να υποθάλπουμε πολιτικές αντίστασης του όχλου, θα έπρεπε καταρχάς να καταστρέψουμε τον ίδιο τον όχλο;</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Τι είναι ο όχλος;</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Μια μάζα ανθρώπων εύκολα κατευθυνόμενη, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ευγενείς ή όχι (βλ. την επανάσταση του Χίτλερ) σκοπούς από ανθρώπους που έχουν το χάρισμα και τα μέσα να τον χρησιμοποιήσουν.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Εμένα αυτό μου ακούγεται επικίνδυνο.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Όπως μου φαίνεται μάλλον παράδοξο, επαναστατικοί πυρήνες να προωθούν τέτοιες πολιτικές… Προφανώς έχουν τους λόγους τους.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Πως μπορείς όμως να καταστρέψεις τον όχλο;</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Σαν ιδέα είναι τόσο απλή… </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Ο κόσμος ΔΕ χρειάζεται ελπίδα.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Ο κόσμος χρειάζεται γνώση.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Ο κόσμος χρειάζεται παιδεία.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Και ακόμη περισσότερο, χρειάζεται κρίση.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Μόνο τότε η εξουσία θα φοβάται τους πολίτες. Θα τους φοβάται, γιατί θα έχει πλέον αφοπλιστεί. Θα τους φοβάται γιατί θα την ελέγχουν.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Μπορεί βέβαια να χρειαστεί και μάχιμη αντίσταση. Τότε όμως η εξουσία δεν θα έχει απέναντι της μία άμορφη μάζα, αλλά ένα ακονισμένο δόρυ. Και η διάδοχη κατάσταση θα ξέρει ότι λογοδοτεί στον κόσμο και όχι ότι μπορεί να τον χρησιμοποιεί κατά τις βουλές της.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Θα μου πεις: </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">«Εύκολα το λες, δύσκολα το κάνεις. Η παιδεία ελέγχεται από την εξουσία. Μας πλάθουν όπως θέλουν. Άβουλους εξειδικευμένους εργάτες, με κατευθυνόμενη σκέψη και κρίση που δεν ξεφεύγει από τα πλαίσια τα οποία οι ίδιοι θέτουν.»</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Αηδίες!</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Ακόμη και σε κοινότητες οργουελικής λογοκρισίας (που - ευτυχώς - δεν υπάρχουν) αν ψάχνεις, βρίσκεις.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Χρειάζεται όμως να αφήσεις την άνεση της αποχαύνωσης της τηλεόρασης σου, να ενδιαφερθείς, να διαβάσεις κάνα βιβλίο, να δεις καμιά ταινία, να αφουγκραστείς τις απόψεις των διανοούμενων της εποχής σου, να επεξεργάζεσαι λίγο παραπάνω τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω σου, να βάλεις το μυαλό σου σε λειτουργία και για πράγματα που δεν έχουν να κάνουν μόνο με τη δουλειά και τη διασκέδαση σου. Στην τελική να πάψεις να φυτοζωείς. Γιατί η κρίση σου οξύνεται ακόμη και αν απλά νιώθεις τη ζωή και τι είναι πραγματικά καλό για εσένα. Και επιτέλους να πάψεις να υπερασχολείσαι με το τι θα φορέσει η Βίσση στον τελικό της <span style="" lang="EN-US">EuroVissiOn</span>…</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Είναι πολύ εύκολο να τα ρίχνουμε όλα στους άλλους και να καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια!!!</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">«Τι να κάνω εγώ; Αφού δε μου τη δίνουν την παιδεία, που να τη βρω εγώ; Δεν είναι δική μου ευθύνη… Το κράτος φταίει που δεν έχω παιδεία!»<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Τι λες ρε;</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Πρέπει δηλαδή να τα περιμένεις όλα στο πιάτο; Από τους άλλους;</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Από δικαιολογίες όσες θες…</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Αυτά είχα να πω…</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Να είχαμε και ένα <span style="" lang="EN-US">Verykoko</span> τώρα!</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Μου έχουν λείψει…<span style=""> </span><o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114855866711484869?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Diego Pavlato Maradonahttp://www.blogger.com/profile/01528102849684186224noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1148450255825004422006-05-24T08:56:00.000+03:002006-05-24T08:57:35.836+03:00Ξέρει κανείς ποια ήταν τα 7 θαύματα του αρχαίου κόσμου;<br />Please don't google it.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114845025582500442?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1148397669930080662006-05-23T17:24:00.000+03:002006-05-23T18:21:09.946+03:00<em>You may have heard all these before, you may laugh with the subject, I also may be "accused" of being a feminist but I felt shivers all over my body- when I read some parts of the book Vagina Monologues-to ignore them.</em><br /><br />At a witch trial in 1593, the investigating lawyer (a married man) apparently discovered a clitoris for the first time; [he] identified it as a devil's treat, sure proof of the witch's guilt.<br /><br />The clitoris is pure in purpose. It is the only organ in the body desighned purely for pleasure. The clitoris is simply a bundle of nerves: 8.000 nerve fibres, to be precise. That's a higher concetration of nerve fibers than is found anywhere else in the body, including the fingertips, lips, and tongue, and it is twice... twice... the number in the penis.<br /><br />In the 19th century, girls who learned to develop orgasmic capacity by masturbation were regarded as medical problems. Often they were "treated" or "corrected" by amputation or cautery of the clitoris or "miniature chastity belts", sewing the vaginal lips together to put the clitoris out of reach, and even castration by surgical removal of the ovaries. But there are no refernces in the medical literature to the surgical removal of testicles or amputation of the penis to stop masturbation in boys.<br />In the United States, the last recorded clitoridectomy for curing masturbatoin was performed in 1948- on a five year old girl.<br /><br />I was outraged that 20.000 to 70.000 women were being raped in the middle of Europe in 1993 in former Yugoslavia, as a systematic tactic of war, and no one was doing anything to stop it. A friend of mine- not surprised- said that over 500.000 women were raped every year in United States, and in theory we are not in war.<br /><br /><em>Raped women from former Yugoslavia asked about their vagina...</em><br /><em>- </em>I do not touch . Not now. Not anymore. Not since.<br />- Not since the soldiers put a long thick rifle inside me. So cold, the steel rod canceling my heart. Don't know whether they're going to fire it or shove it through my spinning brain. Six of them, monstrous doctors with black masks shoving bottles up me too. There were sticks, and the end of a broom.<br />- Not since they took turns for seven days smelling like feces and smoked meat, they left their dirty sperm inside me. I became a river of poison and pus and all the crops died, and the fish.<br />- I live someplace else now.<br />- I don't know where that is.<br /><br />Genital mutilation has been inflicted on 80 million to 100 million girls and young women. In countries where it is practiced, mostly African, about 2 million youngsters a year can expect the knife -or razor or a glass shard- to cut their clitoris or remove it altogether, and to have part or all of the labia... sewn together with catgut or thorns.<br /><br /><em>Looking at the moment of delivering...</em><br />I stood, and as I stared, her vagina suddenly became a wide red pulsing heart.<br />The heart is capable of sacrifice. So is the vagina. The heart is able to forgive and repair.<br />It can change its shape to let us in.<br />It can expand to let us out.<br />So can the vagina.<br />It can ache for us and stretch for us, die for us and bleed and bleed us into this difficult, wondrous world.<br />So can the vagina.<br />I was there in the room.<br />I remember.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114839766993008066?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>nev17http://www.blogger.com/profile/02959592480718431806noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1147335147681929002006-05-11T10:48:00.000+03:002006-05-11T11:16:48.066+03:00Καλημέρα Σύντροφοι...<br /><br />Με συγκίνηση παρακολούθησα πρόσφατα την παρουσίαση του διδακτορικού ενός πολύ προσφιλούς μου προσώπου, της kloklo της ψηφιακής μας κοινότητας (ή μήπως dr. kloklo τώρα πια;;;)<br /><br />Η συγκίνηση δεν προερχόταν από το γεγονός ότι οι κόποι τόσων χρόνων επιτέλους απέδωσαν καρπούς...<br /><br />Ούτε από το γεγονός ότι επιτέλους έχουμε ένα γιατρό στην οικογένεια...<br />(για μια ώρα ανάγκης βρε αδερφέ!)<br /><br />Η συγκίνηση προήλθε από τις εισηγήσεις των καθηγητών... και συγκεκριμένα 2 εξ΄αυτών...<br />Οι συμπαθείς εκ Κρήτης ορμώμενοι καθηγητές, στην προσπάθεια να υποβάλουν τις ερωτήσεις τους στα αγγλικά - λόγω της παρουσίας στην 7μελή ενός εξίσου συμπαθή εκ Γερμανίας ορμώμενου καθηγητή - μου έδωσαν μία ιδέα που καλώ όλους σας να στηρίξετε...<br /><br />Μια ιδέα που, αν εξαπλωθεί, μπορεί να αποτελέσει ουσιαστική συμβολή της ψηφιακής μας κοινότητας σε αυτό που λέμε Παγκοσμιοποίηση (με την καλή έννοια... βλ. χήρα Λαζόπουλου)<br />Γιατί καλά είναι τα λόγια, αλλά ήρθε η ώρα της δράσης...<br /><br />Η ώρα της προσφοράς στην Παγκόσμια Κοινότητα...<br /><br />Σας καλωσορίζω στην αυγή μιας νέας γλώσσας...<br /><br />Σας καλωσορίζω στην αυγή των...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Cretenglish<br /><span style="font-weight: bold;"><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114733514768192900?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Diego Pavlato Maradonahttp://www.blogger.com/profile/01528102849684186224noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1146309616662490212006-04-29T14:05:00.000+03:002006-04-29T14:29:59.263+03:00<div style="float: right; margin-left: 10px; margin-bottom: 10px;"> <a href="http://www.flickr.com/photos/anaventura/110190195/" title="photo sharing"><img src="http://static.flickr.com/37/110190195_c7a5b25ad4_m.jpg" alt="wall in a greek island" style="border: solid 2px #000000;" /></a> <br /> <span style="font-size: 0.9em; margin-top: 0px;"> <a href="http://www.flickr.com/photos/anaventura/110190195/">Plaka</a> <br /> Originally uploaded by <a href="http://www.flickr.com/photos/anaventura/">Ana Ventura</a>. </span></div><br />Κοίταξε μια στιγμή στον καθρέφτη και μελαγχόλησε. Θύμιζε τοίχο σε προεκλογική εκστρατεία, όπου ένας υποψήφιος έχει γεμίσει με αφίσες κάθε γωνιά του και δεν τον αφήνει να αναπνεύσει.<br /><br />Και ξαφνικά θυμήθηκε τι ωραία που περνούσε κάθε Πάσχα στο νησί...<br />Το Πάσχα ήταν η περίοδος που γινόταν το νοικοκύρεμα του νησιού.<br />Κάθε τοίχος καθαριζόταν από ότι είχε μαζέψει όλο το χειμώνα, οι ρωγμές του κλείνονταν και ο ασβέστης αναλάμβανε τα υπόλοιπα.<br />Φρεσκάρισμα από τα λίγα που κάθε τοίχος, μικρός ή μεγάλος, μάντρα ή πεζούλι, απολάμβανε στο νησί.<br />Έτσι για να είναι έτοιμος για το καλοκαίρι που έρχεται.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114630961666249021?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1145634390889182702006-04-21T18:45:00.000+03:002006-04-21T18:46:30.900+03:00Μόλις άρχισε να χαράζει και ο Ήρωας ξυπνά στην καρέκλα από το σύντομο ύπνο του. Ακούει ένα φορτηγό να μαρσάρει και να ξεκινά. Ξύπνα φτάσαμε.<br />Σηκώνεται βιαστικά και βλέπει την τελευταία γιαγιά που απόμεινε στο σαλονάκι να κατεβαίνει προς την έξοδο. Πάει γρήγορα προς το αμάξι, μπαίνει μέσα βάζει μπρος και πάει προς τη στεριά.<br />- Άντε παληκάρι μου. Θα το γυρίζαμε πίσω!<br />Ήδη οι δύο και μοναδικοί επιβάτες της επιστροφής ανεβαίνουν προς το σαλονάκι. Ούτε ένα αμάξι δε φεύγει από το νησί.<br />Έχει φτάσει πια στο νησί αλλά δε βλέπει και πολλά γύρω του. Είναι ακόμη νωρίς και το λιμάνι δε φαίνεται να έχει ξυπνήσει. Το υπόλοιπο νησί δε φαίνεται, έχει πυκνή ομίχλη. Βγάζει το χάρτη από το ντουλαπάκι και κοιτάζει να δει κατα που πέφτει η Χώρα. Θα πάει εκεί να βρει ξενοδοχείο γιατι στο internet δε βρήκε τίποτε. Αφού συμβουλεύεται το χάρτη, βάζει μπρος και πάλι και σηκώνει το κεφάλι για να ξεκινήσει. <br />Πάλι καλά δηλαδή γιατί αν άφηνε το συμπλέκτη λίγο πριν δε θα προλάβαινε να δει το χαμογελαστό μουστάκια που στέκονταν μπροστά στο αμάξι.<br />- Άστα αυτά δε θα σου χρειαστούν. Θα σε πάω εγώ στη Χώρα. Αν βέβαια με πας και συ. <br />Ο μουστάκιας είχε έρθει πλέον δίπλα στο παράθυρο του συνοδηγού ανυποψίαστος από το τι γλίτωσε.<br />- Ε, καλημέρα, .. μόλις ήρθα στο νησί.. που ακριβώς πηγαίνετε... γιατί...<br />- Καλημέρα παληκάρι μου και να σαι καλά γιατί για να βρεις ταξί τέτοια ώρα πολύ δύσκολο. Ξεκίνα και θα σου λέω εγώ.<br />...<br />...<br />Αρκετά λεπτά μετά το πλάνο κλείνει πάνω στο άσπρο, τρίθυρο αυτοκίνητο. Αριστερά μόλις διακρίνεται η θάλασσα και δεξιά χώμα και πουρνάρια. Ο Ήρωας έχει ξυπνήσει και μιλά με τον ψαρά. Το κλίμα είναι σαφώς καλύτερο.<br />- Λοιπόν λεβέντη σε μένα θα μείνεις. Θα μείνεις εδώ μέχρι να βρεις αυτό που θέλεις. Θα πίνουμε τις ρακές μας, θα τρώμε το ψαρακί μας και θα πηγαίνουμε μαζί ως τη χώρα, εγώ για να πουλάω και συ για να κάθεσαι. Είσαι πολύ τυχερός. Εδώ, εδώ στρίψε, μετά την παράγκα.<br />Δεν έχει άλλα σπίτια, τέρμα νησιού - οργή θεού. Κι όμως η στροφή μετά την παράγκα φέρνει τα πάνω-κάτω.<br />- Ο φάρος!! Είναι τρομερός! Και μένεις εδώ τόσα χρόνια;<br />- Τόσα κι άλλα τόσα λεβέντη μου. Και για όλη μου τη ζωή. Δίπλα στη θάλασσα και μακριά απ' όλους. Έγω κι οι δικοί μου άνθρωποι. Βάλτο έδω... κατέβα. Εεεεεεοοοοοο. Έλα κόρη μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114563439088918270?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1145531294734692532006-04-20T14:08:00.000+03:002006-04-20T14:11:20.986+03:00<div style="float: right; margin-left: 10px; margin-bottom: 10px;"> <a href="http://www.flickr.com/photos/moimeme/123119371/" title="photo sharing"><img src="http://static.flickr.com/43/123119371_bff528d064_m.jpg" alt="" style="border: solid 2px #000000;" /></a> <br /> <span style="font-size: 0.9em; margin-top: 0px;"> <a href="http://www.flickr.com/photos/moimeme/123119371/">cielos 135</a> <br /> Originally uploaded by <a href="http://www.flickr.com/people/moimeme/">pepeillo</a>. </span></div>Είναι απορίας άξιο πως τελικά μου άρεσε αυτό το 'Crash'. Η ταινία που πήρε oscar καλύτερης ταινίας φέτο.<br />Είναι η πρώτη φορά που μπορεί να συμφωνούσα ως προς την επιλογή.<br />Η ταινία όμως είναι πολύ καλή, θυμίζει '21 γραμμάρια' στο πιο χαλαρό, και έχει ωραίο θέμα. Είναι και αγωνιώδης με έξυπνο σενάριο.<br /><br />Θα έλεγα ότι μάλλον θυμίζει ευρωπαϊκό παρά αμερικάνικο κινηματογράφο.<br />Για αυτό μην τη σνομπάρεται όπως εγώ, αν βρεθεί μπροστά σας.<br /><br />Μηνύματα, και προβληματισμοί περί στερεοτύπων και ρατσισμού, είναι πάντα επίκαιρα.<br />Αλλά το πιο σημαντικό που μπορεί να αντιληφθεί κάποιος είναι πόσο γρήγορα η ζωή μας γυρίζει, και πόσο γρήγορα μπορεί να καταστραφεί.<br /><br />'Η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι'. Δες και από τη σχετική διπλανή φωτό.<br clear="all" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114553129473469253?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>migahttp://www.blogger.com/profile/10181324187552957907noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1145523713061216782006-04-20T12:01:00.000+03:002006-04-20T12:01:53.073+03:00- Ταξίδι στα Κύθηρα - <br />Ναι λοιπόν, η μεγάλη ημέρα ήρθε. Σαν άλλος Μάνος Κατράκης, ο Ήρωάς μας ξεκινά για το μακρύ ταξίδι... Βάρκα δεν έχει μόνο ένα μικρό αμαξάκι στο οποίο έχει στριμώξει όλα τα συμπράγκαλα. Κουπί δεν κρατά, είναι σίγουρος ότι θα του δώσουν εκεί. Έχει μόνο τυλιγμένο στην τσέπη το τελευταίο τεύχος του Dr.Warpion. Είναι ο αγαπημένος του ήρωας και δεν χάνει τεύχος εδώ και 20 χρόνια.<br />Χαιρετά γονείς, αδελφή και κοπέλα και ξεκινά.<br /> - Ο Κατράκης δεν έφυγε μόνος, έτσι δεν είναι; Σκέφτεται και τον πιάνει μια μελαγχολία. <br />Αμέσως του 'ρχεται στο νου το μήνυμα που είχε δει κάποτε στο Old Traford... "you 'll never walk alone". Δεν ήταν μηνυμα σε τοίχο, ήταν ένα πανό που έλεγε πολλά.<br />Μπήκε βιαστικά στο αμάξι για να μη σκέφτεται. Έκλεισε την πόρτα, έβαλε μπρος, κόρναρε δυο φορές και ... πάμε γι' άλλα.<br /><br />Βέροια... Θεσσαλονίκη... Αθήνα.... , Αθήνα... Σκόπια... Γιάννενα με δυο παπούτσια πάνινα, It's a long way to Tiperary...<br />Πότε το 'χε γράψει αυτό το cd, ούτε που θυμόταν, πολλά τα χιλιόμετρα, πολλά τα τραγούδια. Έφτασε κι όλας Τρίπολη.<br />Χάθηκε για άλλη μια φορά, στρίβοντας για Καλαμάτα, συνέχισε για Σπάρτη, έφτασε Γύθειο. Κάποιος μ' έστειλε εδώ...<br /><br />Καράβι για Κύθηρα. Υπάρχει κι άλλος τρόπος; Που να θυμάται, πάνε πολλά χρόνια. Το φέρυ είναι άδειο, μπαίνει με τη μούρη και γυρίζει επιτόπου. Αυτός και δυο μανάβικα. Πεζοί καμιά 10-αριά... Ρε που πάμε, σκέφτεται και βιαστικά ανεβαίνει στο σαλόνακι του φέρυ.<br /><br />Στο σημείο αυτό η μεταφυσική ανησυχία του σκηνοθέτη βγάζει το άχτι της μπροστά στα μάτια των θεατών. Το φέρυ βγάζει φτερά, μετασχηματίζεται σε ένα γλυκύτατο ξωτικό (faery) που αρχίζει να πετά από τη μια άκρη στην άλλη.<br />Η θάλασσα μεταμορφώνεται σε τοίχο και το faery με το πέταγμά του ζωγραφίζει μια γωνία < και αμέσως μετά τον αριθμό 3.<br />Σαν άλλο smiley περιστρέφεται και παίρνει το τελικό του σχήμα...<br /> ....love is in the air<br /><br />Γιατί όμως; Τι θέλει να πει ο ποιητής; Πάλι άρχισε τα άσχετα; Μήπως ξέρει κάτι; Που το πάει το παλληκάρι; <br />Ειδήσεις... πέρασε η ώρα. A domani.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114552371306121678?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1145264856031239162006-04-17T12:05:00.000+03:002006-04-17T12:07:36.076+03:00Πάρτυ! Πάρτυ! Πάρτυ!<br />Bloggers, wanna be bloggers, stalkers όλου του κόσμου ενωθείτε πλέον!<br /><a href="http://arxediamedia.blogspot.com/2006/04/1o-bloggers-party-fight-virtuality-and.html">Μεγάλη Τετάρτη στο Barrio</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114526485603123916?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1144870199065028142006-04-12T22:09:00.000+03:002006-04-12T22:31:14.206+03:00Τι σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε για φλαμένκο?<br />Εμένα πάντως μου ερχόταν γυναίκες με κόκκινα φουρφουρωτά φορέματα να χορεύουν κλακέτες.<br />Μέχρι που είδα μια παράσταση Φλαμένκο, τη 'Noche Flamenca' και κατάλαβα ότι Φλαμένκο δεν είναι μόνο αυτό.<br /><br />Γράφω με αφορμή τη Παράσταση '<a href="http://new.e-go.gr/music/articles.asp?catid=3760&subid=2&pubid=322750">Flamenco Fire</a>' που δίνεται στο Halfnote από 14-20 Απριλίου. <br /><br />Ο κεντρικός χορευτής, Juan Ogalla, λάμβανε μέρος και στην παράσταση που είχα δει εγώ, και ομολογώ ότι ήταν καταπληκτικός. Αν και το σχήμα που είχα παρακολουθήσει ήταν μεγαλύτερο (2 χορευτές, 2 χορεύτριες, 2 κιθάρες, 2 τραγουδιστές), νομίζω πως αξίζει τον κόπο να παρακολουθήσετε αυτή την παράσταση. <br /><br />Γιατί? Γιατί, αν και φανταζόμουν κάτι πιο 'λουσάτο', το Φλαμένκο είναι για τους Ισπανούς ότι τα ρεμπέτικα για μας: τραγούδια και αυτοσχεδιασμοί που αποτυπώνουν τις διάφορες δυσκολίες που πέρασε ο λαός τους κατά τη διάρκεια των αιώνων. <br /><br />Το Φλαμένκο είναι ένας συνδιασμός χορού, κιθάρας, και τραγουδιού. Ο χορός (των αντρών) μοιάζει πολύ με ζεϊμπέκικο. Τα τραγούδια μου έμοιασαν(σαν άκουσμα) με βαριά λαϊκά δικά μας, ή παραδοσιακά ηπειρώτικα.<br /><br />Αντιγράφω από το πρόγραμμα εκείνης της παράστασης:<br /><br />"Andalucia, the region of southern Spain which is flamenco's home, has had a strong musical tradition since ancient times. Throughout the centuries, Andalucia absorbed peoples of different cultures and backgrounds, including Romans, Jews and Moors. As far as flamenco is concerned, the most significant arrival was in the 15th century, when tribes of nomadic Gypsies settled in southern Spain. The precarious conditions of Andalucian singers of the past made it inevitable that they should dwell on the more tragic aspects of existence. <br />Historian Felix Grande, writing about life in the 15th, 16th, and 17th centuries, stated:"The Jews were massacred, the Gypsies humiliated and persecuted, the Arabs exterminated, the Moriscos (converted Arabs) expelled, and the Andalucians generally exploited...if we do not relate the music... to brutality, repression, hunger, fear, menace, inferiority, resistance, and secrecy, then we shall not find the reality of cante flamenco...it is a storm of exasperation and grief". It was against this background that flamenco evolved."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114487019906502814?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>kloklohttp://www.blogger.com/profile/07097451747384130824noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1144738884652061402006-04-11T09:58:00.000+03:002006-04-11T10:01:24.670+03:00Μόλις έχει τελειώσει το αγαπημένο του σήριαλ. Σώζει το τελευταίο επεισόδιο στο δίσκο και το αντιγράφει αμέσως σε DVD. Ανοίγει τη ντουλάπα και το βάζει μαζί με τα υπόλοιπα. Είναι στο ίδιο ράφι με το Μαγκάιβερ.<br /><br />Κάθεται και πάλι στο γραφείο. Έχει κατεβάσει την υδρόγειο και τη γυρίζει νευρικά με το δεξί χέρι. Προσπαθεί να φέρει κοντά ανατολή και δύση... Δίνει μια κοφτή σπρωξιά την μπάλα και για μια στιγμή μοιάζει να τα καταφέρνει! Από την άλλη όμως... αυτός πρέπει να πάει νότια. Δεν υπάρχει σωτηρία. Αποφασίζει να χαλαρώσει και να το απολαύσει. Πίνει την τελευταία ρουφηξιά φραπέ και ανάβει ... το usb πορτατίφ. Έχει νυχτώσει και το πληκτρολόγιο μόλις που φαίνεται. Δεν έμαθε και ποτέ τυφλό σύστημα... αν και το χρειάστηκε πολλές φορές. Ψάχνει το ποντίκι και ξανακάνει σύνδεση.<br /><br />- Ωραία. Βρήκα που είναι τα Κύθηρα. Μάζεψα πληροφορίες για το νησί από γνωστούς και φίλους, θα μιλήσει και η θεία στη γνωστή της μήπως κάνουμε κάτι για σπίτι. Τα υπόλοιπα από κοντά. Όλα έτοιμα λοιπόν. <b>Ο ΤΟΙΧΟΣ ;!;! </b> Δεν μπορώ να πάρω μαζί μου τον τοίχο. Τον χρειάζονται εδώ πέρα. Τόσος κόσμος μπαίνει διαβάζει, γράφει, ζωγραφίζει, σχολιάζει, κολλάει φωτογραφίες και τραγουδάκια. Δε γίνεται αλλιώς, πρέπει να τον χτίσω από την αρχή. <br />Πρέπει λοιπόν να βάλω αγγελία για ιστόπεδο. Που είναι η κάρτα; Έχω λεφτά;<br /><br />Το πληκτρολόγιο παίρνει φωτιά καθώς ο Ήρωας αν και δεν ξέρει τυφλό σύστημα είναι αρκετά ικανός. Από τα ηχεία ακούγεται το Influenced by you των Influence (λες να είναι τυχαίο). Σε 10 λεπτά έχει ελέγξει το υπόλοιπο της κάρτας, έχει βρει ιστόπεδο έχει κλείσει όνομα, έκλεισε και ένα τραπέζι στο Ανάκτορο για το αποχαιρετηστήριο γλέντι. Είναι πλέον έτοιμος να πακετάρει τον τοίχο.<br /><br />- Τι να πάρω; Σπρευ; Μπογια; Θα δούμε. Να μην ξεχάσω το πληκτρολόγιο (μυστρί και φτυάρι μαζί). Τούβλα και λάσπη θα βρω εκεί. Α και το δίπλωμα αισθητικής που είναι in. Κούκλα θα τον κάνω τον μαντρότοιχο πάλι.<br /><br />Ψάχνει στο πατάρι να βρει διάφορα χρήσιμα και άχρηστα. έχει 50 στιβες με cd-dvd κλπ και τα κοιτάζει με απόγνωση. <br />- Θα βάλω ότι χωράει στο πορτ-μπαγκαζ και τα υπόλοιπα με μεταφορική. Πρέπει να μαζέψω και τον υπολογιστή και γρήγορα.<br /><br />Του έρχονται εικόνες μετακόμισης από παλιά, τότε με το στρατό, τότε που έφυγε για εξωτερικό, τότε που γύριζε πίσω, τότε που..... Πάντοτε ήθελε να καταφέρει όλο το σύμπαν του να χωρά σε μια βαλίτσα. Ήξερε ότι μόνο έτσι θα μπορούσε να φύγει για το γύρο του κόσμου, η ακόμα καλύτερα προς μια κατεύθυνση που ο γύρος ξεχνά να κλείσει. Προς τον Ωρίωνα ας πούμε<br /><br /> Είμαι παιδί που όλο γυρίζει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114473888465206140?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1144658225180072722006-04-10T11:31:00.000+03:002006-04-10T11:39:23.383+03:00Χιόνια είπα και θυμήθηκα ότι δεν πήγα για σκι φέτος. Για να δούμε έχει χιονοδρομικό στα κύθηρα; Έχει βουνά; Έχει λαγκάδια;<br /><br />Όταν μιλάμε για γρήγορο Internet στην Ελλάδα, απλά ορίζουμε μια φανταστική έννοια για να μπορούμε να συννενοούμαστε. Στην πραγματικότητα αυτό το πράγμα δεν υπάρχει. Σίγουρος γι' αυτό εξακολουθεί να σερφάρει ανάμεσα στα τεράστια κύματα του διαδικτυακού ωκεανού μέσω της απλής τηλεφωνικής γραμμής. Εξάλλου ένα τηλέφωνο είναι σίγουρο ότι θα βρεις όπου και να πας. <br /><br /><b><i>- Αμ δε!</i></b><br />Ακούγεται μια φωνή και βλέπουμε μια εικόνα από επόμενο επεισόδιο - το πρώτο flash forward στην ιστορία της τηλεόρασης.<br /><br />Έχει ανοίξει το google map και περιμένει να γυρίσει η υδρόγειος στην Ελλάδα. Εχει βάλει μια πινέζα σπίτι του και μια στο Έβρο για να θυμάται που έκανε θητεία. Διαλέγει την πινέζα με το σπίτι του, του φαίνεται πιο κοντά στα κύθηρα. Αρχίζει να πηγαίνει νότια.<br /><br />- Αυτό τι είναι πάλι? Εδώ δεν έπρεπε να είναι το "τηγάνι". Τι μπάζα και κακό! Καλά από πότε έχουν να ενημερώσουν την εικόνα του δορυφόρου.<br /><br />Κατεβαίνει ακόμη πιο κάτω. Δέκα λεπτά μετά έχει φτάσει μέχρι τη Λακωνία και ο φραπές μέχρι τη μέση.<br /><br />- Όπα Ελαφόνησος! Τι θυμήθηκα τώρα! Ο σίμος, το μπαράκι, τα ποτά και οι κιθάρες γύρω από τη φωτιά. Πρέπει να πάω κάποια στιγμή, όλο τα ακούω αλλά ποτέ δεν πήγα μέχρι εκεί κάτω να τα κάνω κι ο ίδιος. Εϊναι και μακριά βέβαια. Μήπως πέρασα τα Κύθηρα. Α όχι! Νά τα!<br /><br />Στην οθόνη πλέον βλέπει το νησί να απλώνεται μπροστά του. Δεν είναι και πολύ μεγάλο. Και είναι όλο καφέ.<br /><br />- Τι στο καλό, δεν έχει σπίτια; Α! κάτι φαίνεται.<br /><br />Προσπαθεί με μια "έξυπνη" αναζήτηση να βρει τα μπαράκια του νησιού. Μάλλον η αναζήτηση είναι πιο έξυπνη από αυτόν. Δοκιμάζει να βρει νοσοκομείο, ιατρεία, αεροδρόμια, τα πάντα. Κανα δυό εικονίτσες δίνουν λίγο χρώμα στο καφετί νησί.<br /><br />- Τουλάχιστον έχει θάλασσα. Θα κάνω μπάνια, θα τρώω φρέσκο ψαράκι, θα κάνω καμιά ελεύθερη κατάδυση επιτέλους.<br /><br />Κόβεται η σύνδεση.<br />- Ποιός παίρνει πάλι τηλέφωνο &*^*&amp;^ και μου κόβει τη σύνδεση;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114465822518007272?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1144103996116795772006-04-04T01:28:00.000+03:002006-04-04T01:39:56.130+03:00Κύθηρα ή Κήθυρα? <br />Μήπως το γράφει λάθος?<br />Ξαφνικά αμυδρές εικόνες του έρχονται στο μυαλό. <br />Δεν χρειαζόταν το Google Earth, είχε πάει μικρός στα Κύθηρα (ή Κήθυρα?), με τους γονείς του! Ωραίες εποχές... Ήταν η τελευταία φορά που είχε μείνει σε camping. <br />(Για δες, οι γονείς μου έκαναν camping με δύο μικρά παιδιά και εγώ, λίγο μετά τα 30, δεν καταδέχομαι να μείνω σε ξενοδοχείο αν δεν διαθέτει wireless...)<br />Ναι, ναι, τώρα αρχίζει και θυμάται. Ένα βουνό, απ' όπου έβλεπες το μικρό χωριό και τον κόλπο με τα καταγάλανα νερά... Και το "σπίτι-καράβι"! Του είχε κάνει πολύ εντύπωση όταν ήταν μικρός, τόσο που είχε γράψει και ποίημα γι'αυτό (να δεις πως πήγαινε..."μοιάζει με καράβι, μα είναι σπίτι, το σπιτι-καράβι, το καράβι-σπιτι..."). Ναι, δεν φημιζόταν για το ταλέντο του στην έκθεση, αλλά συγκινήθηκε που το θυμήθηκε...Λες να υπάρχει ακόμα? (να ένας λόγος για να δεχτώ την θέση).<br />Από την άλλη πάντα ήθελε να φύγει από την μεγαλούπολη. Πολύ φασαρία, πολύ άγχος, πολύ γκρι. Να γίνει αγρότης! Ή ψαρας...<br />Βεβαια, η θέση σίγουρα θα χρειάζεται υπευθυνότητα, αλλά τι στο καλό? Ωράριο δημοσίου θα είναι (γι'αυτό άλλωστε είχα κάνει εξ'αρχής την αίτηση), θα πηγαίνει τα απογεύματα για ψάρεμα!<br /><br />Ξαφνικά όλα άρχισαν να του φαίνονται καλύτερα. <br />Σήκωσε το τηλέφωνο να το ανακοινώσει στην κοπέλα του (θα με ακολουθήσει άραγε?).<br />Αλλά αντί για το συνηθισμένο "τουουου τουου" ακουσε κάτι σαν...<br /><br />@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@<br />Η οθόνη γεμίζει γκρι χιόνια. Και η ιστορία σταματά εδω. Μέχρι το επόμενο επεισόδιο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114410399611679577?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>kloklohttp://www.blogger.com/profile/07097451747384130824noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1143919100719005162006-04-01T21:30:00.000+03:002006-04-01T22:18:20.733+03:00A VALEDICTION: FORBIDDING MOURNING<br /><br />As virtuous men pass mildly away,<br />And whisper to their souls to go,<br />Whilst some of their sad friends do say<br />The breath goes now, and some say, No;<br /><br />So let us melt, and make no noise,<br />No tear-floods, nor sigh-tempests move;<br />'Twere profanation of our joys<br />To tell the laity our love.<br /><br />Moving of th' earth brings harms and fears,<br />Men reckon what it did and meant;<br />But trepidation of the spheres,<br />Though greater far, is innocent.<br /><br />Dull sublunary lovers' love<br />( Whose soul is sense ) cannot admit<br />Absence, because it doth remove<br />Those things which elemented it.<br /><br />But we, by love so much refined<br />That our selves know not what it is,<br />Inter-assured of the mind,<br />Care less, eyes, lips, and hands to miss.<br /><br />Our two souls therefore, which are one,<br />Though I must go, endure not yet<br />A breach, but an expansion,<br />Like gold to airy thinness beat.<br /><br />If they be two, they are two so<br />As stiff twin compasses are two;<br />Thy soul, the fixed foot, makes no show<br />To move, but doth, if th' other do.<br /><br />And though it in the center sit,<br />Yet when the other far doth roam,<br />It leans and hearkens after it,<br />And grows erect, as that comes home.<br /><br />Such wilt thou be to me, who must,<br />Like th' other foot, obliquely run;<br />Thy firmness makes my circle just,<br />And makes me end where I begun.<br /><br />JOHN DONNE<br /><br /><em>I once dedicated this poem to a couple. Makes me dream... But then William Blake emerges and whispers The Garden Of Love..<br /></em><br />I went to the Garden of Love<br />And saw what I never had seen;<br />A Chapel was built in the midst;<br />Where I used to play on the green.<br /><br />And the gates of this Chapel were shut,<br />And " Thou shalt not" writ over the door;<br />So I turn'd to the Garden of Love,<br />That so many sweet flowers bore,<br /><br />And I saw it was filled with graves,<br />And tomb-stones where flowers should be;<br />And Priests in Black gowns were walking their rounds,<br />And binding with briars my joys &amp; desires.<br /><br /><em>...makes me scream...<br />But once again a man with no dream is a living thing. </em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114391910071900516?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>nev17http://www.blogger.com/profile/02959592480718431806noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1143819181978761422006-03-31T18:29:00.000+03:002006-03-31T18:33:01.996+03:00Το πλάνο ανοίγει με τον 'Ηρωα να κοιτά προς τον τοίχο.<br />Κάτι έχει αλλάξει! Είναι η νέα εντοιχιζόμενη τηλεόραση!<br />Το νέο απόκτημα του τοίχου. Παίζει κάποιο έργο με πολλά επεισόδια και πολλές ιστορίες, ή κάποιο reality. Δε φαίνεται καλά. Συνεχίζω...<br /><br /><br />Μόλις άρχισε να καταλαβαίνει ότι έκανε λάθος. Λάθος αριθμό, λάθος κουτί, λάθος αίτηση. Τι ήθελαν και την έστειλε αυτή την αίτηση. Από την άλλη, είναι γονείς και δεν θέλουν πολλά πράγματα από το παιδί τους. <br />"Να το δουν ευτυχισμένο και αν είναι εύκολο να το δουν μια μέρα πρωθυπουργό."<br />- Γι' αυτό δε σε μεγαλώσαμε, σου δώσαμε όλα τα εφόδια, κάναμε τόσες στερήσεις για να μπορείς μια μέρα να μας δώσεις ένα ποτήρι νερό. Για να ρωτάνε όλοι στη γειτονιά ποιος #$^@# κυβερνά αυτή τη χώρα και εμείς να λέμε με χαρά. ο κανακάρης μας!<br /><br />Πάει, είχε χαθεί στις σκέψεις του.<br />Η κρύα ψηφιοποιημένη φωνή από το ακουστικό ήρθε να τον ξαναβάλει στην πραγματικότητα.<br /><br />- Καθώς και οι 25 θέσεις πρωθυπουργού ήταν κατειλημένες, και καθώς η χώρα μας είχε κάποιες ανάγκες στο επίπεδο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, σύμφωνα με απόφαση του ΥΣΕ διορίζεστε πανηγυρικά στη Νομαρχία Κυθήρων.<br />- Και και τι θα κάνω εκεί; <br />- Κοιτάξτε να δείτε, σύμφωνα με το σχέδιο capo d'istria δεν έχει αποφασιστεί ακόμη ο βαθμός αρμοδιότητας της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ως εκ τούτου και σύμφωνα με το πρόσφατο προεδρικό διάταγμα, θα πρέπει να περιμένετε για να δείτε τι ακριβώς θα κάνετε. Πηγαίνετε πάντως, σίγουρα σας χρειάζονται.<br />- Μα...<br />- Αν χρειαστείτε κάτι άλλο μπορείτε να καλέσετε τον κ. Υ απευθείας στη Νομαρχία. Πείτε του ότι είστε η απαλλαγή του. Παντρεμένος άνθρωπος με γυναίκα και τρια παιδιά στην Αθήνα καταλαβαίνεται, περίμενε πώς και πώς αυτή τη μετάθεση. Χαρά που είχε πάρει όταν προκηρύχθηκε η θέση. Θα έρθει πλέον Αθήνα και θα προλάβει και το γάμο του μεγαλύτερου παιδιού του.<br />- Ναι μισό λεπτό να σημειώσω το τηλέφωνο...<br />- Λοιπόν, είναι 012245 15484 78781 3. Συγχαρητήρια και πάλι έχετε πετύχει αυτό που άλλοι προσπαθούν χρόνια. Μην αφήσετε την ευκαιρία να πάει χαμένη. <br />Κλακ.Τουουουτ, τουουουτ....<br /><br />Το τηλεφώνημα τελείωσε και ο Γολγοθάς του άρχιζε. Και τα χειρότερα έρχονται... ταξίδι στα Κύθηρα.<br /><br />Το πλάνο ανοίγει, βλέπουμε τον τοίχο. Έχει πιάσει βροχή και οι στάλες γλιστρούν πάνω στην φρέσκια μπογιά παρασέρνοντας την. Ακόμα και οι τοιχοι κλαίνε καμια φορά...<br />Το πλάνο ανοίγει κι άλλο. ο Warpion έχει φύγει από τη θέση του. Ένθετο καρέ, έχει μπει στο Google Earth και ψάχνει για Κηθυρα, Κύθηρα, Κίθιρα, Kithira. Τίποτε! ωΧ, άτυΧε Χ. Τι σου έτυΧε! Το πλάνο ανοίγει ακόμη περισσότερο, βγαίνει πάνω από τα σύννεφα. Η βροχή σταματά. (λογικό είμαστε πάνω από τα σύννεφα). Βλέπουμε και πάλι ήλιο. Γκρο πλαν η Γη που περιστρέφεται όπως στο σήμα των ειδήσεων. Και εκεί που αρχίζει να κόβει ταχύτητα, το πλάνο αλλάζει. Ένα λιοντάρι αρχίζει να βρυχάται. <br /> Τέλος προγράμματος. Αύριο πάλι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114381918197876142?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1143618661795627942006-03-29T10:25:00.000+03:002006-03-29T10:57:10.846+03:00Βρίσκω πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι o Glober συνέχισε την ιστορία από το σχόλιό μου και όχι από το επεισόδιο 02. Δεν το είχα σκεφτεί αυτό! Απλά έπρεπε να συμπεριληφθεί και η τελευταία πρόταση για να φαίνεται η συνέχεια.<br /><br />Εδώ βέβαια πρέπει να κάνουμε την εξής παρατήρηση: δεν υπάρχει μόνο η ιστορία αλλά και η μέτα-ιστορία. Η ιστορία, μέχρι αυτή τη στιγμή, έχει έναν ήρωα, τον Ματ, ο οποίος μετά την έκθεση πήγε να παίξει Doom III και η μέτα-ιστορία έχει, μέχρι στιγμής, τον Glober και τον Warpion, οι οποίοι συναγωνίζονται στη συγγραφή της ιστορίας.<br /><br />Βάσει αυτού του διαχωρισμού, ω φίλτατε Glober, και από τεχνικής καθαρά άποψης, το επονομαζόμενο επεισόδιο 03 δεν περιγράφει τεκταινόμενα της ιστορία αλλά της μέτα-ιστορίας!<br /><br />Προτείνω, σε κάθε post που αφορά την ιστορία, να υπάρχει οπωσδήποτε μία συνέχεια της ιστορίας και, εάν είναι επιθυμητό και εφικτό, και της μέτα-ιστορίας.<br /><br />Για τη μεν ιστορία ο κανόνας θα πρέπει να είναι ότι ο επόμενος ξεκινά από την τελευταία φράση του προηγούμενου, την οποία συμπεριλαμβάνει για να αναδείξει την ομαλότητα στη ροή. Περιορισμός στο τι θα γραφεί δεν υπάρχει. Η πλοκή μπορεί να αλλάζει συνεχώς και να μεταφερθεί οπουδήποτε, με οποιουσδήποτε ήρωες και πρωταγωνιστές (μόνο η φαντασία μας περιορίζει), αρκεί να υπάρχει ομαλή μετάβαση, χρησιμοποιώντας την τελευταία φράση, η οποία όπως καταλαβαίνετε είναι και η πιο σημαντική. Καλό βέβαια είναι να σταματάμε την ιστορία σε "ενδιαφέρον" σημείο ώστε να μη δυσκολεύουμε τον επόμενο αλλά από την άλλη εμείς είμαστε εδώ για τα δύσκολα ;-)<br /><br />Για τη δε μέτα-ιστορία τα πράγματα είναι πιο ελεύθερα. Δε χρειάζεται να υπάρχει σύνδεση με την προηγούμενη μέτα-ιστορία αλλά η θεματολογία πρέπει να περιέχει τους έχοντες δικαίωμα συγγραφής στον τοίχο και το συναγωνισμό τους στην επέκταση της ιστορίας.<br /><br />Και έχοντας πει όλα τα παραπάνω θέτω το εξής ερώτημα: Ξάδερφε τι λες? Θα συνεισφέρεις στην ιστορία? Επεισόδιο 04 μήπως?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114361866179562794?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Warpionhttp://www.blogger.com/profile/15252381916044090225noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1143535106359730212006-03-28T11:37:00.000+03:002006-03-28T11:38:26.376+03:00Αυτή τη φορά το τηλεφώνημα δεν ήταν φάρσα. Δυστυχώς :(<br />Ήταν αυτό που άλλοι περίμεναν. Ήταν οι έκπληξη που άλλοι του φύλαγαν.<br />Στην αρχή του φάνηκε πως ο Warpion είχε γυρίζει το μικρό δάκτυλο του δεξιού χεριού προς το στόμα και έριξε το ζάρι του, κι όμως.... έκανε λάθος.<br /><br />Το τηλεφώνημα ήταν πραγματικό. Το Υπέρτατο Συμβούλιο Επιλογής (ΥΣΕ) είχε αποφασίσει.<br />Αυτός ήταν Ο Εκλεκτός!<br />Μα καλά έχει περάσει τόσος καιρός, ο κόσμος έχει ξεχάσει το Matrix, αυτοί που με θυμήθηκαν.<br />Κι όμως, ο δικηγόρος-γραφειοκράτης υπάλληλος του ΥΣΕ, αφού χώθηκε σε μια στίβα με δικαιολογητικά, πτυχία και άλλα παλιόχαρτα... βρήκε αυτό που έψαχνε.<br /><br />- Χα χα! Νάτος, νάτος! Έχει όλα τα χαρτιά και έχει τσεκάρει το μαγικό κουτάκι. Ζντουπ! Τηλέφωνο, να βρω το τηλέφωνο! 0118 999 881 999 119 725 3. <br /><br />- Καλημέρα είστε ο κύριος Χ;<br />- Ο ίδιος, είπε και έτριψε με την αριστερή παλάμη το δεξί δείκτη για να σβήσει τα ίχνη μπογιάς.<br />- Θυμάστε πριν από 11 χρόνια που είχατε κάνει μια αίτηση για τη θέση του πρωθυπουργού;<br />- Αμυδρά. Ξέρετε είχα κάνει διάφορες -χωρίς καμία ελπίδα, σκέφτηκε- αλλά έχει περάσει καιρός.<br />- Με μεγάλη μου χαρά λοιπόν σας ανακοινώνω ότι το Υπέρτατο Συμβούλιο Επιλογής σας έχει επιλέξει.<br />- Τι εννοείτε; Θα γίνω πρωθυπουργός; <br />Το πρόσωπό του φώτισε. Από την άλλη το βάρος των επικείμενων υποχρεώσεων άρχισε να τον πιέζει. Σκεφτόταν ότι η θέση του πρωθυπουργού, ακόμα και στην Ελλάδα είναι μια θέση υπεύθυνη. Πρέπει να παίρνει αποφάσεις, να κάνει ταξίδια, να μάθει κινέζικα... και το σιχαίνεται το κινέζικο. Από την άλλη η θέση ακουγοταν καλή, ο μισθός σίγουρα θα ήταν καλός, ο βασικός του πρωθυπουργού συν τα επιδόματα, έχει και 2 πτυχία, αν αναγνώριζε και τα χρόνια του στρατού.. 3*3=7+5=12/0,87= <br />- Περίπου, περίπου. Θα σας εξηγήσω.<br />Η φωνή του δικηγόρου-γραφειοκράτη υπαλλήλου του ΥΣΕ τον έβγαλε από τις σκέψεις του.<br />- Αν θυμάστε λοιπόν καλά, πριν φωτοτυπήσετε και δισυπογράψετε την αίτηση, επιλέξατε το μαγικό κουτί. Κάνατε την καλύτερη επιλογή, έχετε το λόγο μου. <br />- Τι εννοείτε; Δε θα γίνω πρωθυπουργός της χώρας; Να κάνω κι εγώ τα διδυμάκια μου, να πετάω αετούς κάθε Δευτέρα, να παίζω 5x5 κάθε πέμπτη βράδυ για φιλανθρωπικούς σκοπούς.<br />- Γκουχ, γκουχ.<br />- Γκάφα έκανα, σκέφτηκε. Έχει αλλάξει κυβέρνηση, δεν τους αρέσουν αυτά τα αστειάκια.<br />- Λοιπόν κύριε Χ. Σύμφωνα με δήλωσή σας, αποδεχόμενος τις συνέπειες του νόμου 1599/88 περί ψευδών δηλώσεων και ανακριβών καταθέσεων, στις 6/6/1995 καταθέσατε μια αίτηση σύμφωνα με την οποία αποδεχόσασταν οποιαδήποτε θέση αποφασίζαμε να σας δώσουμε. <br /><br />το πλάνο ανοίγει... βλέπουμε τον Εκλεκτό να κρατά το ακουστικό με το αριστερό χέρι και το κεφάλι ελαφρά σκυμμένο προς τα εμπρός να ακουμπά στο δεξί μπράτσο. Το δεξί ΄χέρι είναι τεντωμένο προς τον τοίχο και βουτηγμένο στην φρέσκια πράσινη μπογιά. Το πλάνο ανοίγει κι άλλο, αριστερά ο Εκλεκτός γυρισμένος πλάτη να κοιτά τον τοίχο. Δεξιά στην άκρη του πλανου που ανοίγει συνέχεια εμφανίζεται μια σκιά κοκκαλωμένη. Είναι ο Warpion. Το χαμόγελο του Dr Warpion που στεκόταν στη γωνιά του τοίχου είχε γυρίσει ανάποδα (κάτι σαν τα smileys). Ούτε το δικό του σατανικό μυαλό δεν μπορούσε να σκεφτεί μια τόσο καλοστημένη απάτη.<br /><br /> ....a la proxima<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114353510635973021?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1143530559383028492006-03-28T10:19:00.000+03:002006-03-28T10:23:24.026+03:00Κι όμως, κάποιος πήρε το πινέλο και έγραψε...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/7138/2273/1600/P6240026.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7138/2273/320/P6240026.jpg" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114353055938302849?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>kloklohttp://www.blogger.com/profile/07097451747384130824noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1143210724582019402006-03-24T16:31:00.000+02:002006-03-28T10:54:55.150+03:00Ααααρχχχμμμμμμμ...μμμμ...μμμμμ...!!<br /><br />Ο Dr. Warpion μόλις ξύπνησε από τον εορταστικό του ύπνο! Φοβερή αυτή η γιορτή, σκέφτηκε, αλλά και εγώ την τίμησα ιδιαίτερα! Τι θα κάνουμε σήμερα? Ας ρίξουμε μια ματιά στον τοίχο, μήπως βρω καμιά σημείωση σε postit!<br /><br />Ως σαν σκιά της νύχτας και όπως τα σκοτεινά αερικά του δάσους, έτσι κι εκείνος κινήθηκε προς τον τοίχο, πατώντας από σκιά σε σκιά, αθέατος από τα μάτια των άλλων.<br /><br />... και ιδού ο τοίχος μπροστά του... ΆΔΕΙΟΣ... το θέαμα τον ταράζει... το σοκ τον σαστίζει... ΚΑΝΕΙΣ δε είχε συνεχίσει την ιστορία! Την πρώτη ιστορία του τοίχου, την ιστορία η οποία θα έβγαζε το γνωστό μελοποιημένο τραγούδι αληθινό!<br /><br />Κοιτά βιαστικά αριστερά και δεξιά αλλά τίποτα... ψάχνει, ψάχνει και βρίσκει ένα μουσικό διάλειμμα! Καλό σκέφτεται, αλλά όχι αρκετό. Όλοι επέλεξαν τη θέση του θεατή και κανείς του συγγραφέα... χμμ... αυτό πρέπει να αλλάξει γρήγορα. Δεν πειράζει όμως... υπήρχε ένας που ήξερε... που ήξερε ότι ο Warpion έχει ξυπνήσει και παρακολουθεί... και αυτό του ήταν αρκετό. Ο αγώνας είχε αρχίσει... και θα είναι αδυσώπητος... ω ναι... και εάν κρίνουμε από τις ικανότητες των συμμετέχοντων, όσων έχουν δώσει δείγματα γραφής τουλάχιστον, θα είναι υψηλού επιπέδου, ακριβώς όπως του άρεσε!<br /><br />Μπα, τι βλέπω? Πινέλο τώρα? Ok, θα «ζωγραφίσουμε» σήμερα! Πού είχαμε μείνει... (οέο)... χμμ... φυσικά!<br /><br />... [μια υπόνοια γέλιου αρχίζει να ζωγραφίζεται στα χείλη]...<br /><br />«Στη σημερινή εποχή, μόνο τα μέσα που χρησιμοποιούνται αλλάζουν και η διάρκεια της κυριαρχίας. Και αυτό μπορεί εύκολα να εξηγήσει το γεγονός... ότι η κυριαρχία είναι εφήμερη και ότι η σημερινή εποχή είναι η εποχή της ψευδαίσθησης... όλοι νομίζουν ότι είναι κυρίαρχοι. Κυρίαρχοι στη ζωή τους στα πράγματά τους, στις αποφάσεις τους. Επειδή έχουμε απόλυτο (εδώ χωράει συζήτηση) έλεγχο πάνω στο κινητό μας, στους υπολογιστές μας κα στο αμάξι μας νομίζουμε ότι τα έχουμε όλα υπό έλεγχο, ότι τα εξουσιάζουμε.<br /><br />Μήπως αυτά μας έχουν στον έλεγχό τους? Μήπως δουλεύουμε εμείς γι’ αυτά και όχι αυτά για εμάς?»<br /><br />... (παύση αυτοθαυμασμού)... Για να μετρήσω τις λέξεις...<br /><br />– Είμαστε ok man!<br /><br />– Μάνα... τελείωσα την έκθεση... βάλε φαΐ! Ο Ματ μόλις τελείωσε την εργασία του στο μάθημα της έκθεσης με τίτλο: «Οι επιδράσεις της τεχνολογικής προόδου στην εξέλιξη των δομών ελέγχου της σύγχρονης αστικής κοινωνίας».<br /><br />– Δεν είναι έτοιμο ακόμα, ακούστηκε από το βάθος μια γυναικεία φωνή. Ωραία σκέφτηκε ο Ματ! Ώρα για παιχνίδι!<br /><br />Ως σαν την ευλύγιστη λυγαριά και καλπάζουσα αντιλόπη των άγριων και ηλιοκαμένων στεπών, έτσι κι εκείνος με το ένα χέρι κλείνει τον text editor και κάνει κλικ στο εικονίδιο του DOOM III και με το άλλο πετάει δυο μαξιλαράκια στην καρέκλα! Το τερπνόν μετά της ανέσεως!<br /><br />– Ηλίθια zombies θα πεθάνετε, αναφώνησε και έβγαλε το minigun! Το συναίσθημα της κυριαρχίας τον κατάκλυσε! Ήταν ο κυρίαρχος της αρένας! Ο κυρίαρχος!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114321072458201940?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Warpionhttp://www.blogger.com/profile/15252381916044090225noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1143189558337245292006-03-24T10:16:00.000+02:002006-03-24T10:39:18.350+02:00To burp or not to burp?<br /><br /><strong>Burp</strong>=<em> the act of expelling gas from the stomach through the mouth making an audible sound</em><br /><br />In some civilizations burping is concidered to be a necessary act of nobleness and satisfaction.While in others is concidered to be a sign of rudeness and absense of respect towards others-lack of manners.Culture can be a tricky thing!<br /><br />The ensemble of beliefs and practices that form a given culture function as a pervasive technology of control, a set of limits within which social behaviour must be contained, a repertoire of models to which individuals must conform... and the consequences for staying beyond them can be severe.<br /><br />The choice is yours!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114318955833724529?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>nev17http://www.blogger.com/profile/02959592480718431806noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1143130827098947052006-03-23T18:15:00.000+02:002006-03-23T18:20:27.110+02:00Ή αλλιώς... το αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει.<br />Μιας και μιλάω στον τοίχο.<br /><br />Αν και ο Dr. Warpion έπεσε για άλλη μια φορά θύμα της καλοστημένης απάτης του ιδιοκτήτη του οικοπέδου στις όχθες του Κηφισού, η λύση βρέθηκε.<br />Οι κοινότητα αναγεννήθηκε από τις στάχτες της και χωρίς πολλή σκέψη φώναξε ομόφωνα (!!!)<br />Αέρα! Βροχή! Πάμε! Πάνω τους και βλέπουμε.<br />Ραντεβού στα γήπεδα λοιπόν, όπου η ψυχή των Ελλήνων αναστε-νάζι.<br /><br />Θα σας πάρουμε σβάρνα ρεεεεεε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114313082709894705?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1143019650131436782006-03-22T11:27:00.000+02:002006-03-22T15:12:08.886+02:00<div style="float: right; margin-left: 10px; margin-bottom: 10px;"> <a href="http://www.flickr.com/photos/migan/115870442/" title="photo sharing"><img src="http://static.flickr.com/50/115870442_d6cc5b4502_m.jpg" alt="" style="border: solid 2px #000000;" /></a> <br /> <span style="font-size: 0.9em; margin-top: 0px;"> <a href="http://www.flickr.com/photos/migan/115870442/">Athina2004_photo</a> <br /> Originally uploaded by <a href="http://www.flickr.com/people/migan/">migan</a>. </span></div>Σε αυτό το σημείο, θα γίνει μια μικρή προσγείωση στο αεροδρόμειο της Πραγματικότητας.<br /><br />Τι έγινε βρε παιδιά και χάλασε το live feed του blog;<br />Ξέρει κανέις;<br /><br />Tο link είναι: http://glober06.blogspot.com/atom.xml<br /><br />αλλά πλέον βγάζει parse error, να ανησυχώ;<br /><br />Τέλος ανακαλύψατε το flickr;<br />Ωραίο έτσι;<br /><br />Η φωτό είναι από το συγκεκριμένο photo blog.<br clear="all" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114301965013143678?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>migahttp://www.blogger.com/profile/10181324187552957907noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1143019172785726312006-03-22T11:07:00.000+02:002006-03-22T11:19:32.803+02:00-Μωρό μου....<br /> Μετά από 3 χρόνια γάμου, είμαι πλέον σίγουρος ότι είσαι η κατάλληλη!!!<br /> Ετσι, νομίζω ότι ήρθε πλέον το πλήρωμα του χρόνου για να στο ζητήσω....<br /> Μωρό μου.... θα μου κάνεις ένα γιο;;;<br /><br />-Υο!!!<br /><br />Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα....<br /><br />Το πρόβλημα επικοινωνίας που αντιμετωπίζουν τα σύγχρονα ζευγάρια απασχολεί μυριάδες ψυχολόγους - και ενίοτε ψυχίατρους - επιστήμονες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη αυτού του πλανήτη. Επιπλέον απασχολεί τον κύριο Βαγγέλη τον φούρναρη, το Θάνο τον Ασκητή, τη θεία μου την Τούλα και εσχάτως εμένα (αφού έμαθα την παραπάνω διασκεδαστική και συνάμα τραγική ιστορία...)<br /><br />Και επειδή βαρύναμε πολύ, πάρτε και κάτι από Led Zeppelin, έτσι για να γουστάρουμε...<br /><br />Hey, girl, stop what you’re doin’!<br />Hey, girl, you’ll drive me to ruin.<br />I don’t know what it is that I like about you,<br />But I like it a lot.<br />Won’t let me hold you,<br />Let me feel your lovin’ charms.<br /><br />*<span style="font-weight: bold;">communication breakdown</span>,<br />It’s always the same,<br />I’m having a nervous breakdown,<br />Drive me insane!<br /><br />Hey, girl, I got something I think you ought to know.<br />Hey, babe, I wanna tell you that I love you so.<br />I wanna hold you in my arms, yeah!<br />I’m never gonna let you go,<br />’cause I like your charms.<br />* chorus<br />I want you to love me all night...<br />* chorus<br />I want you to love me all night<br />I want you to love me<br />I want you to love...yeah! I want you to love!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114301917278572631?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Diego Pavlato Maradonahttp://www.blogger.com/profile/01528102849684186224noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1143017656500271972006-03-22T10:45:00.000+02:002006-03-22T10:54:16.513+02:00Rap-απάζω το πινέλο μου<br />και συνεχίζω,<br />με ρίμες και τετράστιχα<br />τ' αυτιά σου βασανίζω.<br /><br />Δεν έχω τώρα άμεσα<br />κάτι για να σου γράψω<br />το λυρισμό μου μοναχά<br />πάω ν' αποτινάξω.<br /><br />Μέσα από αλληγορήματα<br />παρηγοριά να δώσω<br />μα και ιδέες στα μυαλά<br />αν θέλεις να καρφώσω.<br /><br />Μήπως?<br />κι αν όχι ?<br />Μα γιατί?<br />Βρε λες να λέει για μένα?<br />Ποιος είναι αυτός ο Warpion,<br />τι μου 'χει μαζεμένα.<br /><br />Υο! Yo soy triste pero no sé por qué..<br />Besos<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114301765650027197?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1142935191808418052006-03-21T11:44:00.000+02:002006-03-21T12:00:33.936+02:00Έκλεισε το τηλέφωνο και γύρισε γρήγορα στον αγαπημένο του τοίχο.<br />Άρπαξε με μια βιαστική κίνηση το σπρέι και άκουσε τη μπίλια να κουδουνίζει στο παγωμένο μέταλο.<br />ΚΑΠΟΙΟΣ είχε αδειάσει το σπρέι. ΚΑΠΟΙΟΣ το χρησιμοποίησε....<br />Τρομαγμένος γύρισε το κεφάλι του προς τα πίσω προς το βάθος του διαδρόμου...<br />Μια λεπτοκαμωμένη σκιά χανόταν στο φως που την περίμενε στο τέλος του διαδρόμου.<br />Κατάλαβε αμέσως ποιος ήταν αλλά θέλησε να επιβεβαιωθεί.<br />Με μια απότομη κίνηση του κεφαλιού προς την αντίθετη κατεύθυνση είδε μπροστά του τον "τοίχο".<br />Σήκωσε σιγά σιγά το βλέμα του προς τα κάτω, λες και γνώριζε τι θα αντίκρυζε.<br />Τώρα πλέον ήταν πιο πολύ και από σίγουρος, ήταν σιγουρότερος από πριν και πολύ περισσότερος. (? θέλει δουλειά ακόμη εδώ)<br />Ο Dr Warpion είχε βάλει τα δάκτυλά του!!!<br />Αυτός είχε πάρει το σπρέι και τα ξεφούρνισε όλα από την αρχή.<br />Και όχι από τους δεινόσαυρους κλπ., από πολύ πιο πριν....<br />Αυτός λοιπόν ήταν στο τηλέφωνο. Τον είχε ξεγελάσει.<br />Παρόλα αυτά δεν τον έννοιαξε καθόλου. Μάλλον το χάρηκε, γιατί πλέον γνώριζε. Γνώριζε ότι ο Warpion είχε ξυπνήσει και παρακολουθούσε. Άφησε βιαστικά το σπρέι σε μια γωνιά και δίπλα ένα πινέλο και ένα κουτί μπογιά.<br />Που ξέρεις, μπορεί κάποιος άλλος να πάρει πινέλο.<br /><br /><span class="postbody">Έκλεισε την πόρτα πίσω του και έφυγε για να γιορτάσει την παγκόσμια ημέρα ποίησης και ύπνου (σήμερα και τα δύο).<br />Και στο μυαλό του γύριζαν οι στίχοι του ποιητή:<br /><br />"Κι α' σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές<br />είναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη<br />δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή<br />γιατί είναι αμίλητη και προχωράει,<br />στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο<br />μνησιπήμων πόνος. </span>"<br /><br />Γ.Σεφέρης, "τελευταίος σταθμός"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114293519180841805?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1142854498500033242006-03-20T13:07:00.001+02:002006-03-23T10:15:56.766+02:00<p class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Μουαχαχαχαχα... το σατανικό γέλιο του Dr. Warpion (όπως του αρέσει να τον αποκαλούν στις ελεύθερες ώρες του) αντήχησε… σιωπηρά γιατί ήταν στη δουλειά... Το καταχθόνιο σχέδιό του είχε στεφθεί με επιτυχία... τα κατάφερε... ήταν ο πρώτος!</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Το τηλεφώνημα που έκοψε τη γραμμή του σπρέι την ώρα που γεννιόταν η ιστορία, κάθε άλλο παρά τυχαίο ήταν. Για πιο λόγο άλλωστε να συμβεί εκείνη ακριβώς τη στιγμή που η ιστορία θα γεννιόταν? Θα μπορούσε να γίνει 15 δευτερόλεπτα αργότερα ώστε να είχε γραφεί η πρώτη φράση, η θεμέλια εκείνη φράση που θα αποτελούσε την απαρχή της αφήγησης αυτής της απρόβλεπτης αλυσίδας γεγονότων που στο τέλος θα αποκαλούσαμε «ιστορία» (</span><span lang="EN-US" style="font-family:Arial;">la</span><span lang="EN-US" style="font-family:Arial;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Arial;">storia</span><span style="font-family:Arial;">). Αλλά όχι. Το τηλέφωνο χτύπησε. Σα μία καλοκουρδισμένη βόμβα, σαν το ψαλίδι της μοίρας, χτύπησε. Και έκοψε την αφήγηση. Ώστε να συνεχίσει το γράψιμο ο επόμενος... να ξεκινήσει την ιστορία ο επόμενος... γράφοντας την πρώτη αυτή φράση...</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Τελικά, η τηλεόραση είναι πολύ επιμορφωτικό μέσο. Δε μπορείς να φανταστείς πόσα μπορείς να μάθεις για τις υποκλοπές κοιτώντας τις συζητήσεις στα παράθυρα! Από ειδικούς τεχνικούς και άκρως καταρτισμένους καθηγητές πανεπιστημίου (ναι ξέρετε για ποιον μιλάω) μέχρι και εκπροσώπους εταιριών που βγαίνουν σε εκπομπές και κάνουν τη δουλειά για σας βρίσκεις. Δεν ήταν δύσκολο λοιπόν, για κάποιον με τη δική μου σατανική ευφυΐα, να δαμάσει αυτή την απλόχερα προσφερόμενη γνώση και να τη χρησιμοποιήσει για να πετύχει τους... μουαχαχαχαχαχα... «κάκιστους» σκοπούς του [σχεδόν αντανακλαστικά, το μικρό δάκτυλο τοποθετείται συνεστραμμένο μπροστά από το στόμα!].</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Ναι φίλε </span><span lang="EN-US" style="font-family:Arial;">Glober</span><span style="font-family:Arial;">. Υπήρξες θύμα υποκλοπής... τρελής υποκλοπής... διανοητικής υποκλοπής! Η γνώση είναι δύναμη... και εγώ ήξερα... ήξερα από πριν τα σχέδιά σου για τη δημιουργία αυτής της ιστορίας. Και ήμουν προετοιμασμένος. Με ένα άριστα εκτελεσμένο σχέδιο ακριβείας, έβαλα το τηλέφωνό σου να χτυπήσει, ακριβώς τη στιγμή που ξεκίναγες... ώστε να μην προλάβεις να αρχίσεις, να μην προλάβεις να γράψεις την πρώτη εκείνη φράση που θα σε όριζε ως «πρώτο μολύβι», ως αρχιδημιουργό, ως πατέρα αυτής της ιστορίας... Ναι... εγώ θα αρχίσω αυτήν την ιστορία... το σατανικό γέλιο του Dr. Warpion αντήχησε… σιωπηρά! Τα κατάφερε... ήταν ο πρώτος!</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">... ... (παύση αυτο-ικανοποίησης) ... ...</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;"> Και μετά την παύση, stretching στα δάχτυλα και ... πού είναι το σπρέι? Οέο? Ά... να το! [Μονόπατο γελάκι στο στόμα, ίσα ίσα να φανεί το χρυσό δόντι, το οποίο γυαλίζει, παρεμπιπτόντως!]<br /></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Και ιδού η απαρχή!</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Μια φορά κι ένα... (και φυσικά δε θα ακλουθήσουμε την κοινή λογική, τη λογική του κοινού νου)... κι ένα εκατομμύριο χρόνια πριν, η γη ήταν ένα απέραντο τροπικό δάσος. Παντού κυριαρχούσε ο νόμος του ισχυρού. Μόνο ο πιο έξυπνος, γρήγορος, τολμηρός και θαρραλέος επιβίωνε και πετύχανε τους σκοπούς του. Αν και από τότε περάσαν πολλά χρόνια, <span style=""> </span>φάνηκε </span><span style="font-family:Arial;">ότι </span><span style="font-family:Arial;">ακόμα και σήμερα το ίδιο ισχύει, ίδιο και απαράλλαχτο... ... τα κατάφερε... ήταν ο πρώτος... ήταν ο σύγχρονος κυριάρχος του δάσους... ή καλύτερα του τοίχου, του τοίχου του κόσμου!</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Στη σημερινή εποχή, μόνο τα μέσα που χρησιμοποιούνται αλλάζουν και η διάρκεια της κυριαρχίας. Και αυτό μπορεί εύκολα να εξηγήσει το γεγονός... (εχμμμ... μήπως πρέπει να δουλέψουμε και λίγο ;))...</span></p><p class="MsoNormal"><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114285449850003324?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Warpionhttp://www.blogger.com/profile/15252381916044090225noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1142688329493354832006-03-18T15:15:00.000+02:002006-03-18T15:25:29.513+02:00Ηταν ένα ηλιόλουστο πρωινό σαββάτου σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο του κόσμου, όταν αποφάσισε να αρχίσει μια ιστορία.<br />Είχε διαπιστώσει ότι η ζωή έχει ενδιαφέρον μόνο αν δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει.<br />Αυτό το κρατούσε στην αρχή μυστικό αλλά τελικά αποφάσισε να το εκμυστηρευτεί στον αγαπημένο του τοίχο. Έτσι θα το μάθαιναν όλοι και -που ξέρεις- θα πρόσθεταν κι αυτοί το δικό τους ενδιαφέρον.<br />Αποφάσισε λοιπόν να ξεκινήσει ένα παιχίδι, ένα παιχνίδι σαν αυτά που παίζει η ζωή, στα οποία στην αρχή έχεις τον έλεγχο αλλά ποτέ δεν ξέρεις που θα βγει.<br />Ξεκίνησε λοιπόν μια ιστορία μια ιστορία γεμάτη εκπλήξεις, γεμάτη ανατροπές χωρίς διαιτητές και πέναλτυ. Εξάλλου στον πόλεμο και στο γράψιμο όλα επιτρέπονται και στις ιστορίες όλα γίνονται. Όπως και στη ζωή, γιατί και οι ιστορίες από τη ζωή είναι βγαλμένες που λέει και η θεία μου.<br />Και έκει που άρχισε να γράφει... στο, "μια φορά κι ένα..." ΧΤΥΠΗΣΕ το τηλέφωνο!<br />Έτρεξε να το σηκώσει, να δει τι έπαθε και άφησε την ιστορία στη μέση. Στη αρχή μάλλον.<br />Αλλά θα ξανάρθει....<br />Άφησε όμως το σπρέυ ανοιχτό σε μια γωνιά, μήπως θέλει κανείς να συνεχίσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114268832949335483?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1142425630713420652006-03-15T13:11:00.000+02:002006-03-15T14:27:10.730+02:00Εναλλακτικός τίτλος:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ΑΠΕΡΓΙΑ, MALL και η λύση στο πρόβλημα της χωματερής....</span><br /><br /><br />ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ!!!<br />Σε αυτό το πνεύμα και η σημερινή μου δημοσίευση...<br /><br />Σε μία κολώνα στην παραλία της Θεσσαλονίκης, στο ύψος της Πλατείας Αριστοτέλους...<br />(Ίσως η ομορφότερη πλατεία στην Ελλάδα. Δημιουργήθηκε στα πλαίσια του σχεδίου του Βενιζέλου για την αναδόμηση της πόλης, μετά τη μεγάλη πυρκαγιά το 19τόσο ...<br />Ο Βενιζέλος έχασε - όπως έχασε - έφυγε και τα υπόλοιπα - όλα - είναι λίγο πολύ γνωστά...<br />Και δεν έχει γίνει και το Μετρό της Θεσσαλονίκης ακόμα...!)<br /><br />Λοιπόν... Λαϊκή (αναρχική) Σοφία:<br /><br />ΔΕ ΘΕΛΩ ΔΟΥΛΕΙΑ,<br />ΔΕ ΘΕΛΩ ΦΑΓΗΤΟ ΣΤΟ ΠΙΑΤΟ.<br />ΘΕΛΩ ΜΟΝΑΧΑ ΘΑΛΑΣΣΑ<br />ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΣΤΟΝ ΠΑΤΟ!!!<br /><br />Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δε συμφωνώ με αυτή την άποψη....<br />Δεν έγινα αντι-εξουσιαστής στα γεράματα....<br /><br />Α, χθες πήγα στο MALL.<br />Δεν ήθελα να πάω, με πήγε εκεί μια φίλη, μιας και είχε μια συνέντευξη για δουλειά σε επιχείρηση στο Manhattan της Αθήνας, το ΟΤΕ - ring...<br />Πήρα την Αττική Οδό(2,7 ευρώ), βγήκα στο ΟΤΕ - ring, ακολούθησα τα βελάκια, μπήκα στο πάρκινγκ (3 ευρώ) μιας και μπάτσοι έγραφαν ότι αμάξι είχε τολμήσει ο ιδιοκτήτης του να μην το παρκάρει στις υπερπολυτελείς εγκαταστάσεις στάθμευσης του MALL (η αλήθεια είναι ότι αυτά τα αμάξια δεν παρενοχλούσαν και ιδιαίτερα την κίνηση στο συγκεκριμένο σημείο - σε σχέση με άλλα που συνάντησα κατά μήκος της διαδρομής - αλλά πάντως σίγουρα κάποιον - ιδιοκτητη/διευθυντή/στέλεχος του Mall - παρενοχλούσαν...)<br />έκατσα σε ένα καφέ και ήπια έναν καπουτσίνο (4,3 ευρώ).<br /><br />Χωρίς να είμαι ιδιαίτερα δυνατός στους υπολογισμούς - εγώ ένας ταπεινός ποδοσφαιριστής είμαι εξάλλου - το άθροισμα πρέπει να είναι 10 ευρώ.<br />Για λόγους απλότητας δεν περιλαμβάνω κόστος βενζίνης.<br />Και εννοείται ότι την (ανεπανάληπτη) εμπειρία του MALL πρέπει να τη ζήσεις ολοκληρωτικά...<br />Εξού και το αμάξι (αντί για την ορθοστασία του τρένου), η Αττική Οδός (αντί για την κίνηση της Κηφισίας) και το πάρκινγκ (αντί για το ρίσκο της κλήσης).<br /><br />10 Ευρώ για ένα καπουτσίνο!!!<br />Αλλά τα άξιζε πραγματικά!!!<br />Είναι όλα τόόόοοοοοοοοοοσο όμορφα εκεί!!!<br />Τόόόοοοοοοοοοοοοοοοοοοοσο αληθινά!!!<br />Μου ήρθε λοιπόν - ως αναλαμπή - μια απίστευτη ιδέα...<br />Βρήκα τη λύση για το πρόβλημα της χωματερής (Χ.Υ.Τ.Α. chic) της Αττικής!!!<br />Προτείνω να γίνει στο Μαρούσι και συγκεκριμένα στο ΜΑLL και στην ευρύτερη περιοχή του OTE - ring!!!<br />Ούτως ή άλλως, ΟΛΑ ΤΑ ΣΚΑΤΑ ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΕΜΕΝΑ...<br />ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΞΟΥΝ;;;<br /><br />Το σουρεαλιστικό είναι ότι κανά 10λεπτάκι αφού έκατσα για καφέ, μπήκαν στο χώρο διαδηλωτές με ντουντούκες και πανό!!!<br />Και δε με άφησαν να απολαύσω την εμπειρία του MALL ολοκληρωμένα!!!<br />Γι΄αυτό ίσως μου βγαίνει και λίγη κακία σήμερα....<br /><br />Και αν είστε από αυτούς που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια....<br /><br /><br /><br />ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ!!!<br /><br /><br /><br />Εγώ πάντως δεν ξαναπάω..................<br />Συνοικιακό μαγαζάκι σ΄αγαπάω................ (τρις)<br /><br /><br /><br /><br />ERNESTO CHE PAVLARA<br /><br /><br /><br /><br />Υ.Γ. Ο καλύτερος τρόπος - κατά τη γνώμη μου - να χρησιμοποιήσεις τα σκουπίδια είναι η ανακύκλωση (γιατί υπάρχει και η τέχνη - ‘Οι όμορφες πολυεθνικές όμορφα καίγονται!‘).<br />Κατά την ανακύκλωση των απορριμάτων, συγκεντρώνεις τα απορρίμματα, ξεχωρίζεις τα ανακυκλώσιμα από τα άχρηστα, πετάς τα άχρηστα, πολτοποιείς τα χρήσιμα και ξαναδίνεις το σχήμα που θες σε αυτά.<br />Τα μετατρέπεις από σκουπίδια σε κάτι χρήσιμο!<br />Εφαρμόστε στον τρόπο λειτουργίας αλλά και στο αξιακό σύστημα των σύγχρονων μεγάλων επιχειρήσεων.<br />Γι΄αυτούς που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια.......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114242563071342065?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Diego Pavlato Maradonahttp://www.blogger.com/profile/01528102849684186224noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1142404654673566672006-03-15T08:36:00.000+02:002006-03-15T08:48:10.523+02:00<p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη; Ρώτησε μια φορά ο ποιητής. Είναι μια δύσκολη ερώτηση, με απάντηση ακόμα πιο δύσκολη. Ακόμα και αυτοί που έχουν την απάντηση δύσκολα τη δίνουν.</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Είναι όμως σε όλους γνωστό, σε όσους ξέρουν, σε όσους δεν ξέρουν αλλά και στους ενδιάμεσους το συμπέρασμα του ποιητή:</span><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p> <p style="font-style: italic;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">A man will rise</span></p> <p style="font-style: italic;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">A man will fall<o:p></o:p></span></p> <p style="font-style: italic;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">From the sheer face of love<o:p></o:p></span></p> <p style="font-style: italic;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">like a fly from a wall.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"><span style="font-style: italic;">It's no secret at all.</span><o:p></o:p></span></p> <div style="text-align: left;"> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"><span style="font-size:85%;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;U2-The Fly</span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal">Άντε καταστραφείτε και θα σας δούμε μετά. </p> <p class="MsoNormal">Διότι Εκεί είναι η ουσία, Εκεί στην αμαρτία.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-size:78%;" >&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<span style="" lang="EN-GB">gm</span><span style="">π</span><span style="" lang="EN-GB">a</span><span style="" lang="EN-GB"> </span><span style="">βστ</span></span><br /></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114240465467356667?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>migahttp://www.blogger.com/profile/10181324187552957907noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1142294039490836462006-03-14T01:37:00.000+02:002006-03-14T01:57:15.796+02:00Στην αρχή χάρηκα. <br />Νόμισα πως τα μαλλιά μου ξανάρχισαν να ξανθαίνουν και να γίνονται όπως ήταν πριν τον βροχερο και ανήλιαγο (έτσι το λένε;) χρόνο στην Αγγλία. <br />Δεν με απασχόλησε το γιατί, μπορεί να φταίει το νερό της περιοχής που είναι γεμάτο άλατα, ο ήλιος που είναι άπλετος εδώ, τα χημικά των σαμπουαν...<br /><br />Καποια μερα, ένα μήνα μετα, την ξανασυνάντησα. <br />Είχε ένα απροσδιόριστο χρώμα, για την ακρίβεια είχε πολλά χρώματα κατά μήκος. <br />Ήθελα όμως να ελπίζω ακόμα. <br /><br />Πριν λίγες μέρες συνάντησα την αδερφή της. <br />Είχε κι αυτή το ίδιο, απροσδιόριστο χρώμα, αλλά κάπως πιο ανοιχτό. <br />Από τότε κάθε βράδυ την αναζητώ. Κάποιες φορές δεν την βρίσκω, κάποιες άλλες όμως νομίζω ότι συναντώ περισσότερες από μια-δύο.<br /><br />Πρέπει να το πάρω αποφαση...<br />Μάλλον δεν θα γίνω (φυσική) ξανθια.<br /><br />ΥΓ1: Δεν θέλω σχόλια του τύπου "οι γκρίζες τρίχες είναι γοητεία". Αυτά είναι τρίχες (για τις γυναίκες).<br /><br />ΥΓ2: Έχω αρχίσει να καταλαβαίνω γιατί όλες βάφουν τα μαλλιά τους, οι περισσότερες ξανθα. Είναι το τέλειο καμουφλαζ... <br /><br />ΥΓ3: Την επόμενη φορά που θα με δείτε μπορεί και να μην με αναγνωρίσετε. Ίσως τελικά να γίνω (?) ξανθια... :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114229403949083646?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>kloklohttp://www.blogger.com/profile/07097451747384130824noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1142001484554549892006-03-10T16:36:00.000+02:002006-03-10T16:38:04.556+02:00Και τώρα μια ερώτηση για έξυπν(απαιδ)άκια. Πώς λέγεται το τραγούδι corazon που παίζει ο best ολην ώραν.<br />Ρωτώ σας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114200148455454989?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1142001265658883822006-03-10T16:31:00.000+02:002006-03-10T16:34:25.680+02:00Άλλη μια βδομαδα τελειώνει.<br />Ε, και?<br />Τι καταλάβατε?<br />Εγώ το μόνο που κατάλαβα είναι πολύ τρέξιμο, λίγη έμπνευση και ευτυχώς αρκετές (μικρές όμως) στιγμές χαλάρωσης.<br />Τελικά έχω αρχίσει και προβληματίζομαι. Για μια ακόμη φορά είναι η αλήθεια.<br />Τρέχουμε, τρέχουμε, τρέχουμε... γιατί.<br />Μήπως να καθήσουμε σε ένα παγκάκι και να βλέπουμε τα τρένα να περνάνε?<br />Ρωτάω εγώ τώρα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114200126565888382?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1141937429586454832006-03-09T22:49:00.000+02:002006-03-09T22:50:29.600+02:00"...Τώρα που τα πολυβόλα ξαναρχίσαν.<br />Τώρα που ο Μπράουν, ο Φίσερ κι ο Κράφτ<br />φτιάχνουν έξυπνα όπλα κι όχι τανκς.<br />Τώρα που ο Τσε έμεινε μόνος.<br /><br />Τώρα που τα εμβατήρια που μας μαθαίνουν<br />είναι τηλεοπτικές σκυλοτροφές.<br />Τώρα που τον νέγρο Τζο τον ήρωα και<br />Κουλοχέρη<br />τον ξαναστέλνουν στη Γιουγκοσλαβία,<br />το Αφγανιστάν<br />και στο Ιράκ για το δεύτερο χέρι.<br /><br />Τώρα που ο μικρός καφενές έγινε<br />"Τουριστικά Είδη".<br />Τώρα που τα πουλιά τα βρίσκει ο Χάρος<br />στο πετρέλαιο και όχι στο φτερό.<br />Τώρα που ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΟΚ και ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ.<br />Τώρα που το ακκορντεόν σωπαίνει για<br />να περάσει ο φασισμός.<br /><br />Τώρα που ο Κουταλιανός μασάει τσίχλα<br />γιατί τα ρίχνει στη Μπάρμπη.<br />Τώρα που σε ψάχνουμε στα λαμπρά<br />σφαγεία των δρόμων.<br /><br />Τώρα που όλα σε θυμίζουν απλά κι<br />αγαπημένα...<br /><br />ΤΩΡΑ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙΣ ΠΙΟ ΠΟΛΥ<br /><br />Ο Βασιλάκος σου,<br />Βασίλης Παπακωνσταντίνου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114193742958645483?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>kloklohttp://www.blogger.com/profile/07097451747384130824noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1141735360400945442006-03-07T14:39:00.000+02:002006-03-07T14:42:40.413+02:00Την Παρασκευή πήγα στο De La Guárda...<br /> Τέλειο! - Τέλειο! - Τέλειο!<br /> Κατάλαβα γιατί το λένε: Το σόου που πέφτει από τον ουρανό...<br /> Όχι γιατί οι τύποι αιωρούνται από πάνω σου...<br /> Αλλά γιατί το σόου αυτό έπεσε πραγματικά από τον ουρανό...<br /> Δεν έχει καμία σχέση με οτιδήποτε έχετε δει μέχρι τώρα......!!!<br /> Ό,τι πιο δυνατό έχω δει ποτέ!!!<br /> (Ναι Γιώργο! Είναι πιο δυνατό και από τον Πετρέλη να τραγουδάει 'Χτύπα κι άλλο! Κι άλλο! Κι άλλο!)<br /><br /> Καμιά 15αριά χορευτές τρέχουνε, πηδάνε, τραγουδάνε, φωνάζουνε, χορεύουνε, ηθοποιούνε, χτυπάνε τύμπανα, καταβρέχονται από ουράνιες ντουζιέρες, σε καταβρέχουνε, αιωρούνται από πάνω σου, περνάνε ανάμεσα σου σπρώχνοντας σε με αυθάδεια, σε πιάνουν, σε φιλάνε, σε ακουμπάνε, σε σηκώνουν στον αέρα (είσαι όρθιος, σε ένα χώρο που περιτριγυρίζεται από μαύρες κουρτίνες και αυτοί κινούνται από πάνω σου, από κάτω σου, γύρω σου και ανάμεσα σου)<br /> Κάτι ανάμεσα σε θεατρικό, τσίρκο, ροκ συναυλία, ρεηβ πάρτυ και μουσικό δρώμενο...<br /> ΦΑ - ΝΤΑ - ΣΤΙ - ΚΟ!<br /> Ξεσηκωτικό όσο δεν πάει και πρωτότυπο όσο τίποτε...<br /> A, και μετά το τέλος του σόου, το πάρτυ συνεχίζεται απ' έξω, με δυνατή μουσική, χορό, ποτά κλπ... Στο industrial περιβάλλον ενός υπόστεγου στο πρώην Δυτικό Αεροδρόμιο- νομίζω ήταν το γήπεδο μπάσκετ στους Ολυμπιακούς...)<br /> Στο κοινό θα δείτε μοντέλα (Πετάει η Τουτουνζή; Πετάει! Πετάει!), ηθοποιούς, σταρλετίτσες (Που 'ναι η Λίνα; Οεο;) και χορευτές και, κυρίως, τις πιο ενδιαφέρουσες φατσούλες της πόλης...<br /><br /> Για άλλη μία γνώμη...<br /><br /> <a href="http://www.contra.gr/Life/Lifestyle/113992.html" target="_blank" onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)">http://www.contra.gr/Life<wbr>/Lifestyle/113992.html</a><br /><br /> Ραντεβού κάτω από τη ντουσιέρα................!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114173536040094544?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Diego Pavlato Maradonahttp://www.blogger.com/profile/01528102849684186224noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1141381349406937692006-03-03T12:20:00.000+02:002006-03-03T12:22:29.416+02:00Καθαρά Δευτέρα προ των πυλών και με απέραντη φιλοσοφική διάθεση αναπαράγω ένα τσιτάτο από τη LiFo της Πέμπτης:<br /><br /> 'Ο μεζές <span style="font-weight: bold;">καταργεί τη φτώχεια</span> και υμνεί την <span style="font-weight: bold;">αφθονία των ταπεινών πραγμάτων</span>.<br /> <span style="font-weight: bold;">Το βαθύτερο νόημα της θνητής ύπαρξης.</span><br /> Τη ζαλίζεις και με λίγη <span style="font-weight: bold;">ρακή</span> από πάνω και ξεχνιέται να σου τρίξει τα δόντια,<br /> να ανοίξει το ασκί με τα <span style="font-weight: bold;">προβλήματα</span> και τις ανεπάρκειες.<br /> Η ζωή όταν ξέρει να λέει μόνο <span style="font-weight: bold;">ΝΑΙ!</span>'<br /><br /> Και για όσους σκέφτονται 'τι μαλακίες γράφει πάλι ο Παύλος',<br /> δείτε το σα μια καλή δικαιολογία για το ξεκοίλιασμα με τα μεζεδάκια της Δευτέρας...<br /> Γιατί και το ξεκοίλιασμα εστί φιλοσοφείν...<br /><br /> ΚΑΛΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΠΑΙΔΑΚΙΑ...............!!!!!!! <div id="mb_0"><wbr></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114138134940693769?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Diego Pavlato Maradonahttp://www.blogger.com/profile/01528102849684186224noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1141236433222926372006-03-01T20:05:00.000+02:002006-03-01T20:07:13.240+02:00Εδω και η δική μου συνεισφορά στην πολύ ωραία κουβέντα που ανοίξαμε...<br /><br />"The price of anything is the amount of life you exchange for it."<br />Henry David Thoreau<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114123643322292637?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>kloklohttp://www.blogger.com/profile/07097451747384130824noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1141209152237180812006-03-01T12:08:00.000+02:002006-03-01T12:39:06.186+02:00Κλέβω έμπνευση από τον Παύλο από τον Θοδωρή, απ' όποιον τέλως πάντων έγραψε το κείμενο (που είναι το κείμενο ε?ο!)<br />Απλά γιατί το θέμα του <span style="font-weight: bold;">στόχου </span>και της <span style="font-weight: bold;">σημασίας </span>του με έχει απασχολήσει.<br /><br />Όλοι λοιπόν έχουμε όνειρα και όσο και να προσπαθούμε να τα καταπιέσουμε να τα λησμονήσουμε αυτά μας βρίσκουν στις δύσκολες ώρες (βλ. ύπνος) και μας έρχονται ωραία και καλά και μας θυμίζουν την ύπαρξή τους.<br /><p>Όλοι βάζουμε στόχους... κάθε Γενάρη, για τη χρονιά που έρχεται κάθε Σεπτέμβρη για το χειμώνα που θα βρούμε μπροστά μας, κάθε Κυριακή βράδυ για τη διαβολοβδομάδα που μας περιμένει, κάθε πρωί που ξεκινάμε για δουλειά ή για ψώνια.<br />Και κάθε φορά κάνουμε απολογισμό στο τέλος και βλέπουμε τι βγήκε ή τι βγάλαμε, τι έτυχε ή τι πετύχαμε.<br />Ταυτόχρονα βλέπουμε τι δεν προλάβαμε, τι είχαμε, τι χάσαμε... (στο λέω σε ξεχάσαμε που λέει και γνωστή αδοιός που μου διαφεύγει).<br />Το αποτέλεσμα: Άλλοτε στενοχωριώμαστε που δεν έγιναν όλα <i style="color: rgb(204, 0, 0);">όπως έπρεπε</i>, απορρίπτουμε και αποδοκιμάζουμε αυτά που <i style="color: rgb(204, 0, 0);">δεν κάθησαν</i> και καμαρώνουμε προσωρινά για αυτά <i style="color: rgb(204, 0, 0);">που πετύχαμε</i>.<br /><br />Το άλλο πρωί; Άλλοι στόχοι, άλλες φιλοδοξίες, άλλοι προορισμοί, άλλα όνειρα. Άλλος μπαίνει στο ταξίδι και όπου βγει, άλλος κάθεται σε ένα τραπέζι με την ευτυχία του και τα πίνει για να ξεχαστεί.<br /><br /><br />Και που είναι η λύση; Ε;<br /><br />Σοφοί οι αρχαίοι Έλληνες... κάπου ανάμεσα. <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Μέτρο</span>!<br /><br />Βάλε στόχους, κάνε τα όνειρα που θες και μην τα αφήνεις για όλους. Όλοι μπορούμε να ονειρευόμαστε και όλοι μπορούμε να το περιμένουμε να ρθει. Όλοι μπορούμε να μπούμε στο ταξίδι και να απολαμβάνουμε το δικαίωμα να μείνουμε πίσω.<br /><br />Για να χαιρετίσουμε την Αλεξάνδρεια που φεύγει και να περιμένουμε το επόμενο ταξίδι.<br /><br />Νέοι στόχοι, νέα όνειρα, νέα <b><i>Ευτυχία </i></b>....<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255); font-style: italic; font-weight: bold;">Γιατί ευτυχία είναι ... το να περιμένει να 'ρθει.</span><br /><br /></p><p><br />Και επειδή σίγουρα ο <span style="font-weight: bold; font-style: italic;"><a href="http://cavafis.compupress.gr/index3.htm">Καβάφης</a> </span>τα λέει καλύτερα...<br /><br /><br /><i><br />Σάν έξαφνα,ώρα μεσάνυχτ',ακουσθεί<br />αόρατος θίασος να περνά<br />με μουσικές εξαίσιες, με φωνές-<br />την τύχη σου που ενδίδει πια,<br />τα έργα σου που απέτυχαν,<br />τα σχέδια της ζωής σου που βγήκαν όλα πλάνες,<br />μη ανοφέλετα θρηνήσεις.<br />Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,<br />αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.<br /><br /></i></p><p><i>Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν<br />ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου<br />μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.<br />Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,<br />σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,<br />πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,<br />κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι<br />με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,<br />ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,<br />τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,<br />κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.<br /><br /></i><br /><br />Glober</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114120915223718081?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1141120869990214882006-02-28T11:57:00.000+02:002006-02-28T12:01:10.000+02:00Χτες πήγα θέατρο.<br />Είδα μια πολύ ιδιαίτερη παράσταση που τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.<br /><b>Sorry, sold out!</b> λέγεται και παίζει στο "Θέατρο της Ανοιξης".<br />Δεν θα πω πολλά για να πάτε.<br />Δίνω link:<br /><a href="http://www.melodia.gr/4dcgi/_w_articles_mel1_11_25/02/2006_140367">Sorry, sold out!</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114112086999021488?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1141013760825324302006-02-27T06:13:00.000+02:002006-02-27T06:16:00.836+02:00Κάποιος μου είπε ότι ο Glober έφτιαξε μια καταπληκτική συνταγή: "κρασάτο μοσχάρι μπύρας".<br />Κρίμα είναι να την κρατάς μόνο για σένα... :)<br /><br />ΥΓ: Στις πόσες μπουκιές σε πιάνει το αλκοτέστ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114101376082532430?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>kloklohttp://www.blogger.com/profile/07097451747384130824noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1140461598000689552006-02-20T20:44:00.000+02:002006-02-22T18:45:33.806+02:00Μετά από μια σύντομη απουσία είμαι και πάλι κοντά σας. Κουράστηκα λίγο αυτές τις μέρες αλλά πάλι καλά. Jusque ici tout va bien...<br /><br />Για προβληματισμό και μόνο παραθέτω ένα μειλ που μου ήρθε πρόσφατα και μου άρεσε...<br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,102,255); FONT-STYLE: italic">Στα 1978, ο Μάνος Χατζιδάκις έλεγε:</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,102,255); FONT-STYLE: italic">«Η Αθήνα είναι άσχημη πόλις, γιατί την κατοικούν άσχημοι πολίτες, χωρίς παιδεία, χωρίς ντροπή, χωρίς ευθύνη, χωρίς ευαισθησία, συγκεντρωμένοι απ' όλη την Ελλάδα. Αγέλη ανιάτων με πρόχειρα επαγγέλματα, οδηγοί λεωφορείων και ταξί, που βρίζουν, φτύνουν και χτυπούν, χονδρέμποροι με σαπισμένα τρόφιμα, πόρνες με στόχους καλλιτεχνικούς, κι όλα να καταλήγουν σ' ένα σπάσιμο χιλιάδων πιάτων στα πόδια ενός βραχνού ινδάλματος... Η Αθήνα αυτή δεν έχει γιατρειά. Μονάχα σαν χαθεί, μπορεί να ξαναγεννηθεί».</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,102,255); FONT-STYLE: italic">Διαβάστε το σχετικό άρθρο στο </span><br /><span style="COLOR: rgb(51,102,255); FONT-STYLE: italic"><a href="http://www.topontiki.gr/Pontiki/index.php?option=com_content&task=view&amp;id=263&Itemid=48">ποντίκι</a></span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,102,255); FONT-STYLE: italic">Σχόλια ευπρόσδεκτα,</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,102,255); FONT-STYLE: italic">Μιχάλης<br /><br /></span><span style="COLOR: rgb(51,102,255)"><span style="COLOR: rgb(51,0,51)">Αυτά που λέτε.</span></span><span style="COLOR: rgb(51,102,255); FONT-STYLE: italic"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-114046159800068955?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1139917218822197302006-02-14T12:35:00.000+02:002006-02-14T13:40:18.833+02:00Ουφ! Τι μέρα και η σημερινή! Από το πρωί νιώθω ένα φτερούγισμα στα μέσα μου!!!<br /><br />Με δεδομένη, λοιπόν, τη συγκινησιακή φόρτιση της ημέρας (του Αγίου Βαλεντίνου) θέλω να προσφέρω μια συμβουλή σε όλους τους μοναχικοί τύποι εκεί έξω..........<br />Σε όλους όσοι δε γιορτάζουν σήμερα.........<br />Σε όλους όσοι δε γιορτάζουνε ποτέ.........<br /><br />Καλή η μαλακία, αλλά με το sex γνωρίζεις και κόσμο!<br /><br />(Δε το ΄χω δει σε τοίχο, μια ξανθούλα φίλη μου μου το είχε πει...<br />Για το τηλέφωνο της δέχομαι προσφορές... θα πλειοδοτήσω στη μεγαλύτερη!)<br /><br />Άντε, και του χρόνου διπλοί............!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-113991721882219730?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Diego Pavlato Maradonahttp://www.blogger.com/profile/01528102849684186224noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1139875292413530692006-02-14T01:51:00.000+02:002006-02-14T02:01:32.423+02:00Καλώς με!<br />Είναι η πρώτη μου φορά σε blog και εχω λίγο τρακ...<br /><br />Μια και αυτή τη στιγμή περιμένω με πολύ ανυπομονησία να φτάσει το καινούριο-μεταχειρισμένο πιάνο μου, <a href="http://sodaorat2.free.fr/varfra.html">εδώ</a> μπορούν οι φίλοι του πιάνου και του Amelie να βρουν μερικά από τα κομμάτια της ταινίας.<br /><br />Πράγμα που μου θυμίζει να δω το "<a href="http://www.imdb.com/title/tt0381681/">Before sunset</a>" που είναι γυρισμένο στο Παρισάκι...<br /><br /><span style="text-decoration: underline;"></span><a href="http://sodaorat2.free.fr/varfra.html"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-113987529241353069?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>kloklohttp://www.blogger.com/profile/07097451747384130824noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1139790879338311052006-02-13T02:30:00.000+02:002006-02-13T02:36:51.786+02:00Αυτό το σ/κ δικαιούμαι πριμ παραγωγικότητας.<br />Τέλειωσα το άρθρο, έφτιαξα την παρουσίαση δευτέρας και τρίτης, τις σημειώσεις για το μάθημα. Μια παρουσίαση στο μπαμ. Είδα και 2 ταινίες (το eurotrip πολύ καλό, thanx bourito, το kaosu μέτριο). Έκανα και το μαθηματάκι μου. Ήπια και τα ποτά και τους καφέδες μου. Κοιμήθηκα μεσημέρι μετα από πολύ καιρό.<br /><br />Και για τη βδομάδα που πέρασε δικαιούμαι δώρο πάσχα από τώρα.<br />Soul, blog, συναντήσεις... χαμός.<br /><br />"Κι όχι αδερφές κατσάμπα να παιρνά η ζωή μας τσάμπα."<br /><br />Μπα. Καλώς την κλοκλό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-113979087933831105?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1139649603862634412006-02-11T11:14:00.001+02:002006-02-11T11:20:03.863+02:00Ο καθηγητής ξέρει πολλά.<br />Για όσους σας ξαναπούν ότι ο καθηγητής λέει μπαρούφες και δεν μπορούν να μας κλέψουν το λογισμικό μέσα από το ανθρώπινο υλικό μας μόνο και μόνο με το άγγιγμα σας προτείνω αυτό:<br /><br /><a href="http://www.channelregister.co.uk/2005/03/23/human_area_network/"><br />Ιαπωνική εταιρία ανακάλυψε τρόπο μετάδοσης δεδομένων μέσω του ανθρώπινου σώματος.<br /></a><br />Βάζω προφυλακτικά στα δάχτυλα και τα παίζω, μην κολήσω κανένα ιό, που έλεγε και ο Τζιμάκος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-113964960386263441?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22236574.post-1139561040885256382006-02-10T10:38:00.000+02:002006-02-10T10:44:00.893+02:00Αυτό το blog φτιάχτηκε για να φτιαχτεί. Δεν μπορώ να φανταστώ πως θα πάει αλλά θέλω να γίνει ο τοίχος που θα γράφουμε ότι θέλουμε. Που ξέρεις μπορεί να φανεί χρήσιμος σε όλους μας.<br /><br /><br />Ξεκινάω με κάτι που είδα χτες γραμμένο έξω από το πάντειο:<br />"Πρόσεχε γιατί οι τοίχοι έχουν αυτιά,<br />και τα αυτιά σου τοίχους."<br /><br />Γι' αυτό θα μας παρακαλέσω να γράψουμε και να διαβάσουμε με ανοιχτά μάτια, αυτιά και μυαλά.<br /><br />Δικός σας,<br />που είχε πει και ο Πρόεδρος κάποτε...<br />glober06<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22236574-113956104088525638?l=glober06.blogspot.com' alt='' /></div>Globernoreply@blogger.com0