Ο τοίχος του κόσμου

Requiem for a dream

Να ξεκινήσω από τα βασικά: έχω μνήμη χρυσόψαρου. Ότι βλέπω/ακούω/διαβάζω τώρα τελευταία μένει στον εγκέφαλό μου για 1 ώρα το πολύ. Το είχα το προβληματάκι από παλιά (πχ Ιστορία δεινοπαθούσα να μάθω απ'έξω ονόματα/ημερομηνίες κτλ) αλλά όχι τόσο έντονο. Με τα ανέκδοτα, κάτι έκανα, αλλά ούτε τέτοια θυμάμαι πια. Και το χειρότερο μου είναι ονόματα/πρωταγωνιστές/υπόθεση από ταινίες. Το οποίο είναι και καλό μερικές φορές (γιατί κάθε φορά που βλέπω μια ταινία είναι μια ολοκαίνουρια εμπειρία) αλλά συνήθως κακό (γιατί δεν μπορώ να συμμετέχω σε μια κουβέντα με συγκεκριμένες πληροφορίες, και ενώ ξέρω ότι έχω δεδομένα, δεν μπορώ να τα βάλω σε σειρά).

Στο ζουμί λοιπόν. Την ταινία (του τίτλου) την είχα δει όταν πρωτοβγήκε στις αίθουσες, νομίζω ήταν το 2001. Το να θυμάμαι λοιπόν, εν έτει (έτσι γράφεται?) 2007, πολλές λεπτομέρειες, θα ήταν απίθανο (λόγω του προβλήματος που προανέφερα). Όπως όμως θυμάμαι αν μια ταινία τη λάτρεψα ή τη μίσησα (κάτι είναι κι αυτό), έτσι θυμόμουν ότι και αυτή ήταν μια από τις αγαπημένες μου. Το soundtrack απίστευτο (ε, με τη μουσική τα πάω κάπως καλύτερα), και το ίδιο θυμόμουν και για τη σκηνοθεσία, όπως και για το πόσο δένει μουσική-εικόνα. Και ότι η ταινία είναι αρκετά βαριά, και μιλάει για ναρκωτικά και εθισμό γενικότερα.

Ε, και είχα τη φαεινή ιδέα να την ξαναπάρουμε για να την δω μαζί με τον καλό μου που δεν την είχε δει. Και την είδαμε. Και πάθαμε σοκ. Πραγματικό σοκ. Μας γύρισε το στομάχι. Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε. (είδαμε 5-6 sitcoms μετά για να μπορέσουμε να συνέλθουμε). Πολύ ωραία ταινία ναι. Καλά το θυμόμουν. Και η μουσική, και η σκηνοθεσία, και οι ηθοποιοι. Αλλά δε θυμόμουν τη σκληρότητα των εικόνων.
Και ο Α. να μην μπορεί να καταλάβει ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗ ΘΥΜΟΜΟΥΝ...

Μνήμη χρυσόψαρου? Έτσι είπα στην αρχή. Αλλά το "Δαμάζοντας τα κύματα" πχ, που θεωρώ επίσης εξαιρετική ταινία, θυμόμουν ότι είχα πει "πολύ ωραία, αλλά τόσο μαύρη που δε θέλω να την ξαναδώ".
Και μετά όλα εξηγήθηκαν. Την ταινία την είχα πρωτοδεί 7 χρόνια πριν. Ήμουν στο άνθος της νιότης μου, σε μια εποχή που τόσο οι παρέες μου, τα ενδιαφέροντά μου, όσο και ο τρόπος διασκέδασης ήταν άλλος: Εξάρχεια, μαθήματα φωτογραφίας στον ΠΟΦΠΑ, φεστιβάλ κουλτουριάρικου/εναλλακτικού κινηματογράφου και σεάνς με 4 ταινίες στη σειρά, Decadence κτλ κτλ.
Και το κυριότερο: ήμουν 23 και τώρα είμαι 30. Σοκαρίστηκα λίγο όταν το σκέφτηκα. Τελικά όντως βλέπεις τον κόσμο με άλλο μάτι όσο μεγαλώνεις. Χειρότερο? όχι, απλά διαφορετικό. Γιατί ακόμα κάνω μερικά πράγματα που έκανα και τότε. Απλά στα 7 χρόνια που μεσολάβησαν έζησα και διάφορα άλλα και μερικά πράγματα είναι αλλιώς, ή μάλλον, τα βλέπεις σε διαφορετικό context. Ή, ακόμα πιο απλά, τότε είχα περισσότερες "αντοχές" σε τέτοιου είδους ερεθίσματα, ή επικεντρωνόμουν σε άλλα πράγματα (σκηνοθεσία, χρώματα, μουσική κτλ).

Τέλος πάντων, μάλλον γίνομαι λίγο βαρετή, οπότε σταματάω εδω.

Το μόνο που θυμήθηκα (εκ των υστέρων) είναι ότι τότε είχα πει πως αυτή τη ταινία θα τη δείξω στα παιδιά μου για να μη πέσουν στα ναρκωτικά. Συμφωνώ ακόμα, και θα το κάνω (αν το θυμηθώ!) :)

posted by kloklo @ 3:07 πμ